کتاب چیستی هنر

کتاب چیستی هنر نوشتهٔ نایجل واربرتون و ترجمهٔ مهتاب کلانتری است. نشر نی این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب چیستی هنر

نایجل واربرتون در کتاب چیستی هنر (The Art Question) با رویکردی نوآورانه، به تحلیل آثار هنری پرداخته است. او با استفاده از تصویرسازی‌ها و عکس‌های متنوع، به مخاطب کمک می‌کند تا به طور شهودی با مفاهیم پیچیدهٔ هنری ارتباط برقرار کند. واربرتون با نثری روان، به بررسی آثار هنرمندان بزرگ پرداخته و به مخاطب کمک می‌کند تا به دنیای درونی آن‌ها نفوذ کند. این کتاب برای علاقه‌مندان به تاریخ هنر و همچنین کسانی که به دنبال درک بهتر از آثار هنری هستند، بسیار خواندنی است. گفته شده است که این اثر یک مرجع جامع و کامل در زمینهٔ هنر است. این کتاب به طور کامل به بررسی تاریخ هنر، نظریه‌های هنری، و تحلیل آثار هنرمندان می‌پردازد. این کتاب برای همهٔ کسانی که به چیستی هنر علاقه دارند مناسب است و مطالعهٔ آن مستلزم هیچ‌گونه دانشی فلسفی‌ نیست و اندک آشنایی با هنر برایش کافی‌ست.

خواندن کتاب چیستی هنر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دانشجویان هنر و دوستداران مطالعه در باب فلسفه و تاریخ هنر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چیستی هنر

«معقول‌ترین فرضیه این است که هنر را نه در سطح نمایش‌داده‌شده می‌توان تعریف کرد و نه در سطح رابطه‌ای نمایش‌داده‌نشده. دلیل ساده‌ای در دست نیست که بی‌چون‌وچرا به این نتیجه منجر شود اما نواقص تعاریف موجود، به همراه ماهیت همیشه در تغییر هنر، چنین نتیجه‌ای را محتمل می‌سازد. موریس مندلبام گفته است که شاید ویژگی ضروری مشترکی میان همه آثار هنری وجود داشته باشد اما نه از آن ویژگی‌هایی که بشود با چشم تشخیص داد. اما بررسی‌ها نشان می‌دهد که احتمالاً اصلاً این گونه ویژگی رابطه‌ای، یا دست‌کم ویژگی‌ای که برای ما روشنگر یا جالب باشد، وجود ندارد. به احتمال زیاد هنر یک واژه شباهت خانوادگی است که همیشه در برابر تلاش‌هایی که می‌خواهند آن را در تعریفی بگنجانند مقاومت می‌کند. اما توجه داشته باشید که این نتیجه‌گیری بسیار محتاطانه‌تر از نتیجه‌گیری وایتز است. او معتقد بود که از نظر منطقی جست‌وجو برای جوهر هنر اشتباه است. فرضیه من این است که «هنر» را نمی‌توان تعریف کرد چراکه، طبق شواهد، این معقول‌ترین موضع است.

این بدان معنا نیست که نمی‌توانیم هیچ شباهت باارزشی میان کاریکاتور لئوناردو داوینچی در گالری ملی لندن، اثر هنری واقعی مارک والینگر، و یک «عکس صحنه» از کارهای سیندی شرمن مشاهده یا تصور کنیم؛ بلکه به آن معناست که این سه اثر هیچ ویژگی تعریف‌کننده مشترکی ندارند اما، در عوض، با الگویی از شباهت‌های همپوشان و مهم فرهنگی به هم پیوسته‌اند. ما می‌توانیم به‌خوبی از واژه «هنر» استفاده کنیم و وقتی از هنر حرف می‌زنیم منظور یکدیگر را بفهمیم اما دلیلش نیست که همه آثار هنری جزئی ضروری و مشترک دارند که آن‌ها را اثر هنری می‌کند. ما در مورد شباهت‌های موجود به الگوهای معین فرهنگی و توافق‌هایی ضمنی دست یافته‌ایم که می‌توانیم با استفاده از آن‌ها مفهوم هنر را چنان بسط دهیم که موارد تازه را نیز دربرگیرد. و این کار خود را توجیه نیز بکنیم. خرده‌فرهنگ‌های مختلف خطوط مرزی مفهوم هنر را در جاهای متفاوتی رسم کرده‌اند. در مورد تعریف‌کنندگانِ آتی هنر چیزی در کار نیست که بتوان بر آن انگشت گذاشت. چیزی در دست نداریم که توضیح دهد چرا از واژه «هنر» استفاده شده است، به‌جز این واقعیت که در هر فرهنگی گروه‌های مختلف راجع به این‌که چه چیزی را شباهتِ بجا میان موارد جدید و نمونه‌های شاخص هنر به حساب آورند، تصمیمات خاصی گرفته‌اند. این تصمیم‌گیرندگان اغلب به خواست خود عمل می‌کنند. بعضی از افراد و گروه‌ها قدرتی بیش از حد دارند و می‌توانند درباره موارد مشکل به‌تنهایی تصمیم بگیرند؛ و جایگاه خطوط ترسیم‌شده برای بعضی از گروه‌ها منافعی دربردارد: این مسئله به‌ویژه وقتی آشکار می‌شود که زدن برچسب «اثر هنری» قیمت دست‌ساخته را بالا می‌برد.»