نوئل کارول

نوئل کارول (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۴۷ در نیویورک) فیلسوف آمریکایی و از چهره‌های برجستهٔ فلسفهٔ معاصر هنر است. در سال ۲۰۱۶، وب‌سایت Leiter Reports: A Philosophy Blog او را در رتبهٔ ششم فهرست برترین فیلسوفان انگلیسی‌زبان هنر پس از سال ۱۹۴۵ قرار داد. او در زمینهٔ فلسفهٔ هنرهای گوناگون، از جمله ادبیات، نقاشی، تئاتر، رقص و به‌ویژه سینما و تلویزیون فعالیت می‌کند و یکی از نظریه‌پردازان اصلی رویکرد شناختی در تحلیل تصویر متحرک به شمار می‌آید. افزون‌براین، کارول در حوزه‌های نظریهٔ رسانه، فلسفهٔ تاریخ و فلسفهٔ هیجان‌ها نیز آثار تأثیرگذاری ارائه کرده است. وی مدتی روزنامه‌نگار بود و نویسندهٔ پنج فیلم مستند نیز بوده است. از سال ۲۰۰۷ تا کنون، او استاد ممتاز فلسفه در برنامهٔ فلسفهٔ مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک بوده است.

کارول در سال ۱۹۶۹ از دانشگاه هافسترا در رشتهٔ فلسفه با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. سپس سه مدرک کارشناسی ارشد و دو دکتری در رشته‌های مطالعات سینما و فلسفه دریافت کرد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان روزنامه‌نگار در زمینهٔ فیلم، تئاتر، اجرا و هنرهای تجسمی برای نشریاتی چون Chicago Reader ،Artforum ،In These Times ،Dance Magazine ،SoHo Weekly News و The Village Voice قلم زد. بسیاری از این نوشته‌های اولیه در کتاب Living in an Artworld (۲۰۱۱) گردآوری شده‌اند. او همچنین در دانشگاه‌های گوناگون در آمریکا و دیگر کشورها تدریس کرد و از سال ۲۰۰۷ تا کنون در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک به‌عنوان استاد ممتاز مشغول به کار بوده است. پیش‌تر نیز در دانشگاه‌های تمپل و ویسکانسین‌ـ‌مدیسن صاحب کرسی استادی بود و در دانشگاه‌هایی چون آکلند، کورنل، وسلین و کلمبیا تدریس کرد.

از مهم‌ترین آثار کارول می‌توان به کتاب‌های «درآمدی بسیار کوتاه بر شوخی»، «دربارهٔ نقد» و «هنر و قلمرو اخلاق» اشاره کرد. آثار او حوزه‌هایی چون زیبایی‌شناسی ژانر وحشت، فلسفهٔ هنر انبوه، نظریهٔ نقد هنری، تاریخ اندیشهٔ زیباشناختی، نقد نظریه‌های سینمایی مارکسیستی و روان‌کاوانه و دفاع از رویکردهای شناختی در مطالعات فیلم را در بر می‌گیرند.

کارول در مباحث کلیدی فلسفهٔ معاصر هنر نقش پررنگی داشته و گاه آغازگر گفت‌وگوهایی تازه بوده است. از موضوعاتی که دربارهٔ آن‌ها نظریه‌پردازی کرده می‌توان به تعریف هنر، نیت‌گرایی معتدل، اخلاق‌گرایی معتدل در هنر، رویکرد مبتنی بر محتوا در تجربهٔ زیباشناختی، الگوی غایت‌محور در نقد هنری، تلقی از درک زیبایی به‌مثابه داوری ارزشی، تعریف هنر انبوه و دفاع از ارزش شناختی هنر اشاره کرد. آثار او همچنین به مباحثی چون فلسفه‌ورزی از خلال آثار هنری، ماهیت هنر آوانگارد، اخلاق شوخی‌های نژادپرستانه، رابطهٔ هنر با هیجان و خلق‌و‌خو، روایت و داستان‌پردازی، ویژگی‌های رسانه‌ای در نقد و پیوند میان هنر و ایدئولوژی می‌پردازند.

در زمینهٔ فلسفهٔ فیلم، کارول با کتاب Mystifying Movies نقش مهمی در احیای رویکرد شناختی در مطالعات سینما داشت. او در آثار خود نظریه‌هایی دربارهٔ تعلیق، تدوین از دیدگاه شخصیت، مستند، تصویر زنان در فیلم، بازنمایی نژاد و قومیت، ژانرهای سینمایی، ارزیابی فیلم و سبک سینمایی مطرح کرده است.

دو کتاب دانشگاهی دربارهٔ اندیشه‌های او نوشته شده است: Noel Carroll نوشتهٔ هی‌ـ‌وون لی (۲۰۱۷) که به معرفی نظریه‌های او دربارهٔ هنر، روایت و رسانه می‌پردازد و به زبان کره‌ای منتشر شده و Noel Carroll and Film: A Philosophy of Art and Popular Culture اثر ماریو اسلوگان (۲۰۱۹) که جایگاه کارول را در فلسفهٔ فیلم و زیبایی‌شناسی معاصر بررسی می‌کند.

از افتخارات کارول می‌توان به عضویت در آکادمی آمریکایی هنر و علوم (۲۰۲۵)، دریافت بورس گوگنهایم (۲۰۰۲)، کسب عنوان استاد ممتاز فلسفه در دانشگاه شهری نیویورک (از ۲۰۰۷)، بورس دَنفورث (۱۹۶۹‌ـ‌۱۹۷۵) و جایزهٔ فیلدرمن در فلسفه از دانشگاه هافسترا (۱۹۶۷–۱۹۶۹) اشاره کرد. نوئل کارول تا کنون بیش از دویست مقاله و کتاب در زمینهٔ فلسفهٔ هنر، زیبایی‌شناسی و نظریهٔ رسانه منتشر کرده است.