کتاب استادان تبسم

در کتاب استادان تبسم به قلم حسین یعقوبی زندگی‌نامه شخصی و حرفه‌ای طنزنویسان برجسته جهان را می خوانید.

دباره کتاب استادان تبسم

 حسین یعقوبی این کتاب را در ادامه کار مرحوم عمران صلاحی که به معرفی طنزنویسان ایرانی پرداخته بود، نوشته است. 

هدف نویسنده از این کار آشنا کردن نسل جوان طنزنویس با طنز واقعی است که گاهی به اشتباه طنز را تنها  شوخی با سکنات و وجنات و گفتار سیاستمداران و طرح در لفافهٔ مسائل جنسی تلقی می‌کنند. 

در این کتاب نمونه کارهای طنزنویسان برجسته جهان به عنوان الگو معرفی شده است. این کتاب از ولتر شروع می‌کند و به معاصران می‌رسد. تمام نویسندگانی که در این کتاب معرفی شده‌اند حداقل یک اثر از آثارشان به فارسی ترجمه شده و در دسترس است؛ بنابراین از چهره‌های سرشناسی چون رینگ لاردنر، جوزف هلر، لوییس سینکلر، رودیار کیپلینگ و ویلیام ثکری که به‌رغم شهرت‌شان در جهان غرب، اینجا چندان شناخته‌شده نیستند صرف‌نظر شد. 

در این کتاب همچنین سعی شده از ترجمه‌های مختلف آثار در دوره‌های مختلف ـ از دههٔ سی تا دههٔ هشتاد ـ استفاده شود تا خواننده کمی هم با سیر تحول ترجمهٔ نوشته‌های طنز در ایران آشنا شود.

 خواندن کتاب استادان تبسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه علاقه‌مندان به طنز و طنزنویسی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب استادان تبسم

نیکلای گوگول

«حقایقی وجود دارند که در آینده به حقیقت می‌پیوندند، حقایقی نیز درگذشته حقیقت داشته‌اند و دیگر حقایقی که در هیچ دوره‌ای حقیقت نداشته و نخواهند داشت.»

گوگول در سال ۱۸۰۹ در روستای بالشیِه ساروچینتسی در ایالت پولتاوا اوکراین به دنیا آمد. تا سه‌سالگی زبان باز نکرد، اما در عوض در پنج‌سالگی گربه‌ای را که فکر می‌کرد روح شیطان در وجودش حلول کرده با دست‌های خالی خفه کرد. خوشبختانه گوگول برای آینده‌اش عاقلانه تصمیم‌گیری کرد و به‌جای اینکه قاتل زنجیره‌ای بشود تصمیم به تخلیهٔ منطقی جنونش در قالب داستان گرفت. نخستین کتابش در نوزده‌سالگی چاپ شد. کسی از کتاب استقبالی نکرد و گوگول هم از فرط عصبانیت تمام نسخه‌های کتاب را خرید و یکجا آتش زد. و بعد به سن‌پترزبورگ رفت به امید اینکه بتواند در آنجا شغل دولتی نان‌وآب‌داری به‌دست آورد، ولی مقامی بیش از یک کارمند ساده به‌دست نیاورد.

در ۱۸۳۲ داستان‌های شب‌های دیانکا را نوشت و تحسین الکساندر پوشکین را برانگیخت. گوگول تمام آثار مهمش یعنی دماغ، شنل، نفوس مرده و بازرس را تا پیش از سی‌سالگی نوشت و بعد مجدداً بیماری روانی‌اش شدت گرفت. متأسفانه با کشیش جاهل و متعصبی دمخور شد که به او القا می‌کرد که ادبیات کار شیطان است. گوگول تحت تأثیر بیماری روانی و تعالیم کشیش، رساله‌ای در باب آشتی ارباب و رعیت نوشت که در آن از روستاییان خواسته بود که برای نشان دادن حسن نیت‌شان مثل چهارپا روی زمین‌های ارباب‌های‌شان کار کنند و از اربابان هم خواسته بود پول‌های‌شان را جلوی زارعین بسوزانند تا آنها متوجه شوند که مال دنیا اصلاً و ابداً برای‌شان ارزشی ندارد. گوگول در چهل و دو سالگی پس از سوزاندن نسخهٔ دست‌نویس جلد دوم نفوس مرده آن‌قدر روزه گرفت تا بیمار شد و مرد. تشبیه و اغراق دو تکنیک متداول آثار طنز گوگول است. گوگول بنیان‌گذار سبک رئالیسم انتقادی در ادبیات روسی بود. تأثیر گوگول بر ادبیات روسیه چنان است که تورگنیف نویسندهٔ نامی روسیه در توصیفش گفته: «ما همه از زیر شنل گوگول بیرون آمده‌ایم».