با کد تخفیف Salam اولین کتابتان را با ۵۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کنید.
جین ایر (خلاصه کتاب)

دانلود و خرید کتاب جین ایر (خلاصه کتاب)

۴٫۴ از ۱۷ نظر
۴٫۴ از ۱۷ نظر

برای خرید و دانلود  کتاب جین ایر (خلاصه کتاب)  نوشته  شارلوت برونته  و خواندن و شنیدن هزاران کتاب الکترونیکی و صوتی دیگر،  اپلیکیشن طاقچه  را رایگان نصب کنید.

دانلود و خواندن کتاب در اپلیکیشن طاقچهدرباره طاقچه بی‌نهایت

معرفی کتاب جین ایر (خلاصه کتاب)

«خلاصه‌سازی» در سراسر جهان پیشینه‌ای بسیار طولانی دارد و مهم‌ترین آثار ادبی جهان به دست نویسندگان و پژوهشگران به صورت خلاصه، بازنویسی شده‌اند. امروز نیز در سینما، تئاتر و حتی بسترهای مختلف ادبی می‌توان ردپای تلخیص و اقتباس را به وضوح دید. اما هدف از خلاصه‌سازی چیست؟ چرا باید خلاصه خواند، در حالی‌که آثار اصلی چیره‌دست‌ترین نویسندگان جهان به راحتی قابل دسترس است؟ چرا باید به متون خلاصه و بازنویسی‌شده‌ رجوع کرد، هنگامی که لذت راستین مطالعه را می توان در قلم بزرگ‌ترین نوابغ جهان یافت؟ در میان تمام آثار ادبی تاریخ، کتاب‌هایی وجود دارند که نامشان به گوش همه‌ی ما آشناست؛ کتاب‌هایی که نه تنها در ادبیات از نقشی غیرقابل‌کتمان برخوردارند، بلکه رد پای آن‌ها در جای‌جای زندگی‌مان به چشم می‌خورد. با این حال در شلوغی و ازدحام کنونی، کم‌تر فرصتی برای مطالعه‌ی این آثار پرحجم اما ضروری دست می‌دهد. در مجموعه «خلاصه بهترین رمان‌های جهان» قصد ما این است که با بازنویسی امانت‌دارانه این کتاب‌ها، فرصتی برای مطالعه‌ی این آثار فراهم کنیم تا در مدت‌زمانی کوتاه، لذت مطالعه‌ی مهم‌ترین و زیباترین آثار ادبی جهان برای همه فراهم شود. امید داریم که مطالعه‌ی این متون کوتاه، مخاطبان را به مطالعه‌ی متن اصلی کتاب‌ها تشویق کند. *** «جین ایر» رمان مشهوری از شارلوت برونته(۱۸۵۵-۱۸۱۶)‌، نویسنده زن انگلیسی است. این کتاب ماجرای عاشقانه و پر فراز و نشیبی را روایت می‌کند. در بخشی از خلاصه این رمان می‌خوانیم: روزی از روزهای بارانی ماه دسامبر، به کتابخانه‌ی بزرگ عمارت پناه برده بودم تا تنهایی‌ام را با یکی از کتاب‌های بی‌شمار کتابخانه پر کنم، اما صدای پسردایی‌ام ذهنم را برآشفت. او فریادزنان من را صدا می‌زد: «جین! جین ایر؟ کجا قایم شده‌ای؟» بیهوده کوشیدم خودم را در گوشه‌ای از کتابخانه پنهان کنم، اما طولی نکشید که جان من را از مخفی‌گاهم بیرون کشید. - کتاب من دست تو چه‌کار می‌کند؟ همین حالا پسش بده! جان کتاب را از دستم بیرون کشید و آن را به سرم کوبید. با عصبانیت فریاد زدم، اما او من را به عقب هل داد و بار دیگر کتاب را محکم بر سرم کوبید. با این کارش طاقتم طاق شد؛ لگدی به سمتش پراندم و موهای‌اش را محکم کشیدم. - مادر کمکم کنید! جین من را می‌زند! جیغ و فریاد جان، خاله رید را به کتابخانه کشاند. او با خشونت من را از جان دور کرد و ضربه‌ای محکم به گوشم نواخت. دل‌شکسته و هق‌هق‌کنان فریاد زدم: «جان کتاب را به زور از دستم گرفت و من را کتک زد! از او متنفرم! از همه‌تان متنفرم! می‌خواهم از گیتس‌هد بروم... برای همیشه!» خاله رید با خشم و نفرت به من خیره شد و پاسخ داد: «کجا می‌خواهی بروی؟ تو نه پدرومادر داری و نه خانواده‌ای غیر از ما. اگر وصیت شوهر مرحومم نبود لحظه‌ای در این عمارت نگهت نمی‌داشتم.»

نظرات کاربران

مشاهده همه نظرات (۷)
FaTiMa
۱۳۹۸/۰۸/۲۷

من دارم زبان اصلیشو میخونم خیلی خوبه😍👍

Raha
۱۳۹۷/۰۹/۱۹

خوب بود از بلندی های بادگیر خواهرش بهتر بود با این که اون معروفتره

آسمان
۱۳۹۸/۰۹/۱۰

جالب بود. همیشه دوست داشتم بخونمش. حالا خلاصه اش رو خوندم.فقط یه چند تا ابهام برام هست.یکیش اینکه چرا ادوارد که کلی عمارت داشت همون اول زنش رو نفرستاد یه عمارت دیگه؟نگفت اگه جین بفهمه هیچ وقت باهاش ازدواج نمیکنه؟زن دیوانه

- بیشتر
pm.po.1395
۱۳۹۶/۰۸/۲۷

عاااااااالییییییییی

sana
۱۳۹۶/۰۱/۱۳

وااای !!! این کتاب عااالیه😍

farzane.e
۱۳۹۸/۰۹/۰۱

یکی از اولین رمان های خارجی بود که خوندم و محشر بود😍

setare
۱۳۹۶/۰۱/۱۶

ساده و روان نوشته شده بود و حق مطلب و ادا میکرد باز هم از این باز نویسی ها انجام بده خانوم نویسنده :)

بریده‌هایی از کتاب
مشاهده همه بریده‌ها (۵۲)
عمارت تورنفیلد تابستان سال ۱۸۳۳، هجده‌ساله بودم که دوشیزه تمپل لوود را ترک کرد. دیگر وقت آن رسیده بود که من نیز لوود را ترک کنم و قدمی به سمت زندگی واقعی بردارم؛ شاید به عنوان معلم سرخانه. طولی نکشید که پاسخی برای آگهی‌ام در روزنامه دریافت کردم. نامه‌ای از طرف خانم فرفکس، از عمارت تورنفیلد، واقع در هفتاد مایلی لوود به دستم رسید که برای دختر کوچکی به معلم سرخانه نیاز داشت. برای رسیدن به تورنفیلد سفری چند روزه پشت سر گذاشتم. پس از رسیدن به مقصد، مستخدمی خوش‌رو من را به سالن اصلی راهنمایی کرد. در سالن اصلی، مقابل شومینه زن میان‌سال و خوش‌لباسی نشسته بود که به نظرم خانم فرفکس آمد. - شما باید دوشیزه ایر باشید! حتما خسته هستید. کمی کنار آتش بنشینید تا مستخدم برایتان غذا بیاورد. خانم فرفکس جای‌اش را مقابل آتش به من داد و به گرمی از من پذیرایی کرد. غذای‌ام که به پایان رسید، پرسیدم: «امشب دوشیزه فرفکس را ملاقات خواهم کرد؟» خانم فرفکس با ملایمت لبخند زد و سرش را به مخالفت تکان داد.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
آغاز داستان من ده‌ساله بودم و نزد دایی‌ام و همسرش، خانم و آقای رید، در عمارت گیتس‌هد زندگی می‌کردم. دایی‌ام مرا بسیار دوست می‌داشت، اما همسر او و دایی‌زاده‌های‌ام، جان و الیزا، از حضور من در خانه‌شان خوشحال نبودند. سال ۱۸۲۵ بود که دایی‌ام در اثر بیماری درگذشت و زندگی روی دشوارش را نشانم داد. سال‌ها پیش پدر و مادرم را از دست داده بودم و حالا از حمایت تنها خویشاوندم نیز محروم مانده بودم. روزی از روزهای بارانی ماه دسامبر، به کتابخانه‌ی بزرگ عمارت پناه برده بودم تا تنهایی‌ام را با یکی از کتاب‌های بی‌شمار کتابخانه پر کنم، اما صدای پسردایی‌ام ذهنم را برآشفت. او فریادزنان من را صدا می‌زد: «جین! جین ایر؟ کجا قایم شده‌ای؟» بیهوده کوشیدم خودم را در گوشه‌ای از کتابخانه پنهان کنم، اما طولی نکشید که جان من را از مخفی‌گاهم بیرون کشید. - کتاب من دست تو چه‌کار می‌کند؟ همین حالا پسش بده! جان کتاب را از دستم بیرون کشید و آن را به سرم کوبید. با عصبانیت فریاد زدم، اما او من را به عقب هل داد و بار دیگر کتاب را محکم بر سرم کوبید. با این کارش طاقتم طاق شد؛ لگدی به سمتش پراندم و موهای‌اش را محکم کشیدم.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
- مادر کمکم کنید! جین من را می‌زند! جیغ و فریاد جان، خاله رید را به کتابخانه کشاند. او با خشونت من را از جان دور کرد و ضربه‌ای محکم به گوشم نواخت. دل‌شکسته و هق‌هق‌کنان فریاد زدم: «جان کتاب را به زور از دستم گرفت و من را کتک زد! از او متنفرم! از همه‌تان متنفرم! می‌خواهم از گیتس‌هد بروم... برای همیشه!» خاله رید با خشم و نفرت به من خیره شد و پاسخ داد: «کجا می‌خواهی بروی؟ تو نه پدرومادر داری و نه خانواده‌ای غیر از ما. اگر وصیت شوهر مرحومم نبود لحظه‌ای در این عمارت نگهت نمی‌داشتم.» او برای دقیقه‌ای به فکر فرو رفت، سپس ادامه داد: «یکی از دوستان من آقای براکل‌هرست مدرسه‌ای دارد که در آن از بچه‌های سرکشی مثل تو نگهداری می‌کند. تو را آن‌جا می‌فرستم تا هم به آرزوی‌ات برسی، هم کمی ادب شوی.» آن شب را در تنهایی و ترس، در اتاق قدیمی دایی‌ام و روی تختی گذراندم که او آخرین نفس‌های‌اش را بر آن کشیده بود.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
چند روز بعد آقای براکل‌هرست به عمارت گیتس‌هد رسید. او مردی بلندقامت و سیه‌چرده بود، با نگاهی تیره و چهره‌ای خشن. او با خشونت به چشم‌های‌ام خیره شد و گفت: «جین ایر، خداوند بچه‌های سرکش و گستاخ را دوست ندارد و آن‌ها را به جهنم می‌فرستد.» نگاهم را با جسارت به او دوختم و پاسخ دادم: «پس خداوند جان رید را هم به جهنم می‌فرستد، چون کتکم می‌زند و سرم فریاد می‌کشد.» - تو نباید دروغ بگویی جین ایر. خداوند دروغ‌گوها را دوست ندارد. تو را با خود به مدرسه‌ی لوود می‌برم تا آن‌جا ادب و تربیت یادت بدهند. - لطفا من را با خود ببرید. من می‌خواهم برای همیشه از گیتس‌هد بروم. قول می‌دهم که در مدرسه خوش‌رفتار باشم و سخت تلاش کنم. *** دو هفته بعد به تنهایی گیتس‌هد را ترک کردم و به سمت مدرسه‌ی لوود راه افتادم.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
مدرسه‌ی لوود شبی از شب‌های سرد ژانویه به مدرسه‌ی لوود رسیدم. خدمتکاری که به استقبالم آمده بود، من را به اتاق بزرگی هدایت کرد که چندین تخت در آن قرار داشت و روی هر تخت دختری به سن‌وسال من خوابیده بود. به سرعت لباس خواب به تن کردم و طولی نکشید که به خواب عمیقی فرو رفتم. هنوز سپیده نزده بود که با صدای زنگ بلندی از خواب برخاستم و در تاریک و روشن اتاق، به دخترانی چشم دوختم که سراسیمه لباس می‌پوشیدند و دست و صورت خود را با آب یخ‌زده شست‌وشو می‌دادند. پیراهنی قهوه‌ای و یک جفت کفش سنگین و زشت کنار تختم قرار داشت. سراسیمه دست‌وصورتم را شستم، لباس تازه‌ام را پوشیدم و به دسته‌ی دخترها پیوستم. از آخرین وعده‌ی غذایی‌ام مدت زیادی می‌گذشت و به شدت گرسنه بود. صف دخترها من را به سالن غذاخوری بزرگی هدایت کرد و آن‌جا با غذای بدبو و بدطعمی به سختی شکمم را سیر کردم. یکی از دخترها گفت: «باز هم غذا را سوزانده‌اند...» اما صدای‌اش میان فریاد یکی از معلم‌ها گم شد. - همه‌گی برپا! ساکت باشید!
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
ساکت و مطیع پشت سر معلم راه افتادیم به کلاس درس بزرگی وارد شدیم. مدرسه شامل هشتاد دانش‌آموز و چهار کلاس بود که همگی در یک کلاس بسیار بزرگ برگزار می‌شد. دختراهای بزرگ‌تر کلاس چهارم بودند، اما من میان کلاس‌اولی‌ها نشستم. چهار معلم وارد کلاس شدند و درس خسته‌کننده بلافاصله شروع شد. چهارساعت بعد خسته و کسل از درس برای استراحتی کوتاه به هوای سرد بیرون قدم گذاشتیم، اما طولی نکشید که زنگ درس باز نواخته شد و به کلاس بازگشتیم. سه هفته از آغاز زندگی من در مدرسه می‌گذشت که سرپرست مدرسه دوشیزه تمپل، به همراه آقای براکل‌هرست به مدرسه آمدند. در سالن اصلی، وقتی همگی به احترامشان ایستادیم، من سعی کردم پشت یکی از دخترهای سال‌بالا پنهان شوم تا از چشم آقای براکل‌هرست دور بمانم. آقای براکل‌هرست دور سالن چرخی زد و چهره‌ی ساکت تک‌به‌تکمان را از نظر گذراند. چیزی نمانده بود بی‌آن‌که متوجه من شود از کنارمان عبور کند، اما همان لحظه کتابم از دستم به زمین افتاد و توجه او را جلب کرد. آقای براکل‌هرست مقابلم ایستاد و گفت: «آه، دخترک تازه‌وارد! بیا این‌جا جین ایر.»
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
سپس دو دختر سال‌بالایی را با دست فراخواند. - شما دوتا. یک صندلی بیاورید تا جین ایر روی آن بایستد. سپس رو به صف دانش‌آموزان و معلمین ایستاد و گفت: «همه‌تان به جین ایر نگاه کنید! این دختر بدرفتار، شرور و دروغ‌گوست باید تقاص گناهانش را پس بدهد. هیچ‌کس حق ندارد با جین ایر هم‌کلام شود؛ نه دوشیزه تمپل، نه معلم‌ها و نه هیچ‌یک از شما دخترها!» *** آن بعدازظهر به مدت دو ساعت با چشم‌های گریان روی صندلی ایستادم. از این‌که مقابل تمام دانش‌آموزان تحقیر شده بودم دلم شکسته بود و بیش از آن، بابت تهمت‌های آقای براکل‌هرست، آن هم مقابل دوشیزه تمپل خشمگین بودم. اما همان شب پس از این‌که تنبیهم به پایان رسید، دوشیزه تمپل من رابه اتاق خود برد و با محبت و توجهی که نشانم داد، ثابت کرد که تهمت‌های آقای براکل‌هرست تأثیری روی او نگذاشته است.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
ساختمان لوود بسیار کهنه و قدیمی بود و آقای براکل‌هرست، علی‌رغم ثروتش، کم‌ترین امکانات را از دانش‌آموزان دریغ می‌کرد. نه از لباس گرم خبری بود و نه غذای کافی؛ و به این خاطر بود که با از راه رسیدن بهار، انواع بیماری‌های واگیردار بین دانش‌آموزان شایع شد و بسیاری را به خانه‌های‌شان برگرداند؛ سفری که بازگشت نداشت. در اولین بهار اقامت من در لوود، وضعیت چنان وخیم شد که معلم‌ها کلاس درس را تعطیل کردند و به پرستاری تمام‌وقت از دانش‌آموزان بیمار مشغول شدند. سال بعد مدرسه‌ی لوود به ساختمانی جدید منتقل شد که نسبت به ساختمان سرد و نمور پیشین پیشرفت بزرگی به حساب می‌آمد و با بهبود شرایط، زندگی برای معلم‌ها و دانش‌آموزان لوود آسان‌تر شد. طی شش سالی که به عنوان دانش‌آموز و دو سالی که به عنوان معلم در لوود اقامت داشتم، نه یک‌بار به گیتس‌هد بازگشتم و نه حتی نامه‌ای از خانواده‌ی رید دریافت کردم.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
- نه... نه! من فقط بر امورات خانه نظارت می‌کنم. شاگرد شما دوشیزه آدل، دخترخوانده‌ی آقای راچستر است. ادوارد راچستر ارباب و صاحب عمارت تورنفیلد است و دوشیزه آدل تحت سرپرستی اوست. این‌جا عمارت محبوب ارباب نیست، بنابراین معمولا در سفر به سر می‌برند یا در خانه‌های دیگرشان اقامت دارند. ایشان به ندرت این‌جا سر می‌زنند. خانم فرفکس که خستگی حاصل از سفر را در چهره‌ی من تشخیص داده بود، به همین توضیحات اکتفا کرد و اتاقم را نشانم داد. طولی نکشید که به خوابی آرام فرو رفتم. صبح روز بعد با طلوع آفتاب برخاستم و کمی در باغ روبروی عمارت قدم زدم. تورنفیلد عمارت بسیار زیبایی بود. کمی که گذشت خانم فرفکس من را به میز صبحانه فراخواند. پس از صبحانه با دوشیزه آدل به اتاق مطالعه رفتیم. او دخترکی حدودا هشت‌ساله و زیبا بود که به زبان فرانسه با من صحبت می‌کرد. آدل پیش از مرگ مادرش، نزد او در پاریس زندگی می‌کرد. بعداز ظهر آن‌روز خانم فرفکس من را در سرتاسر عمارت چرخاند و به طبقه‌ی آخر عمارت راهنمایی‌ام کرد تا منظره‌ی زیبایی مراتع اطراف را نشانم دهد. در راه بازگشت از طبقه‌ی آخر، از راهروی باریکی عبور می‌کردیم که صدایی شبیه به ناله به گوشم خورد.
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:
کنجکاو پرسیدم: «شما هم صدا را شنیدید؟» خانم فرفکس نگاهم را با سردرگمی پاسخ داد و تقه‌ای به در یکی از اتاق‌های نزدیک زد. زنی مستخدم در را باز کرد. خانم فرفکس گفت: «گریس، لطفا سروصدا نکن.» گریس نگاهی به خانم فرفکس انداخت، سری تکان داد و در اتاق را بست. خانم فرفکس رو به من چرخید با لبخندی اطمینان‌بخش گفت: «گریس پول در این طبقه کار می‌کند، گاهی هم با خودش حرف می‌زند و می‌خندد. جای نگرانی نیست.»
بانوی نویسندهــ (ســـورهــ) (:

اطلاعات تکمیلی

دسته‌بندی
تعداد صفحات۳۰ صفحه
نوع فایلEPUB