کتاب نیچه، هایدگر و بوبر

کتاب نیچه، هایدگر و بوبر (کشف ذهن؛ جلد دوم) نوشتهٔ والتر کوفمان و ترجمهٔ فریدالدین رادمهر است. نشر چشمه این کتاب تاریخی - فلسفی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب نیچه، هایدگر و بوبر

کتاب نیچه، هایدگر و بوبر (کشف ذهن؛ جلد دوم) نوشتهٔ فردی است که در این جلد دوم از سه‌گانه‌ای که سهم برجسته‌ای را در فلسفه، روان‌شناسی و تاریخ روشنفکری نشان داده، سه شخصیت اصلی دورهٔ مدرن را انتخاب کرده است؛ شخصیت‌هایی که که درک ما را از چیستی انسان‌بودن تغییر داده‌اند. تفاسیر این نویسنده از نیچه، هایدگر و بوبر  را زنده، قابل‌دسترس و نافذ توصیف کرده‌اند. والتر کوفمان در بهترین سنت علمی، دیدگاه‌های پذیرفته‌شده را به چالش کشیده و تجدید نظر کرده است. او درمورد جنون و سرکوب استدلال کرده که نیچه اولین روان‌شناس عمیق بود و نشان داده است که چگونه درک خود انسان را متحول کرد. روان‌شناسی نیچه از جمله روان‌شناسی جذاب نقاب‌ها، به‌طور کامل و ماهرانه مورد بحث قرار گرفته است. نسخهٔ مارتین هایدگر از اگزیستانسیالیسم در اینجا مورد حملهٔ ویرانگر قرار گرفته است. پس از نقد آن، والتر کافمن نشان داده که چگونه همین ذهنیت در فلسفهٔ هایدگر و در نوشته‌های او که اکنون بدنام طرفدار نازی‌ها است، تجلی پیدا می‌کند. در اینجا مانند پرتره‌هایش از دیگر متفکران اصلی، دغدغهٔ نویسنده این است که نشان دهد موضوعاتش یکپارچه هستند.

جلد نخست این سه‌گانه به احوال و آرای گوته و کانت و هگل اختصاص یافته است.

خواندن کتاب نیچه، هایدگر و بوبر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ و فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نیچه، هایدگر و بوبر

«اگر کسی با آن‌چه که کی‌یرکه‌گور آن را جذبات شرقی می‌نامید، راضی گردد که در واقع نیز هست، اگر کسی راضی است که به تکریم آن‌چه زیبا و عظیم و ژرف است، بپردازد، اما ganz unverbindlich، یعنی بی‌آن‌که الزامی بیفزاید، فقط تماشاگری است که به تفریح می‌پردازد و بعد کف می‌زند و به خانه بازمی‌گردد، و بعد دوران آرامش فرا می‌رسد. البته چیزهای بسیاری در نوشته‌های بوبر هست که بسیار زیبا و عظیم و ژرف است. اما وی تا آن‌جا ننوشت ــ اصولا هیچ نویسنده‌ای نمی‌نویسد ــ که بتواند محل تکریم و سپاس واقع گردد. اهداف بوبر چیزی فراتر از کف زدن و سرگرمی بود. او می‌خواست به‌کاری متفاوت و ماندگار و طولانی دست زند. محل تحسین و تشویق قرار گرفتن مربوط به بازی کودکان است که می‌توان با آن قیاس کرد. اگر ما سؤال کنیم که او در کارهایی که سعی کرد تا انجام دهد، چه‌قدر قرین توفیق گشت، بی‌درنگ با وجوه گوناگون ناکامی‌های وی روبه‌رو می‌شویم.

ناکامی‌های مزبور که در واقع محل اعتنا هستند، جملگی اشتباه نیستند. آن‌ها را نباید نظیر ناکامی در امتحان قلمداد کرد. مهلک‌ترین ناکامی‌ها در زندگانی بسی متفاوت‌اند. ما اهداف و اغراض خود را می‌بینیم و آنان که اهداف عاجل‌تری دارند، اغلب موفق‌ترند. آنان که هدفی جز رسیدن به کف زدن و مورد تشویق قرار گرفتن ندارند، در غالب موارد بدان دست می‌یابند. آنان که قصدشان وصول به ثروت است نیز اغلب به آن می‌رسند. اهداف بوبر استثنائاً جاه‌طلبانه بودند. حتا اگر تنها به یکی از آن‌ها که فوق‌العاده بلندپروازانه بودند، دست می‌زد، اصولا امکان توفیق داشت. اما او خود را محدود و محصور به یک یا دو تلاش و اهتمام نکرد. قبل از مخاطره برای نقد افکار وی، شاید بیتی شکوهمند (بیت ۷۴۸۸) از فاوست گوته را باید یاد آوریم:

عاشق آن کسم که هوس غیرممکن‌ها دارد.

کلمهٔ عاشق در این‌جا بسیار مناسب و به‌جاست. آدمی از زندگی مربوط به ذهن چه می‌داند اگر نداند که می‌تواند با کسانی مخالف باشد که عشق می‌ورزند، تنها کسی عشق آنانی را نادیده می‌گیرد که با آنان موافق است؟ من عشقی زیاد و احترامی زائدالوصف برای بوبر قائلم و دلیل آن‌که قیاس وی را در ترابط میان من ـ تو و من ـ آن، با دیدهٔ انتقاد ملحوظ قرار دادم، آن است که مرا سخت آزرده می‌سازد. او نخستین کسی نبود که این تقسیم دوگانه را کشف کرده بود و آن را تجویز می‌کرد؛ اما این او بود که یک مقالهٔ فراموش‌ناشدنی از آن پدید آورد. بهترین حالت این است که هر روزه به آن فکر کنی خصوصاً اگر گمان کنی که او آن را کاملا درست نگرفته است. او به حل مسئله نایل نگشت، اما آن را برای بحث‌های مثمرتر و نیز کشف ذهن ارتقا داد.»