کتاب گزارشی برای یک آکادمی

«گزارشی برای یک آکادمی» داستان کوتاهی نوشته فرانتس کافکا(۱۹۲۴-۱۸۸۳)، نویسنده آلمانی است. این کتاب همچنین نقدی بر این داستان در خود دارد. همچنین به سبب نزدیکی ایده کلیدی این داستان با داستان مسخ، تحلیلی بر داستان مسخ کافکا نیز در این کتاب آمده است.

درباره فرانتس کافکا

فرانتس کافکا در ۳ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ به دنیا آمد. او یکی از بزرگ‌ترین داستان‌نویسان، رمان‌نویسان و نمایشنامه‌نویسان آلمانی‌زبان در سدهٔ ۱۹۲۰ میلادی است. آثار کافکا در زمرهٔ تأثیرگذارترین آثار در ادبیات غرب به شمار می‌آیند. فرانتس کافکا به دوست نزدیک خود «ماکس برود» وصیت کرده بود که تمام آثار او را نخوانده، بسوزاند. ماکس برود از دستور وصیت‌نامه سرپیچی و بیشتر آثار کافکا را منتشر کرد و دوست خود را به شهرت جهانی رساند. کتاب مسخ مهم‌ترین اثر اوست و رمان «محاکمه» و رمان «قصر» که ناتمام مانده‌اند، از دیگر آثار فرانتس کافکا هستند. او در نوشته‌هایش اتفاقات پیش‌پاافتاده را به‌شکلی نامعقول و فراواقع‌گرایانه توصیف می‌کند و همین سبک خاص او است که به نام «کافکایی» می‌شناسیم. فرانتس کافکا در ۳ ژوئن ۱۹۲۴ بر اثر بیماری سل درگذشت.

در بریده‌ای از داستان می‌خوانیم

نزدیک به پنج سال است که از دوران میمون بودنم می‌گذرد. دورانی که اگر تقویم‌وار محاسبه شود، شاید کوتاه باشد، اما زمان بی‌نهایت درازی لازم است تا بتوان آن را چهار نعل طی کرد، همان‌گونه که من آن را طی کرده‌ام. در طول راه گاهی انسان‌هایی برجسته، پندها، تحسین و کف زدن‌ها و موسیقی نوازندگان ارکستر مرا همراهی می‌کردند، اما در واقع همیشه تنها بودم، زیرا تمامی آن همراهانم ـ برای آن‌که در تصویری که بدست داده‌ام همچنان باقی بمانم ـ خود را در فاصله دوری پشت موانعی که در برابر آن‌ها قرار گذاشته شده بودند، نگاه می‌داشتند. اگر من می‌خواستم با لجاجت به ریشه‌ام، به اصلم، به خاطرات دوران نوجوانی‌ام پای‌بند بمانم، هرگز چنین ثمری به بار نمی‌آمد. درست همین چشم‌پوشی از هرگونه لجاجتی، والاترین وظیفه‌ای بود که خود را بدان مقید کرده بودم؛ من، یک میمون آزاد، خود بدین یوغ تن در دادم. بدین طریق خاطرات هر چه بیشتر از ذهنم می‌گریختند و دور می‌شدند.

در آغاز بازگشت من از میان دروازه‌ای که پهنای آسمان در روی زمین ایجاد می‌کند، البته اگر انسان‌ها موافقت می‌کردند، در اختیار خود من گذاشته شده بود اما هم‌زمان با جریان تکامل من که چون ضربات تازیانه مرا به پیش می‌راند، این دروازه دائما کوتاه‌تر و تنگ‌تر می‌شد ...»