کتاب بادها مسیر دیگری دارند

کتاب بادها مسیر دیگری دارند نوشتهٔ محرابه سادات قدیری (رهایش) است. انتشارات سخن این رمان معاصر ایرانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب بادها مسیر دیگری دارند

کتاب بادها مسیر دیگری دارند، زندگی پسر جوان عکاسی به نام «مهام کلهر» را روایت می‌کند. او عکاس موفقی است که زندگی آرامی دارد و همیشه تلاش کرده از حواشی دوری کند و سرگرم خانواده، عکاسی و احساسات خودش باشد. بیشترین دغدغهٔ این جوان گرفتن عکس‌های ساده ولی خاص از زندگی مردم عادی شهرش و برگزاری نمایشگاه و رسیدگی به گالری و آتلیه‌ است. او زندگی عاطفی به‌سامانی هم دارد، ولی همه‌چیز دست خود انسان نیست! گاه از هر چیز که فرار کنی، ناگهان می‌بینی درگیرش شده‌ای. گاه گردبادها آن‌قدر سریع در مسیر زندگی ما قرار می‌گیرند که حتی یادمان نمی‌آید مقصد کجا بوده و چه زندگی بی‌تلاطمی پیش از آن داشتیم. مسیر کم‌دست‌انداز زندگی مهام هم در پی اصرار و عشقش به تغییر حوزهٔ فعالیت و استخدامش در دفتر نشریه‌ای و آشنایی‌اش با مردی که برای تهیهٔ گزارش‌های پرخطر و جنجالی از هیچ‌چیز ابایی ندارد، دست‌خوش تغییر می‌شود؛ ارتکاب اشتباهی که آرامش زندگی‌اش را بر باد می‌دهد و مشکلات و چالش‌های سختی پیش‌رویش می‌گذارد. آیا هر اشتباهی قابل‌جبران است؟ آیا مهام می‌تواند زندگی به‌هم‌ریخته‌اش را سروسامان دهد؟ آیا آرامشی که همیشه تلاش داشته حفظش کند به زندگی خودش و اطرافیانش برمی‌گردد؟

خواندن کتاب بادها مسیر دیگری دارند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بادها مسیر دیگری دارند

«چهل و چند روز گذشته از رفتن شهرام. من و احسان و شیده ایستادیم جلوی کافه و دست‌ودل هیچکدوممون به باز کردن قفل نمی‌ره. به اصرار شیده اومدیم خرت‌وپرت‌های اون خدابیامرز رو برداریم، چون قراره کافه جمع و کلیدش به صاحب مغازه برگردونده بشه. دست شیده تو دستمه. شیده‌ای که هرچی اصرار کرده‌م منصرف بشه از اومدن قبول نکرده و همراهمون شده. شیده‌ای که داره عین یه گنجشک خیس می‌لرزه و کاری از من برای منصرف کردن یا حتی آروم کردنش ساخته نیست.

بار دومی که دیده بودمش هم همین‌جا بود، اومده بود سر میز من و احسان و صاف تو چشم‌هام نگاه کرده و ازم خواسته بود چند لحظه وقتم رو بگیره. با کمال میل قبول کرده بودم. احسان تنهامون گذاشته و اون نشسته بود به عذرخواهی بابت اشتباهی که دفعهٔ قبل کرده بود. گرم صحبت شده و بی‌اهمیت به نگاه‌های شهرام از این‌ور و اون‌ور حرف زده بودیم و سرآخر خوشحال بودم از این‌که شهرام خواهری با این‌همه نقاط مشترک با من داره.

صدای احسان منو از اون روز بیرون می‌کشه. دستش جلوم درازه و اخمش پررنگ:

- بده کلیدو! منتظر معجزه که نمی‌تونیم بمونیم!

کلیدو به‌سمتش می‌گیرم. جلو می‌ره و قفل رو باز می‌کنه. دم در دست شیده‌ای رو که داره با قدم‌های لرزون وارد کافه می‌شه می‌کشم و با صدایی که سعی دارم آرامش تزریق کنه می‌گم:

- شیده جان مجبور نیستی. چرا می‌خوای خودتو اذیت کنی، تو رو می‌رسونم خونه، برمی‌گردم با احسان ترتیب کارا رو می‌دیم. هان؟»