کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی

کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی نوشتهٔ دن گاتمن و ترجمهٔ محبوبه نجف خانی در نشر افق آن را منتشر شده است. این کتاب از مجموعهٔ ۲۱جلدی مدرسه عجیب و غریب است. 

درباره کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی

در مدرسه عجیب و غریب برخلاف بیشتر مدرسه‌ها همهٔ اتفاقات حول محور بچه‌های مدرسه نیست. گاهی مدیر با حال مدرسه، آقای ناوال، گاهی مستخدم و گاهی هم معلم هنر، خانم فالکن دست به کارهایی می‌زنند که حتی به فکر بچه‌ها هم نمی‌رسد. نویسنده در هر قسمت از این مجموعه یکی از اتفاقات مدرسه را روایت می‌کند.

در مدرسهٔ عجیب و غریب همه چیز درهم و برهم است. در این مدرسه، از یک طرف مدیر، معلم‌ها، خانم کتابدار و راننده اتوبوس مدرسه با آن‌هایی که می‌شناسیم فرق دارند و از طرف دیگر دانش‌آموزان.

ای. جی وروجک داستان‎‌ها را تعریف می‌‎کند. او هم از مدرسه بدش می‌آید و هم از دختر درس‌خوان و لوسی به اسم آندریا یانگ که همیشه خودش را برای معلم‌ها شیرین می‌کند.

کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی یکی از کتاب‌های جذاب مجموعهٔ مدرسه عجیب و غریب است و ای. جی داستان تازه‌ای دارد. 

خواندن کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ کودکان علاقه‌مند به داستان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره دن گاتمن

دن گاتمن، نویسندهٔ امریکایی در مجموعه کتاب‌های مدرسه پرماجرا به زبانی ساده و طنزآمیز، ماجراهایی که در مدرسه برای ای جی اتفاق افتاده را بیان می‌کند. این مجموعه به زبانی ساده و شیرین نوشته شده و منتخب شورای کتاب کودک با رتبه چهار ستاره شده است.

دن گاتمن نویسنده امریکایی متولد ۱۹۵۵ با نام کامل Daniel Edward Gutman سابقه نوشتن برای نشریات کودکان و حتی آموزش در دبستان‌ها را نیز دارد.

زبان داستان‌های گاتمن شادی‌آفرین و طنز است و با شوخی‌های کلامی بسیاری همراه است. به دلیل بیان شیوه‌های تدریس خلاق، خواندن آن برای آموزگاران بسیار جذاب و مفید است.

بخشی از کتاب آقای مکی، رئیس جمهور الکی

«اگر من آدم‌بزرگ بودم، می‌دانید کدام آدم‌بزرگ می‌شدم؟ رئیس‌جمهور می‌شدم. و می‌دانید اگر رئیس‌جمهور بودم، چه کار می‌کردم؟ تمام مدرسه‌ها را می‌بستم. آن‌وقت بچه‌ها مجبور نبودند بروند مدرسه. بله، همین کار را می‌کردم.

اما تا روزی که بخواهم رئیس‌جمهور بشوم، به نظرم باید مدام بروم مدرسه. چه حال‌گیری‌ای!

آن روز توی مدرسهٔ اِلامنتری، روز حیوان‌های عجیب بود، برای همین بچه‌هایی که حیوان‌های عجیبی داشتند آن‌ها را به مدرسه می‌آوردند و توی کلاس نشان می‌دادند. دوستم، رایان، خرچنگ صدف‌دارش را که به آن خرچنگ هِرمیت می‌گویند، به کلاس آورده بود. این دختره که اسمش آنِت است، پرنده‌اش را آورده بود (که اگر از من بپرسید، هیچ هم عجیب نبود.) من حیوان عجیبی ندارم. فقط یک سگ دارم که اصلاً عجیب نیست. کاش یک پنگوئن داشتم. پنگوئن‌ها خیلی باحال‌اند اما بابا و مامانم نمی‌گذارند پنگوئن بیاورم. چون آن‌ها توی قطب جنوب زندگی می‌کنند، منظورم پنگوئن‌هاست، نه بابا و مامانم. بابا و مامانم توی خانه‌مان با من زندگی می‌کنند.

یک‌دفعه این دختره امیلی که همیشهٔ خدا اشکش به راه است، جیغ زد: «وای‌ی‌ی‌ی! موش!»

آن حیوان موش نبود. یک موش‌خرما بود که مال بیلی باس بود (ما بهش می‌گوییم پسر بی‌لباسه، حتی با اینکه لباس تنش می‌کند.)

اما موش‌خرماهه کمی شبیه موش بود. یک موش دراز.

توی قفسش را نگاه کردم و از بیلی، پسر بی‌لباسه پرسیدم: «اسم موش‌خرمات چیه؟» (توی قفسِ موش‌خرما را نگاه کردم. نه قفسِ بیلی. بیلی توی قفس زندگی نمی‌کند. توی خانه‌شان با مامان و بابایش زندگی می‌کند.)

«اسمش آقای وُول‌وُولی است.»

تپ، تپ، تپ. صدای دست زدن معلممان، خانم بریج،‌ بود. این علامتش بود که دیگر باید ساکت باشیم و حرف نزنیم.

خانم بریج به ما گفت: «بعداً حرف‌هایتان را دربارهٔ حیوان‌های عجیبتان می‌شنویم. اما اول یک خبر داغ و مهم دارم!»»