کتاب سرگذشت موسیقی در ایران

کتاب سرگذشت موسیقی در ایران نوشتهٔ عزت اله الوندی و ویراستهٔ مژگان کلهر است و نشر افق آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب سرگذشت موسیقی در ایران

موسیقی ابزاری برای ارتباط است. موسیقی یعنی مدیریت صداها بر زمان. بنابراین دو عامل اصلی روی آن تأثیر می‌گذارد: ۱. صدا ۲. زمان و اگر این دو عامل مهم با ذهنی هوشمند مدیریت شوند، آن‌وقت موسیقی شکل می‌گیرد و پدید می‌آید.

تاریخ موسیقی ایرانی را به‌طور کلی می‌توان به سه بخش تقسیم کرد: دوران باستان، دوران اسلامی و دورهٔ معاصر که هر یک از این سه دوره باید تقسیم‌بندی‌های فرعی هم داشته باشند.

هنگام ورق‌زدن صفحات تاریخ می‌توان سیر تکامل، تحول و سبک‌های موسیقی ایرانی را هم به‌طور خلاصه، مرور کرد.

انسان از گذشته تا امروز غم‌ها و شادی‌هایش را با صدای خوش درهم آمیخته است. موسیقی از گذشته‌های دور تاکنون در زندگی بشر حضور داشته است. سرگذشت موسقی در ایران، کتابی است دربارهٔ موسیقی در ایران، از نخستین نشانه‌ها و نغمه‌ها تا روزگار ما.

خواندن کتاب سرگذشت موسیقی در ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرگذشت موسیقی در ایران

«اگر شاهنامهٔ فردوسی را ورق زده باشید، حتماً به یاد می‌آورید که آغاز این کتاب بزرگ ویژهٔ دوران اساطیری است و داستان‌هایی که در آن آمده‌اند، داستان‌هایی هستند که در قلمرو اسطوره روایت می‌شوند: داستان کیومرث، داستان جمشید، داستان ضحاک و فریدون و...

برای ما که دوست داریم از منابع دست اول استفاده کنیم، هیچ راهی وجود ندارد جز آن‌که به منابع پرارزشی چون شاهنامهٔ حکیم ابوالقاسم فردوسی استناد کنیم. فردوسی در شاهنامهٔ بزرگ، شهریاران باستانی را سازندگان سازهایی می‌داند که تمام بخش نخست شاهنامه را به خود اختصاص داده‌اند. مثلاً ساخت طبل بزرگ را به هوشنگ نسبت می‌دهد و جمشید را علاقه‌مند سرنا یا سورنا معرفی می‌کند. این شاعر بزرگ کشف و ساخت نای سفید را نیز به منوچهر و افراسیاب نسبت می‌دهد.

علاوه بر شواهد و مستنداتی که به صورت مکتوب در ادبیات ما ثبت و نگهداری می‌شوند، نقش‌ها و نگاره‌هایی که بر سنگ‌ها حک شده‌اند، به ما نشان می‌دهند که موسیقی در ایران باستان جایگاه ویژه‌ای داشته است. یکی از نمونه‌های معروف این نگاره‌ها همان مهر استوانه‌ای چغامیش دزفول و مربوط به چهار هزار سال قبل از میلاد است.

این مُهر را که در آغاز به‌طور مفصل درباره‌اش بحث کردیم، دو باستان‌شناس به نام‌های پروفسور دلوگاز و هلن، جی. کانتور در سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ در چغامیش خوزستان کشف کرده‌اند. اگرچه سکونت آریایی‌ها هشتصد سال قبل از میلاد در ایران کنونی انجام گرفته، اما قدمت و اصالت این هنر در جغرافیای کنونی ایران به چند هزار سال پیش از آن می‌رسد.»