کتاب در ژرفای واژه ها (بخش یکم، دوم و سوم)

کتاب الکترونیکی «در ژرفای واژه ها (بخش یکم، دوم و سوم)» نوشتهٔ ناصر انقطاع در انتشارات فردوس چاپ شده است.

درباره کتاب در ژرفای واژه ها (بخش یکم، دوم و سوم)

کتاب در ژرفای واژه‌ها، از سه مبحث کلی با عناوین «واژه‌شناسی زبان فارسی»، «ریشه‌یابی نام‌های جغرافیایی» و «راهنمای نگارش واژه‌ها» تشکیل شده است. در بخش واژه‌شناسی زبان فارسی، طی چهار فصل پیدایش و دگرگونی‌های زبان، کاستی‌ها و ناهنجاری‌های به وجود آمده در زبان و ریشه‌یابی برخی از واژه‌های زبان فارسی ذکر شده است. فصل مربوط به ریشه‌یابی نام‌های جغرافیایی به مطالبی دربارهٔ خط کنونی فارسی، ریشهٔ برخی از نام‌های جغرافیایی و بررسی تلفظ‌های گوناگون برخی از واژه‌ها اختصاص دارد. در بخش سوم یعنی راهنمای نگارش واژه‌ها به بررسی و شناخت وندها و معنای آن‌ها در زبان پارسی، ذکر نمونه‌ای از ریزه‌کاری‌های زبان پارسی و تاریخ دگرگونی روش‌های نوشتاری و جامه‌سرایی در زبان پارسی و... پرداخته شده است.

کتاب در ژرفای واژه ها (بخش یکم، دوم و سوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر به علاقه‌مندان به زبان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب در ژرفای واژه ها (بخش یکم، دوم و سوم)

«یکی از جنبش های ایرانیان پس از انقلاب مشروطه جنبش سره یا پاک نویسی در زبان فارسی است. جنبشی که از همان آغاز همراهان و دشمنان بسیار جدی داشته است و امروز پس از یک سده، نه می توان گفت که این جنبش پیروز شده است و نه می توان دستاوردهای آن را نادیده گرفت.

این که زبان در ایران در سده ی بیست و یکم از زبان آغاز سده ی بیستم فارسی تر است دستاورد همین جنبش است، درحالی که سره نویسان در میان نویسندگان (چه در آن زمان و چه امروز) اقلیتی کوچکند. برای آسیب شناسی این جنبش، به تر است اندکی با تاریخچه ی نثر فارسی دری آشنا شویم.

زبان "فارسی دری" وارونه ی دیدگاه سنتی، نه زبانی مربوط به پس از اسلام، بلکه یکی از زبان های دوران ساسانی است و خاستگاه آن را خراسان می دانند. پس از اشغال ایران به دست عرب ها، کم کم عربی جایگزین پهلوی گردید و پیوسته از شمار پهلوی نویسان کاسته شد، به شکلی که پس از دو سده، پهلوی نویسی منحصر به دانشمندان زرتشتی گشت که دفترهای دینی خود را به این زبان و دبیره می نوشتند.

در این دوره، ایرانیان که دست به مقاومت پیروزمندانه ی فرهنگی در برابرعرب ها زده بودند، زبان های محلی خود را نگه داشته بودند. دانشمندان ایرانی، عربی را از خود عرب ها به تر می دانستند و دفترهای پهلوی و سوریانی و ... را به عربی ترجمه می کردند، ولی عوام هرگز عرب زبان نشده بودند و بر پایه ی گزارش های تاریخی، مسلمانان ایرانی حتا نماز خود را نه به عربی، بلکه به زبان محلی خود (یک زبان ایرانی) می خواندند...»