کتاب دوازده

کتاب «دوازده» نوشتۀ جاستین کرونین و ترجمۀ محمد جوادی است و انتشارات کتابسرای تندیس آن را منتشر کرده است. دوازده دومین جلد از مجموعۀ گذرگاه است.

درباره کتاب دوازده

رمان دوازده جلد دوم از ۳گانهٔ گذرگاه است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. راوی داستان، دانای کُل است. فضای داستان و جریان حوادث به طور متناوب با تغییر زاویهٔ دید شخصیت‌های مختلف پیش می‌رود. در رمان دوازده، ابهام زمانی وجود دارد به‌گونه‌ای که در برخی قسمت‌ها، داستان به شکلی مبهم از زمان حال به گذشته می‌رود و ذهن خواننده را کاملاً در هم می‌ریزد. این تغییرهای زمانیِ گسترده با بازه‌های کوتاه همراه شده و با فلاش‌بک‌های متعدد، تعلیق و پیچیدگی رمان را دوچندان کرده است. دوازده، علاوه بر این‌که داستان ناتمام جلد اول گذرگاه را پیش می‌برد و آن را تکمیل می‌کند بااین‌حال گره‌های جدیدی را نیز اضافه می‌کند؛ یک آزمایش علمی ناموفق در قاره آمریکای شمالی، اغلب انسان‌ها را به موجوداتی خون‌آشام تبدیل کرده و جهان را به نابودی کشانده است. حالا داستان دوازده به بازماندگان این فاجعه می‌پردازد. چند بخش اول داستان دوازده در فضایی مبهم شکل می‌گیرد و خواننده را با چند شخصیت‌ جدید آشنا می‌کند. این جلد در کنار سیر خطی خود، از نوعی جریان سیال ذهن نیز استفاده کرده است. استیوِن کینگ از جمله افراد مطرح و برجسته‌ای است که این رمان را تحسین کرد.

ایدهٔ کلی ۳گانۀ گذرگاه در سال ۲۰۰۶ به پیشنهاد دختر جاستین کرونین، نویسندۀ کتاب در ذهن او شکل می‌گیرد. به گفتهٔ نویسنده مکان‌ها و فضاهای داستان برگرفته از محل‌های واقعی قارۀ آمریکا است که خودش زندگی کرده؛ ولی بااین‌وجود، برای ثبت و توصیف دقیق‌تر جزئیات رمان، در تمامی این مکان‌ها شخصاً حضور پیدا کرده است. این مجموعۀ ۳ جلدی ترکیبی از ژانرهای وحشت، علمی - تخیلی و فانتزی است و در آن زندگی تلخ انسان امروزی و پیامدهای سلطۀ انسان بر همه چیز را توصیف می‌کند و توضیح می‌دهد که همیشه دستاوردهای علمی باعث پیشرفت نمی‌شود و گاهی نابودی خود انسان را در پی دارد. این مجموعه که به ترتیب شامل «گذرگاه» و «دوازده» و «شهر آینه‌ها» می‌شود، پرفروش‌ترین ۳گانۀ نیویورک‌تایمز است.

خواندن کتاب دوازده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوسنداران رمان‌های خارجی و علاقه‌مندان به کتاب‌های علمی - تخیلی و فانتزی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دوازده

«امی با خودش فکر کرد آن‌ها در رؤیاهایشان کودک هستند - هنوز کودک هستند. کودکی خودش طولانی‌ترینِ خاطره‌ها بود، چکیده‌ای از تاریخ، و بااین‌حال، همان‌طور که به کودکان خوابیده‌ای نگاه می‌کرد که در آن‌سوی چشم‌های بسته در رؤیاهایشان بازیگوشانه جست‌وخیز می‌کردند، خود را به کودکی‌اش نزدیک‌تر حس می‌کرد - زمانی که خودش هم موجود کوچکی در جهان بود، بی‌خبر از آنچه پیش رو داشت، سفر بسیار طولانی زندگی‌اش. زمان در درون او گستره‌ای بود، سال‌ها چنان زیاد بود که نمی‌توانست آن‌ها را از هم تشخیص دهد و شاید، دلیل سرگردانی‌اش در میان آن‌ها همین بود: به‌یادآوردن.»