کتاب دگرگونگی

کتاب الکترونیکی «دگرگونگی» نوشتهٔ مری زیمرمن با ترجمهٔ درسا مویدی و رضا بهکام در انتشارات روزبهان چاپ شده است. این نمایش در آخرین فهرست رده‌بندی برادوی در بیست‌وپنج اجرای برتر از لحاظ طراحی صحنه منحصربه‌فرد و رکورد تعداد اجرا به مدت هشت ماه متوالی، با بیشترین مخاطب و متن نمایشنامه قرار گرفته‌است.

درباره کتاب دگرگونگی

در این نمایشنامه که برای اولین بار در ایران ترجمه شده‌است، نویسنده در بازنمایی شکل دگرگونی شخصیت‌های نمایشی بر اساس روایت‌های اساطیری تلاش کرده‌است تا مسخ و تغییر شکل نمادین را در صحنه‌های داستانی به صورت کانسپتی مشترک به رشتهٔ تحریر و تفقد درآورد و صحنه‌ها را مانند نخ ریسمانی به هم وصل کند تا این فرآیند را به شکلی جذاب با رگه‌هایی از طنز موجود در ساختمان دیالوگ‌ها به زمان حال و زندگی انسان‌های معاصر پیوند زند تا علاوه بر کمیک‌بودن بخشی از صحنه‌ها، بار تراژیک شخصیت‌ها نیز به گونه‌ای غریب اثربخشی کند. اثر با استفاده از سبکی آوانگارد و ساختارشکنی رفتاری در بعضی اساطیر __چون زئوس، میداس، فائتون و... در تلاش است تا همذات‌پنداری مؤثری را با مخاطب خود برقرار کند؛ رفتارهایی به‌غایت امروزی‌شده و استفاده از آکسسوارهای مدرنی چون سیگار و غیره که پل ارتباطی با انسان امروز است. بهره‌مندی از اساطیر مشترک یونان و روم، در برخی صحنه‌ها هوشمندانه و حائز اهمیت است.

کتاب دگرگونگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به هنر نمایش پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب دگرگونگی

یک استخر پرآب، تمامی صحنه را پوشانده‌است. این استخر می‌تواند مربع یا مستطیل باشد و عمق متغیر داشته‌باشد. چهار طرفِ استخر را عرشه‌ای چوبی با عرض تقریبی یک متر، احاطه کرده‌است. بالای استخر یک شمعدان کریستالِ چندشاخه آویزان است. در انتهای صحنه، نقاشی بزرگی از آسمان به چشم می‌خورد که در مقابل آن خدایان و الهه‌ها ظاهر می‌شوند. همان‌جا در انتهای صحنه، درِ دولنگهٔ بزرگی وجود دارد که پلکانی از سمت عرشه به سوی آن کشیده شده‌است. در بهترین شرایط، باید شش ورودی به صحنهٔ نمایش وجود داشته‌باشد؛ در هر گوشهٔ عرشه یک عدد، یکی از میان در و دیگری بین در و آسمان. سکویی برای بازیگران پشت آسمان وجود دارد که ورودی و خروجی مختص به خودش را دارد. این نمایش می‌تواند در سالن‌هایی با صحنهٔ یک‌سویه (قاب عکسی) یا سه‌سویه (هلالی) اجرا شود، اما بسیار مهم است که جایگاه تماشاچی بالاتر از صحنه باشد تا تماشاچیان با نگاه به پایین، دید کاملی از تصاویر منعکس در آب داشته‌باشند. تمام صحنه‌ها در استخر یا اطراف آن اتفاق می‌افتند و گذار بین قصه‌ها، زمان و مکان و صحنه‌ها، به‌سادگی با تغییر در نور، جهت صورت و بدن بازیگران یا شاید یک نشانهٔ موسیقایی انجام می‌شود. بخش زیادی از متن را راوی‌ها روایت می‌کنند که هرگز نباید به‌عنوان جایگزینی برای بازی بازیگران یا توصیف‌هایی زاید تلقی شوند. آنچه در صحنه اتفاق می‌افتد، نباید تجسم دقیق متن باشد، بلکه باید تصاویری را خلق کند که کلمه‌ها را قدرت بخشند، به آن‌ها طنین شاعرانه بیفزایند یا حتی گاهی با آن‌ها در تناقض باشند.