کتاب بافته

کتاب بافته نوشتۀ لائتیسیا کولومبانی است. این کتاب داستان زندگی سه زن را روایت می‌کند. بافته حتی قبل از چاپ در هفده کشور پیش‌فروش شد و در فرانسه در طول دوهفته ۵۴۰۰۰ نسخه فروخت. در حال حاضر رمان بافته به ۲۹ زبان ترجمه شده و جوایز زیادی گرفته است.

درباره کتاب بافته

کتاب بافته داستان زندگی سه زن از سه قارۀ مختلف است که همگی تشنۀ آزادی‌اند. اسمیتا در هند، از طبقۀ دالیت است، زنی غیرقابل‌لمس و نجس. او آرزو دارد دخترش از این شرایط نجات پیدا کند و بتواند به مدرسه برود. در سیسیل، جولیا در کارگاه پدرش کار می‌کند. او پس از حادثه‌ای که برای پدرش پیش می‌آید، می‌فهمد شرکت خانوادگی‌شان در حال ورشکست شدن است. سارا در کانادا یک وکیل مشهور است. او درست زمانی که قرار است در رأس یک دفتر حقوقی قرار بگیرد متوجه بیماری سخت خود می‌شود. زندگی اسمیتا، جولیا و سارا، در رمان بافته بدون این‌که خودشان بدانند، به‌هم‌بافته می‌شود و همه جلوی سرنوشتی که برایشان رقم خورده است، می‌ایستند تا با آن مبارزه کنند.

خواندن کتاب بافته را به چه کسی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب بافته برای دوستداران رمان‌های فرانسوی می‌تواند کتابی جذاب و خواندنی باشد.

درباره لائتیسیا کولومبانی

لائتیسیا کولومبانی در سال ۱۹۷۶ در شهر بوردو در فرانسه به دنیا آمد. وی فیلمنامه‌نویس، کارگردان، بازیگر و نویسنده است. لائتیسیا کولومبانی، در ابتدای شروع به کارش، فیلمنامۀ کوتاه و بعد از مدتی، فیلمنامه‌های بلند می‌نوشت و کارگردانی می‌کرد. او همچنین هنرپیشۀ سینما و تلویزیون است و در ده‌ها فیلم بلند ایفای نقش کرده است.

بخش‌هایی از کتاب بافته

اسمیتا هیچ‌وقت پایش را به مدرسه نگذاشته بود. اینجا در بادلاپور کسانی مثل او به مدرسه نمی‌روند. او یک دالیت است. یک انسان غیرقابل‌لمس. همان افرادی که گاندی آنها را فرزندان خدا می‌نامید. انسان‌هایی جدا شده از طبقات اجتماعی، محروم از سیستم و محروم از همه چیز. طبقه‌ای جداافتاده که برای زندگی‌کردن در کنار بقیه بسیار ناپاک به‌حساب می‌آید. تفاله‌ای شرم‌آور که مثل دانه‌های خوب که از علف‌های هرز جدایشان می‌کنیم، مراقبیم از ما جدا باشد. میلیون‌ها نفر مثل او بودند که جدا از دهکده و جامعه و خارج از دایروی انسانیت قرار داشتند. هر روز صبح همان کارها تکرار می‌شوند، مثل صفحۀ خش‌دار گرامافونی که تا بی‌نهایت، یک سمفونی دوزخی را تکرار می‌کند. اسمیتا در آلونکی نزدیک به مزارع زیر کشت جت‌ها که در واقع خانه‌اش به‌حساب می‌آید، بیدار می‌شود. صورت و پاهایش را با آبی که مخصوص آنهاست و شب قبل از چاه آورده شده، می‌شوید. بی‌تردید حق ندارند آبی را که مخصوص طبقۀ مرفه است استفاده کنند، هرچند خیلی نزدیک‌تر و در دسترس تر است. خیلی‌ها به‌خاطر چیزهایی کمتر از این مرده بودند. آماده می‌شود، موهای لالیتا را شانه می‌زند و ناگاراجان را می‌بوسد. بعد سبد حصیری‌اش را برمی‌دارد، سبدی که قبل از او مال مادرش بوده و حتی با نگاه‌کردن به آن دلش آشوب می‌شود. این سبدی که با بوی سمج، تند و پاک نشدنی‌اش هر روز مثل صلیب مسیح، مثل باری شرم‌آور به دوش می‌کشد. این سبد، صلیب او است. یک نفرین. یک مجازات. گویی تاوان گناهی است که می‌بایست در زندگی پیشینش مرتکب شده باشد و باید تقاص آن را پس بدهد. تازه مادرش می‌گفت زندگی ما که مهم‌تر از زندگی رفتگان و آیندگان ما نیست، فقط یک زندگی است بین زندگی‌های دیگر. این‌چنین است. این است زندگی او.