کتاب در جستجوی چیکا

کتاب در جستجوی چیکا نوشته میچ آلبوم است که با ترجمه مهدی قراچه‌داغی منتشر شده است. مخاطبان کتاب میچ آلبوم را در ایران با کتاب سه‌شنبه‌ها با موری می‌شناسند. او در این اثر داستان کودکی به نام چیکا را روایت می‌کند.

درباره کتاب در جستجوی چیکا 

این کتاب داستان کودکی شش ساله به نام چیکا است. وقتی چیکا کوچک بوده اتفاقی وحشتناک می‌افتد. یک زلزلهٔ وحشتناک در هائیتی می‌آید، زلزله‌ای بود که در ۳۲ ثانیه سه درصد مردم کشور را از بین برد، ساختمان‌ها فرومی‌ریزند و دفاتر را ویران می‌کند. خانه‌های مردم را در یک لحظه به ویرانه‌ای تبدیل کرد. دود و گردوخاک همه‌جا را پُر می‌کند. افراد جانشان را از دست دادند و زیر آوارها مدفون شدند. بسیاری از آنها تا چند هفته پیدا نشدند. پوستشان را غباری خاکستری‌رنگ پوشانده بود. هرگز تعداد کشته‌شدگان مشخص نشد.

این حادثهٔ تلخ روی جزیره‌ای اتفاق افتاد که رخ‌دادن تراژدی در آن هرگز یک استثنا نیست. هائیتی، دومین کشور فقیر دنیاست. تاریخی سخت و دردناک دارد و مرگ‌های زیادی را با فاصله‌های کم به خود دیده است.

آقای میچ با هائیتی آمده است و مسوول یک یتیم خانه شده است. او مراقب بچه‌ها است و از بین آن‌ها کودکی به نام چیکا برای او بسیار جالب است پس تصمیم می‌گیرد درباره او کتاب بنویسد. چیکا با سوال‌هایش نویسنده را هم به چالش می‌کشد. 

خواندن کتاب در جستجوی چیکا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک داستان بی‌نظیر و لطیف پیشنهاد می‌کنیم

درباره‌ میچ آلبوم

میچ دیوید آلبوم ۲۳ می سال ۱۹۵۸ در نیوجرسی آمریکا به دنیا آمد. او نویسنده آمریکایی و روزنامه‌نگار، فیلمنامه‌نویس، نمایشنامه نویس، مجری رادیو و تلویزیون و نوازنده است. کتاب‌های میچ آلبوم بیش از ۳۵ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته شده‌اند. میچ آلبوم را بیشتر به خاطر داستان‌های الهام بخشش می‌شناسند. از آثار معروف او که به زبان فارسی ترجمه شده و از استقبال خوبی هم برخوردار شده، می‌توان به در بهشت پنج نفر منتظر شما هستند، نفر بعدی که در بهشت ملاقات می کنید، سه‌شنبه‌ها با موری و اولین تماس تلفنی از بهشت اشاره کرد.

میچ آلبوم در حال حاضر به همراه همسر خود جینین سابینو در شهر دیترویت ایالت میشیگان زندگی می‌کند.

بخشی از کتاب در جستجوی چیکا

اوت سال ۲۰۱۳ است. سه سال است که یتیم‌خانه را اداره می‌کنم. آبِ تمیز، غذای خوب و بچه‌های جدید زیادی داریم و درحالی‌که بسیاری از مسائل در هائیتی برایم هنوز شکل رازگونه دارند، هر ماه که به اینجا می‌آیم بسیاری از آنها برایم روشن می‌شود.

هواپیمایمان در فرودگاه پورتو پرنس به زمین می‌نشیند. از بخش کنترل پاسپورت می‌گذرم. یک گروه نوازنده در حال نواختن آهنگ خوشامدگویی است. از پله‌برقی پایین می‌آیم. طبق معمول پله‌برقی کار نمی‌کند.

الن چارلز، مدیر اهل هائیتی مجموعهٔ ما، پای پله‌ها ایستاده است (او دیگر با همهٔ کسانی که در فرودگاه کار می‌کنند آشنا شده است.) چمدان‌ها را برمی‌داریم و از سالن خارج می‌شویم. مردانی که بر پیشانی‌شان عرق نشسته چمدانم را می‌گیرند: «سلام آقا، اجازه دهید کمکتان کنم.» از میان جمعیت می‌گذریم و به اتومبیل می‌رسیم. درحالی‌که میان ترافیک سنگین حرکت می‌کنیم، آثار خرابی ناشی از زلزلهٔ سه سال پیش را می‌بینم. زباله‌ها روی هم انباشته شده‌اند، بعضی از آنها در آتش می‌سوزند. یک بُز آزاد و رها، یک سگ، حفره‌هایی که می‌توانند یک اتومبیل را ببلعند و سرانجام نگهبان یتیم‌خانه که در را روی ما باز می‌کند. از در عبور می‌کنیم.

درِ اتاقم را باز می‌کنم و تمام دنیا تغییر می‌کند.

صدای قیل‌وقال بچه‌ها را می‌شنوم که به‌سمت من می‌دوند. آنها را چیکا جوئن، که چند هفته‌ای از آمدنش می‌گذرد، هدایت می‌کند. بقیه فریاد می‌زنند: «آقای میچ!» اما چیکا هنوز مرا به‌خوبی نمی‌شناسد. او همچنان تلاش می‌کند که نفر اول باشد. بچه‌ها از سر و کول من بالا می‌روند. چیکا دستش را بلند می‌کند تا او را از روی زمین بردارم. من هم این کار را می‌کنم. اغلب این سؤال را از خودم می‌پرسم که یک بچه چقدر باید کسی را بخواهد تا حاضر شود به آغوش او پناه ببرد.

«حالت چطور است چیکا جوئن؟»

او جواب نمی‌دهد. زبان انگلیسی را ابداً نمی‌داند.