کتاب زمزمه های خداحافظی

کتاب زمزمه های خداحافظی نوشته کارن وایت، داستان زنی سوگوار است که نامه‌ی نگران‌کننده‌ی خواهرش او را از انزوای جزیره به عمارتی پررمزوراز می‌کشاند. کاترین پس از ازدست‌دادن پسر و همسرش، چیزی جز خشم و خاطرات گذشته برای خود باقی نمی‌بیند. درخواست کمک الیزابت، دلیلی برای ترک‌کردن خانه و روبه‌روشدن با زندگی بیرون می‌شود؛ اما مقصد سفر نیز آرامش وعده نمی‌دهد. نیلوفر دهقانی نیل این رمان را ترجمه کرده است و نشر البرز این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زمزمه های خداحافظی

کتاب زمزمه های خداحافظی اثر کارن وایت، رمانی با فضای تاریخی، معمایی و عاطفی است که در جنوب آمریکا پس از جنگ داخلی می‌گذرد. جنگ در این روایت فقط پس‌زمینه‌ی رویدادها نیست؛ خرابی مزارع، خانه‌های سوخته، گرسنگی و فاصله‌ی میان شمالی‌ها و جنوبی‌ها بر رفتار شخصیت‌ها سایه انداخته است. کاترین، راوی اول‌شخص داستان، جهان را از پشت تجربه‌ی فقدان می‌بیند. او مرگ فرزندش را به‌شکل زخمی همراه خود حمل می‌کند و سرزنش‌های همسرش نیز رنج او را سنگین‌تر کرده است. روایت از همین ذهن خشمگین و آسیب‌دیده پیش می‌رود؛ بنابراین برداشت کاترین از دیگران همیشه از خاطرات و پیش‌داوری‌هایش جدا نیست. او گاهی مهربانی را تحقیر می‌پندارد و گاهی پشت رفتار سرد دیگران، دردی آشنا تشخیص می‌دهد. نویسنده فاصله‌ی میان ظاهر رفتار آدم‌ها و انگیزه‌های احتمالی‌شان را به یکی از سرچشمه‌های تعلیق تبدیل کرده است. خانه‌ی قدیمی مادربزرگ نیز جایگاهی فراتر از محل وقوع ماجرا دارد. اتاق‌های کم‌نور، پنجره‌های غبارگرفته، درهای بسته و خاطره‌ی مرگ‌های خانوادگی، احساس ناامنی را در محیط حفظ می‌کنند.
کتاب زمزمه های خداحافظی رابطه‌ی دو خواهر را در کنار دشواری شناخت نزدیک‌ترین آدم‌ها قرار می‌دهد. کاترین تصویری از الیزابت در خاطر دارد که همیشه با گفته‌های ساکنان عمارت سازگار نیست. همین ناسازگاری، پرسش‌هایی درباره‌ی گذشته، ازدواج و فاصله‌ی میان خواهران ایجاد می‌کند. جان مک‌ماهان نیز شخصیتی است که نمی‌توان او را تنها از برخوردهای نخست شناخت: رفتار آمرانه و سکوتش در برابر پرسش‌ها، کنار توجه او به دخترش قرار می‌گیرد. ربکا، کودک خانه، برای کاترین هم یادآور داغ فرزند است و هم انسانی نیازمند توجه؛ این دو احساس متضاد، رابطه‌ی آن‌ها را دشوار می‌کند. توصیف بوها، صداها و لمس اشیا در فضاسازی نقش پررنگی دارد. عطر اسطوخودوس، نوای زمزمه‌شده و صدای آب، خاطرات را به اکنون پیوند می‌دهند. طبیعت نیز همیشه پناهگاه نیست؛ اقیانوس برای راوی آرامش و اندوه را هم‌زمان زنده می‌کند و رودخانه و باتلاق، خطر و بی‌اطمینانی را به فضای پیرامون می‌افزایند. خواننده از خلال این جزئیات، هم معمای خانه را دنبال می‌کند و هم با مقاومت زنی در برابر نزدیک‌شدن دوباره به دیگران همراه می‌شود.

خلاصه داستان زمزمه های خداحافظی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کاترین در جزیره‌ی سنت سیمونز میان ویرانه‌های زندگی گذشته‌اش روزگار می‌گذراند. پسرش جیمی غرق شده و همسرش نیز پس از این فقدان به زندگی خود پایان داده است. نامه‌ای از الیزابت، خواهر دورافتاده‌اش، سکون تلخ روزهای او را برهم می‌زند. الیزابت از ترسی نامعلوم نوشته و خواسته است کاترین هرچه زودتر به دیدنش برود. کاترین راهی خانه‌ی قدیمی مادربزرگ در لوئیزیانا می‌شود؛ اما سفر دشوارش او را به دیداری که انتظار داشته نمی‌رساند. غیبت خواهر، پاسخ‌های محدود جان مک‌ماهان و رفتار محتاطانه‌ی اطرافیان، پرسش‌های تازه‌ای پیش می‌آورد. کاترین تصمیم می‌گیرد بماند و بفهمد چه اتفاقی افتاده است. او در راهروهای خانه صدای نغمه‌ای آشنا می‌شنود و هم‌زمان ناچار می‌شود با احساسات دردناکی روبه‌رو شود که حضور دختر کوچک خواهرش در او بیدار می‌کند.

چرا باید کتاب زمزمه های خداحافظی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب زمزمه های خداحافظی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، تأثیر سوگ و احساس گناه بر قضاوت‌های کاترین را نشان می‌دهد.
• معمای غیبت الیزابت، شناخت گذشته‌ی خواهران را به مسئله‌ای مهم تبدیل می‌کند.
• فضای عمارت و طبیعت اطراف، تعلیق را فراتر از گفت‌وگوها حفظ می‌کند.
• رابطه‌ی کاترین و ربکا، تضاد میان نیاز به محبت و ترس از یادآوری فقدان را آشکار می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب زمزمه های خداحافظی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی در عمارت‌های قدیمی و فضاهای وهم‌آلود.
• خوانندگان داستان‌های تاریخی درباره‌ی پیامدهای جنگ بر زندگی شخصی.
• علاقه‌مندان به روایت‌های شخصیت‌محور درباره‌ی سوگ، پیوند خواهران و دشواری اعتمادکردن.

بخشی از کتاب زمزمه های خداحافظی

«غبارِ خاک شبیه زمزمه‌های کوتاه خداحافظی از زیر چرخ‌های درشکه بیرون می‌زد. به دست‌هایم خیره شدم، نمی‌خواستم شاهد منفعل زندگی‌ام از پشت پنجره باشم. مادرم یک بار بهم گفته بود اگر به پشت سرِ کسی تا لحظهٔ ناپدید شدنش نگاه کنی، هرگز او را بار دیگر نمی‌بینی. نمی‌خواستم این رفتن را دائمی فرض کنم، به همین سبب، به دستکش‌های کهنهٔ سیاه چرمی‌ام چشم دوختم.
طی سفر طولانی و مشقت‌بار، حرف‌های خواهرم هر روز همراه من بود. از عمق وجودم می‌دانستم اتفاق وحشتناکی افتاده است و باید هر چه سریع‌تر خود را به الیزابت می‌رساندم. درشکه‌چی، آقای اُرورک نامی که ملاحظهٔ راحتی‌ام را داشت، مدام می‌پرسید آیا لازم است متوقف شود. اما من اصرار داشتم که ادامه بدهد. تنها زمانی به ایستادن و استراحت کردن راضی می‌شدم که اسب‌ها دیگر داشتند از خستگی هلاک می‌شدند. هر چه پیش می‌رفتیم، استخوان‌ها و مفاصل دردناکم بیشتر تیر می‌کشید، اما حس اضطرار من مجبورمان می‌کرد ادامه بدهیم. اگر نگران نبودم که درشکه‌چی نیاز به خواب دارد، تقاضا می‌کردم شبانه‌روز برویم و متوقف نشویم تا زمانی که به آغوش گرم خواهرم برسم.
اگر مادرم بود، از اینکه همراهی نداشتم شوکه می‌شد. اما شرایط من تغییر کرده بود. دلیلی نداشت نگران آداب اجتماعی باشم. پاتریک ارورک، بوستونی سرخ‌چهره، مبادی آداب و محافظم بود و در حضورش کاملاً احساس امنیت می‌کردم.»