کتاب قرعه‌ی زندگی

فردریک بکمن، نویسنده معروف سوئدی و خالق رمان پرفروش «مردی به نام اوه»، داستان «قرعه زندگی» را پیش از شروع کریسمس ۲۰۱۶ و در خانه‌اش نوشت در حالی که کنار خانواده در انتظاار شروع سال نو بود و بعدا ان را در یک روزنامه محلی در زادگاهش هلسینبورگ منتشر کردبکمن در مقدمه کتاب درباره نوشتن این داستان خانوادگی می‌گوید: «خسته بودم، چون آن سال، سالی بود تحیر آمیز و دشوار، و دغدغه فکری من دائماً حول و حوش تصمیمات خانواده‌ها بود. در هر روز، در هر جا، در راهی قرار می‌گیریم. به پیرامون می‌چرخیم، خانه می‌مانیم، عاشق می‌شویم و در کنار یکدیگر چشم‌هایمان را می‌بندیم و به خواب فرو می‌رویم. و سپس در آن موقع در می‌یابیم که می‌بایست یک نفر ذهنمان را از وجودمان بزداید، تا دریابیم در کدام لحظه از زمان ایستاده‌ایم. از همین روی، سعی کردم قصه‌ای در مورد این مسئله بنویسم.»این قصه که قصه‌ای الهام گرفته از احساسات بکمن و جایی است که در آن بزرگ شده است در قالب نامه هایی برای پسرش نوشته شده است و داستان مردی در آستانه مرگ است که در نامه‌هایی که برای پسرش می‌نویسد از او بابت کوتاهی‌هایش عذرخواهی می‌کند:«پسرم، در موردت کوتاهی کردم. پدرها می‌بایست که به پسرهایشان نحوه زندگی را یاد دهند، ولی تو کاملاً از من ناامید شدی.در پاییز سال گذشته، به هنگام جشن تولد چهل و پنج سالگی‌ام به من زنگ زدی. تو تازه به سن بیست سالگی رسیده بودی. به من گفتی که در ساختمان قدیمی تیوولی کاری پیدا کرده‌ای. شهرداری، کل ساختمان را به آن سوی میدان برده بود تا فضایی برای آپارتمان‌های خصوصی جدید ایجاد شود.تو واژه «خصوصی» را با یک طور تنفر خاصی گفتی، که دقیقاً، همین تفاوت بین من و توست.تو سرگذشت را می‌بینی، من پیشرفت را، و همچنین، تو، غم غربت را، و من، ضعف را. می‌توانستم بهت یک کار یا شاید هم صدها کار معرفی کنم، ولی تو دلت می‌خواست به عنوان مسئول میخانه در وینیلبارن کار کنی. وینیلبارن ساختمانی بود که چهار نسل پیشتر که ماشین‌های بخار داخلش بودند، حتی ان موقع نیز قدیمی و فرسوده بود. بی پروا ازت پرسیدم که احساس خوشبختی می‌کنی یا نه؟ چون خصلت من اینچنین است. و تو هم در جواب گفتی: «ای بد نیستم، پدر، ای بد نیستمً». اینچنین گفتی چون می‌دانستی من از این اصطلاح خوشم نمیاد. تو کسی بودی که می‌توانستی خوشبخت باشی. نمی‌دانی این چه موهبت بزرگی است.»