کتاب مسافر فرانکفورت

کتاب مسافر فرانکفورت (Passenger to Frankfurt) نوشته آگاتا کریستی، از یک تأخیر ساده در فرودگاه آغاز می‌شود اما خیلی زود به موقعیتی پرابهام و خطرناک می‌رسد؛ جایی که یک گفت‌وگوی کوتاه میان دو غریبه، پای هویت جعلی، تعقیب و تهدید را به میان می‌کشد. این رمان فقط بر تعلیق تکیه نمی‌کند و همزمان فضایی از بی‌اعتمادی، بازی‌های سیاسی و احساس ناامنی را هم پیش می‌کشد. این داستان را نشر البرز با ترجمه حمید بلندسران منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مسافر فرانکفورت

کتاب مسافر فرانکفورت از آگاتا کریستی با صحنه‌ای در فرودگاه شروع می‌شود؛ فضایی شلوغ، خسته‌کننده و ظاهراً عادی که ناگهان به نقطه‌ی آغاز یک ماجرای پیچیده بدل می‌شود. شخصیت اصلی، سر استفورد نای، مردی است با سابقه‌ی حضور در محافل سیاسی که هم شوخ‌طبع است و هم تا حدی غیرقابل‌پیش‌بینی. همین ویژگی باعث می‌شود وقتی زنی ناشناس از او کمک عجیبی می‌خواهد، ماجرا فقط یک برخورد گذرا نماند و به زنجیره‌ای از سوءظن، تعقیب و پرسش‌های بی‌پاسخ تبدیل شود. فضای اثر از همان ابتدا بر بی‌ثباتی، اضطراب و حسِ در آستانه‌بودنِ یک اتفاق بزرگ بنا شده است.

آگاتا کریستی در دل این خط روایی، تصویری از جهانی آشفته ارائه کرده است؛ جهانی که در آن مرز میان حادثه‌ی شخصی و ماجرای سیاسی مدام جابه‌جا می‌شود. گفت‌وگوهای فراوان، اشاره‌های پی‌درپی به نهادهای امنیتی، مأموریت‌های مبهم و آدم‌هایی که هر کدام بخشی از حقیقت را می‌دانند، حال‌وهوای رمان را از یک معمای صرف فراتر می‌برد. در این میان، لندن، فرودگاه، دفترهای اداری و آپارتمان شخصیت اصلی، همگی به مکان‌هایی تبدیل می‌شوند که در آن‌ها هیچ چیز کاملاً عادی به‌ نظر نمی‌رسد.

کتاب مسافر فرانکفورت از نظر حال‌وهوا، رمانی پرتعلیق و پرگفت‌وگو است که بر کنجکاوی خواننده حساب می‌کند. روایت مدام این سؤال را زنده نگه می‌دارد که چه کسی راست می‌گوید، چه کسی نقش بازی می‌کند و پشت این رشته اتفاق‌های به‌ظاهر پراکنده چه طرحی پنهان شده است. در کنار این‌ها، شخصیت سر استفورد نای هم اهمیت زیادی دارد؛ مردی که هم اهل طعنه و بازیگوشی است و هم ناگهان خود را در موقعیتی می‌بیند که دیگر نمی‌تواند از کنار آن بی‌تفاوت بگذرد. همین ترکیبِ شوخی، خطر و ابهام، موتور اصلی پیش‌برنده‌ی رمان است.

خلاصه داستان مسافر فرانکفورت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب مسافر فرانکفورت، سر استفورد نای در فرودگاهی که پروازها به‌ دلیل مه به‌هم ریخته‌اند، با زنی ناشناس روبه‌رو می‌شود که ادعا می‌کند جانش در خطر است. زن از او می‌خواهد شنل، پاسپورت و کارت پروازش را در اختیارش بگذارد تا بتواند با هویتی دیگر به لندن برسد. استفورد با وجود تردید، این درخواست عجیب را می‌پذیرد و بعد از آن وارد ماجرایی می‌شود که با گم‌شدن پاسپورت، دخالت مأموران امنیتی، جست‌وجو در خانه‌اش و حتی تلاش برای آسیب‌زدن به خودش ادامه پیدا می‌کند. رمان از همین نقطه، معمایی درباره‌ی هویت، اعتماد و شبکه‌ای پنهان از تهدیدها را پیش می‌برد.

چرا باید کتاب مسافر فرانکفورت را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مسافر فرانکفورت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان از یک موقعیت روزمره در فرودگاه شروع می‌شود و خیلی زود آن را به معمایی پرتنش تبدیل می‌کند.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که هم درگیر بازی‌های سیاسی است و هم خودش به بخشی از معما بدل می‌شود.
• کتاب حس ناامنی و بی‌اعتمادی را در فضاهای عادی مثل سالن انتظار، خیابان و خانه زنده می‌کند.
• گفت‌وگوهای اثر سرنخ‌های مهمی درباره‌ی هویت‌ها، انگیزه‌ها و ارتباط پنهان شخصیت‌ها به دست می‌دهند.
• رمان فقط بر یک حادثه تکیه ندارد و به‌تدریج دامنه‌ی ماجرا را به شبکه‌ای بزرگ‌تر از تهدید و مراقبت پیوند می‌زند.

خواندن کتاب مسافر فرانکفورت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب مسافر فرانکفورت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی که از شروع‌های ناگهانی و موقعیت‌های پرابهام لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به داستان‌های مرتبط با هویت جعلی، تعقیب و تهدید پنهان علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند در کنار معما، با فضایی آمیخته به سوءظن سیاسی و امنیتی همراه شوند.
• مخاطبانی که شخصیت‌های طعنه‌گو، نامتعارف و تا حدی پیش‌بینی‌ناپذیر را دنبال می‌کنند.
• علاقه‌مندانی که از روایت‌هایی خوش‌شان می‌آید که در آن یک برخورد کوتاه، مسیر زندگی شخصیت‌ها را عوض می‌کند.

درباره آگاتا کریستی

آگاتا کریستی (Agatha Christie) (۱۸۹۰-۱۹۷۶)، نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی در گونه‌ی ادبیات کارآگاهی و داستانیِ جنایی بود. او تحصیلات اولیه‌ی خود را در خانه گذراند و در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم در بخش‌های درمانی و داروسازی بیمارستان‌ها خدمت کرد؛ تجربه‌ای که به آشنایی تخصصی وی با داروها و سموم و کاربرد آن‌ها در پیرنگ داستان‌هایش انجامید. همچنین همراهی او با همسر دومش، ماکس مالوان، در کاوش‌های باستان‌شناسی خاورمیانه (از جمله سفرهایی به ایران و عراق)، پس‌زمینه‌ی جغرافیایی و مضمونیِ شماری از آثارش را شکل داد. کریستی نخستین رمان خود با عنوان «ماجرای مرموز در استایلز» را در سال ۱۹۲۰ منتشر کرد و در آن شخصیت کارآگاه هرکول پوآرو را معرفی نمود؛ او افزون بر این، شش رمان نیز با نام مستعار مری وست‌ماکوت نگاشت.

کارنامه‌ی مکتوب کریستی شامل ده‌ها رمان، مجموعه‌داستان کوتاه و نمایش‌نامه با محوریت شخصیت‌هایی چون هرکول پوآرو و خانم مارپل است؛ از جمله «قتل در قطار سریع‌السیر شرق»، «مرگ بر روی نیل»، «قتل راجر آکروید»، «قتل در خانه‌ی کشیش» و «جسدی در کتابخانه». نمایش‌نامه‌ی او با نام «تله‌موش» که اجرای آن از سال ۱۹۵۲ در وست‌اند لندن آغاز شد، طولانی‌ترین اجرای مستمر تاریخ تئاتر را به نام خود ثبت کرده است. کریستی در سال ۱۹۵۵ نخستین فردی بود که جایزه‌ی انجمن نویسندگان معمایی آمریکا را دریافت کرد و در همان سال برای نمایش‌نامه‌ی «شاهد پرونده» جایزه‌ی ادگار را گرفت. آثار او با انتشار بیش از دو میلیارد جلد و ترجمه به زبان‌های متعدد، از پرمخاطب‌ترین متون داستانی جهان به شمار می‌روند و مبنای اقتباس‌های متعددی در سینما، تلویزیون و رادیو قرار گرفته‌اند.

بخشی از کتاب مسافر فرانکفورت

«"لطفاً کمربندهایتان را ببندید."

مسافران هواپیما که تابعیت‌های گوناگونی داشتند، به‌آرامی از این دستور پیروی کردند. در نزد عموم این احساس شکل گرفته بود که بعید است بتوانند سروقت به ژنو برسند. همه خواب‌آلود بودند، غر می‌زدند و خمیازه می‌کشیدند. این خواب‌آلودگی باید با صدای آمرانهٔ مهمانداران از سر همه می‌پرید که به همه گوشزد می‌کردند: "کمربندهایتان، لطفاً."

متعاقب آن دستورات، صدای خشک‌تر و آمرانه‌تری به گوش رسید. از سیستم پخش مرکزی هواپیما به سه زبان آلمانی، فرانسوی و انگلیسی توضیح داده شد که به‌زودی با تودهٔ هوای ناپایداری مواجه خواهند شد. سِر اِستَفورد نای دهانش را تاجایی‌که می‌شد باز کرد، خمیازه‌ای کشید و خودش را روی صندلی‌اش صاف کرد. داشت خواب یک ماهیگیری لذت‌بخش در یکی از رودخانه‌های انگلستان را می‌دید.

او مردی چهل‌وپنج ساله، با قدی متوسط و چهره‌ای سبزه بود که صورتش به‌خوبی اصلاح شده بود. در انتخاب پوشش، گویی ترجیحش این بود که عجیب و نامأنوس به‌نظر برسد. او که از خانواده‌ای برجسته و ممتاز بود، احساس می‌کرد در هر کاری می‌تواند به میل خودش رفتار کند، ازجمله هوس‌بازی و اعمال سلیقه در هنر خیاطی. هرطور که راحت بود لباس می‌پوشید و همین باعث جاخوردن و گاهی دلخوری همکارانش می‌شد، اما خودش با بدجنسی از این کار لذت می‌برد. چیزی که می‌شد درمورد لباس‌هایش گفت این بود که لباس‌های مدل قرن هجدهمی به تن می‌کرد و دوست داشت مورد توجه قرار گیرد. ظاهر ویژه‌اش هنگام مسافرت، نوعی شنل شبیه شنلِ راهزنان بود که زمانی از کورسیکا خریده بود. رنگ آبی-ارغوانی بسیار تیره‌ای داشت، با آستریِ قرمز روشن و کلاهی که از پشت آویزان بود و هروقت دلش می‌خواست می‌توانست آن را روی سرش بکشد؛ حتی در مواقع غیرضروری!»