نظرات کاربران درباره کتاب بخش دی

👀کتاب رو با ترجمه نشر نون مطالعه کردم، با این وجود توی نشرِ دیگه‌ای هم براش همین کامنتِ مرور رو گذاشتم (چون اونموقع انقدر برای حرف زدن ازش ذوق داشتم که نمیتونستم صبر کنم تا ترجمه‌ی نون به طاقچه اضافه بشه🥶) اما حالا که اضافه شده، با خودم گفتم اینجا هم کامنتم رو بازنشر بدم :))) امیدوارم برای خواننده‌های بعدی مفید واقع بشه🤍 🪄🎩🩸این شما و این میخکوب‌کننده‌ترین تردستیِ حیرت‌آورِ مک‌فادن! بعد از مطالعه‌ی کتاب‌های "هیچ‌وقت دروغ نگو" و "خدمتکار" از خودم می‌پرسیدم آیا مک‌فادن می‌تونه دست به خلق اثرِ دیگه‌ای بزنه که از این آثار هم سر و گردنی بالاتر باشه؟ و "بخش D" پاسخِ مثبتِ قاطعی بود که باهاش مواجه شدم! بدون کوچیکترین اغراقی باید بگم که موقع خوندن این کتاب سخت نفس می‌کشیدم، احساس میکردم مغزم درد میکنه، چیزی درونم گُر گرفته بود و برای رسیدن به پایانِ کتاب مثلِ اسفندِ روی‌ آتیش بودم. بعلاوه تک‌تک سکانس‌ها و اتفاقات مثل یک فیلم به‌وضوحِ هرچه‌تمام‌تر از جلوی چشم‌هام رد می‌شد و از همه حیرت‌انگیزتر اینکه تعداد پلات‌توییست‌ها (نقاط شوکه‌کننده) به حدی زیاده که وقتی مشغول مطالعه هستید دائم استرس دارید که نکنه خط ها رو باهمدیگه قاطی کنید و چیزی زودتر از موعود براتون اسپویل بشه و لذتِ سکته‌ی لحظه‌ایِ فهمیدنش رو از دست بدید :))))🫱🏻‍🫲🏽 با اطمینانِ کامل "بخش D" رو حاصلِ نبوغِ مک‌فادن و خالقِ بی‌مانندِ حیرت میدونم. کتابی که تونست ۴ ساعت تمام جوری میخکوبم کنه که حتی صدای عقربه‌های ساعت رو نشنوم.🫠 [ "ایمی" دانشجوی پزشکی‌ایه که باید یک‌ شب در بخش بیماران روانی شیفت بگذرونه، در ها قفل میشن و اون تا صبح دسترسی به آنتن یا اینترنت نداره. گرچه اساتیدش سعی دارن بهش اطمینان بدن که هیچ‌مشکلی پیش نمیاد و اوضاع کاملا تحت کنترله؛ ایمی زیاد اینطور فکر نمی‌کنه.. ] در وصف "بخش D" فقط میتونم بگم اگر عاشق ژانر معمایی - هیجانی با تم psychological thriller هستید؛ با نخوندنِ این کتاب، فرصتِ مطالعه‌ی اثری که به قلب‌تون چنگ می‌کشه و باعث میشه رگ‌های مغزتون یخ بزنه و بعد از خوندنش فضای اتاق برای بروزِ هیجان‌تون کافی نباشه و دلتون بخواد سرتون رو از پنجره ببرید بیرون و فریاد بزنید رو از دست می‌دید. :)))) ✨️در یک جمله: رسالتِ مک‌فادن و خصوصا این کتاب، زنده کردنِ هیجان و تلاطمی در شماست که مدت‌هاست در دیگر آثارِ جنایی و معمایی مانندش رو ندیدید. شاهکار پیش‌رویِ شماست! لذت ببرید..

نسخه کاغذی اش رو مطالعه کردم... موضوع درباره یه دانشجوی پزشکیه که باید به عنوان قسمتی از آموزشش یک شیف شب رو در بخش روانی بیمارستان بگذرونه. اتفاق هایی میفته که به گذشته اش هم مرتبط هست... احتمالا وقتی کتاب شروع کنید تا تموم نکنید زمین نمی‌گذارید 🙂💯

بخش D داستانی درباره ی دختری به اسم ایمی است که باید 13 ساعت در بخش روانپزشکی بیمارستانی با درهای بسته شیفت دهد... این کتاب تازه از فریدا مک فادن می تواند با ذهن شما بازی کند و کاری کند که دیگر به هیچ یک از شخصیت های داستان نتوانید اعتماد کنید. فضای کلی داستان بخش دی هست و همین که خیلی از این جا به اونجا نمی‌ریم هم می‌تونه در داستان خوب باشه هم بد اما در این کتاب مک فادن به خوبی توانسته فضا رو ترسناک و دلهره‌آور به خواننده نشان دهد و کتاب با پایانی غافلگیر کننده به اتمام می رسد. من این کتاب رو به همه ی دوستداران رمان های جنایی_روانشناختی توصیه می کنم. کتاب رو بخونید و به بخش دی بروید. برای همه ی شما امیدوارم سالم از بخش دی خارج شوید😯🤫

واقعا یه کاری میکنه که از کار و زندگی میوفته آدم!! انقدر جذابه که نمیتونی نخونیش... نویسنده خیلی خوب توی داستان فراز و نشیب ایجاد کرده و‌ داستان اصلا حس یکنواختی نداره. عاشقشم

جزو معدود کتاب هایی بود که به معنای واقعی کلمه یه نفس و بدون اینکه بزارمش زمین خوندمش! البته اینقدر کنجکاو بودم بفهمم آخرش چی میشه صفحات آخرو چند خط درمیون میخوندم🥲😂 اولین کتابی بود که از این نویسنده میخوندم و باید بگم بیصبرانه مشتاق خوندن بقیه کتاباش هستم و همینکه اضافه گویی نمیکنه خودش نقطه بسیارر عطفی برای شخص بنده هستش!🚶🏻‍♂️

اون قسمت که جید میگه منصفانه نیست چرا من باید یه اشکیزوفرنی بشم تاابد تو بیمارستان روانی بمونم و تو یک دکتر باشی تا ابد،منو یاد حرف متیو پری بازیگر سریال فرندز که اخیرا خودکشی کرد یا نمیدونم اوردوز ،زمان نوزادیش دارویی بهش تجویز میشه که چون زیاد گریه میکرد بخوابه این دارو باعث اعتیادش میشه و افسردگی داشت ،اونجا میگه این منصفانه نیست من از بچگی تا ابد افسردگی داشته باشم ولی دوستام نه!! تامل برانگیز بود خیلی وقتا این انتخاب ما نیست و ناراحت کننده است 😔

مک فادن نویسنده‌ی محبوب من در این ژانره. اما واقعا این کتاب فوق العاده بود. از لحظه‌ای که شروع به خوندن می‌کنید مدام دوست دارید داستان رو پیش ببرید و بدونید در نهایت به کجا می‌رسه. روایت گری داستان شما رو دنبال خودش می‌کشونه تا در نهایت ضربه‌ی نهایی رو بهتون بزنه‌. شاهکاره و پر از هیجان.... خوندن این کتاب رو از دست ندید.

همین الان تمومش کردم اگه کتابو به سه قسمت تقسیم کنیم قسمت اولش جالب و کنجکاوکنندست قسمت دومش شک میکنین به همه چیز و قسمت آخرش هم هیجان زده میشین و هم با منطق نمیخونه چون فکرنکنم اینقدر بخش روان درمانی اونم وقتی به صورت حبس باشه در این حد بی در و پیکر باشه… کتاب روند تندی داشت و شما رو دنبال خودش میکشه پایان کتاب و شخصیت ایمی جوری بود که دوس داشتم بزنمش و با پایان کتاب این حسم قوت گرفت درکل کتاب خوبی برای یه بار خوندن بود و خوشحالم که کتاب فیزیکشو نخریدم. ادامه‌ی حرفامو اگه هنوز کتابو مطالعه نکردین لطفا نخونین اسپویله: همینطور که جید گفت ایمی و جید به شدت با هم شباهت داشتن همینطور که جید بیماریشو جدی نگرفته بود ایمی هم جدی نگرفت و پایان کتاب کاملا اینو تایید میکرد. و کاملا معلوم شد ایمی خودشم بیمار روانیه

ترجمه: ترجمه‌ی واقعا خوبی داره. ۹۹ درصد ترجمه به متن وفادار بوده و اون یک درصد هم برای الفاظ نسبتا اروتیک بوده که اگه قرار بود معنای واقعیشون رو توی ترجمه بیاره چاپ کتاب به مشکل برمیخورد. لازم به ذکر که اون یک درصد به هیچ وجه به داستان لطمه ای نزده مثلا hook up رو ترجمه کرده date و داستان کوچکترین ایرادی پیدا نکرده نمره ترجمه از ۵ واقعا ۵ میشه. داستان: نکته: فریدا مک‌فادان خودش پزشک متخصص در زمینه ی آسیب های مغزیه :) راوی داستان یه دانشجوی سال دوم پزشکی که قراره یک شب رو توی بخش روان پزشکی شیفت داشته باشه. شبی که قراره هیچ وقت یادش نره. ایده ی داستان جذابه. پایان بندی داستان هم همینطور. سبک داستان هم کاملا به سبک نوشتار نویسنده میخوره. اگه کتاب های دیگش مثل یکی پس از دیگری رو خونده باشید متوجه نزدیک بودن سبک روایی داستان میشید. ایرادش بنظر من توی کشش داستان. داستان خیلی اروم پیش میره. خیلی طول میکشه تا توی هر فصل مخاطب به نقطه ای برسه که دلش نخواد کتاب رو زمین بزاره و‌دقیقا همونجا داستان یهو هشت سال میره عقب. من واقعا تا دو سوم اخر کتاب به سختی تونستم ادامه بدم بخاطر کشش ضعیفش با اینکه ایده داستان بنظرم واقعا جذاب بود و در انتها شگفت زده ام‌کرد. کارهای بهتری هم از این نویسنده هست برای مطالعه واسه همین خیلی با قاطعیت پیشنهادش نمیکنم. طراحی جلد: اصلا به خودشون زحمت ندادن براش جلد طراحی کنن. جلد اصلی رو دقیقا کپی کردن که خب برای نشر نون با سابقه نکته ی خوبی نیست. بخصوص که ما میدونیم تقریبا انتشاراتی های بسیار کمی کپی رایت رو‌رعایت میکنن که بخاطرش مجبور باشن جلد اصلی رو کار کنن. اگه بخاطر کپی رایت بوده که دمشون گرم وگرنه امیدوارم دفعه بعد یکمم برای گرافیست و‌طرح جلد بودجه بزارن.

در ابتدا به نظر میرسه که با یک رمان جنایی آبکی روبرو هستید اما بعد از مدتی می‌بینید چقدر همه چیز قشنگ و درست کنار هم قرار می گیره تا شما رو در خودش غرق کنه ترجمه خوبی بود به خصوص پانویس ها مکمل اطلاعات شخصی شما برای ادامه روند داستان بود

بد نبود. ولی اونقدرم که کامنتها ازش تعریف کردند خوب نبود

بنظرم اون‌قدر هم ترسناک و عجیب نبود. هیچ قسمتیش باعث نشد حس ترس بهم دست بده. درکل کتاب متوسطی بود. کتابی نبود که بخوام بخرمش برای یکبار خوندن خوب بود.

اسپویل نکردم!!! با خیال راحت نظرم رو بخونید. من واقعاً هرچقدر تلاش میکنم دوباره با فریدا انس بگیرم، نمی‌تونم. فقط کتاب خدمتکار تونست من رو کمی هیجان‌زده کنه.. به هیچکس انقدر حس بدی نداشتم که دیگه نخوام نوشته‌هاش رو بخونم. مسلماً ارزش نوشته‌های یک انسان حتی یه خردسال هم ارزشمنده، اما خب، چی بگم. ولی کاملاً صادقانه می‌گم که هیچوقت بخاطر حرف مردم نرید سراغ کتابی که یکهو معروف شده اونهم بخاطر اسپانسرشیپ‌ها. اگر دوست دارید، بخونید. اگر ندارید هم نخونید. نظر من اینه که فریدا اگر کتاب دیگه‌ای بنویسه، نمی‌تونه "دوست سابق شخصیت اصلی که مخش تاب داره، خیانت به همسر، یه پلات توییست کوچیک شامل «اون قاتل بود نه این!»، شخصیت اصلی ای که آدم به‌شدت لوس و خودخواهیه" دست برداره. توی تک تک کتابهای فریدا مک‌فادن این رو مشاهده می‌کنید. همه‌شون رو خوندم و نمی‌دونم چی بگم. من عاشق ژانر تریلر و روانشناختی ام. اما، باید قبول کرد که هرکسی در این ژانر خوب نیست. فریدا یه پلات توییست خیلی جزئی رو شروع می‌کنه به ناشیانه پیچ و تاب دادن. اصلاً نقطه‌ی شوکه کننده‌ای نداشت. اگه کتابهای مک‌فادن رو خونده باشید، تمام سرنخ‌های واضح و معمولی‌اش رو می‌فهمین. مشکل اکثر نویسنده‌های اخیر اینه که وقتی راجب یه موضوعی می‌نویسن و کارشون بقول معروف میگیره، فکر می‌کنن تا آخر عمرشون باید همون‌جوری و با همون نظریه های قبلیشون یه کتاب جدید بنویسن. و اگه دقت کنین تمام کتابهای فریدا مک‌فادن کپی‌پیست "یکی پس از دیگری" و "خدمتکار" هست. خصوصاً یکی پس از دیگری. #تمشک_آبی.

حقیقتا با تعاریفی که از این کتاب شنیده بودم انتظار هیجان و جذابیت بیشتری رو ازش داشتم، ولی به جز یک چهارم نهایی کتاب بقیه‌اش هیجان چندان خاصی رو منتقل نمی‌کرد. داستان نسبتا یکنواخت بود و نقطه اوجش همون پایان بود. نکته‌ی مثبت درباره این کتاب اطلاعات روانشناختی نسبتا خوبیه که ارائه کرده و همچنین متن و ترجمه‌ی روونش.

کتاب به نظرم از هیجان قابل قبولی برخوردار بو‌د اما وقتی بعد از تموم شدن داستان برمیگردیم و اتفاقات رو مرور میکنیم اکثرا منطقی نیستن اگر الان بخوام توضیح بدم خب قطعا باید داستان رو اسپویل کنم ولی به نظرم برای خوندن این کتاب خیلی تحت تاثیر نظرات بسیار مثبتی که شاید از روی هیجان خواننده نوشته شده قرار نگیرید و اگر خیلی واقع گرایانه یک کتاب رو میخونید نمیتونید با برخی از اتفاقاش کنار بیاید چون نویسنده یک سرنخ رو به خواننده میده و بعد اتفاقی میافته که به اون سرنخ هیچ ارتباطی نداره و هیچ چیز با هیچ چیز جور درنمیاد و شاید خیلی براتون جذاب نباشه.

بیچاره کمرون):

خب اولین باره که دارم نظر مینویسم و امیدوارم که نظرم بهتون کمک کنه 😁 معرفی کتاب به شدت منو جذب کرد ولیییی محتوای کتاب یه چیز دیگه بود 🔥🔥🔥 در حین خوندن کتاب ، شما چندین بار واقعا متحیر میشید و کل روند داستان عوض میشه 🤌🏻 و پایانش... 🤫😯🔥

یک کتاب خیلی هیجانی و البته یکم ترسناک! من دوستش داشتم و کاملا من رو درگیر کرد. شب هم توی تاریکی و سکوت مطلق خوندم که باعث‌شد به هیجانش اضافه بشه. هرچند چندتا از پلات توییست‌ها قابل حدس بودن اما باز هم ارزش ۴ ۵ ساعت از وقتتون رو داره. البته ترجمه هم خیلی روان بود✨ پیشنهاد می‌کنم بخونید و با ایمی برنر دانشجوی پزشکی، سعی کنید یک شب رو توی بخش D به صبح برسونید!

وقتی کارای مهم تری از کتاب خوندن دارید شروعش نکنید چون کل وقت تون رو میگیره و نمیتونید دست از خوندنش بردارید:)

من این کتاب رو اول از روی نظراتش و بعد بخاطر ژانرش که مورد علاقه ام بود، تصمیم گرفتم بخونم خلاصه ی داستان که مشخصه... ولی بنظرم یک اینکه واقعا نمیشه هیجان داستان رو انکار کرد در حد خودش هیجان داره منتها حس کردم هیجانش توی هر فصل خیلی زود گذره ینی به شخصه برای من هیجانش ادامه دار نبود و مثلا در حد یه تیکه از هر فصل بود دوم اینکه اخرش خیلی سوپرایز شگفت انگیز و به وجد آوردنده ای نداشت ( برای من البته :/ ) سوم اینکه در کل روند داستان جالب بود ، خسته کننده نبود و اینکه حجمش هم خیلی زیاد نیست در کل حدود ۴۵۰ صفحه اس و در اخر برای منی که ۲۴-۲۵ سالمه و نسبت به کتابهای آگاتا کریستی که خوندم ، خیلییی داستان جذابی نبود امااااا ارزش یک بار خوندن رو داره و پیشنهاد میکنم به علاقه مندان این مدل ژانرها .. ^_^

کتاب خوبی بود ولی نه آنقدر که همه تعریف میکردن و با هیجان ازش می‌گفتن توی توصیف و بسط ماجرا خوب عمل کرده و توی فصل های پایانی سرعتش بیشتر و بهتر میشه بعنوان یک کتاب تو ژانر روانشناختی خوبه ولی بعنوان‌ کتاب توی ژانر وحشت یا جنایی متوسطه در مجموع نمره متوسطی ازم میگیره ( توصیه میکنم گول بلاگرهای کتاب رو نخورین). ضمنا من ترجمه نشر نون رو خوندم و از ترجمه راضی بودم. هرچند ویراستاری کتاب میتونست بهتر از این باشه

داستان مناسبی داره ولی کلیشه ای هستش ، به نظرم پتانسیل بهتر بودن رو داشت

وای خدای من اصلاً نمی‌دونم راجع به این کتاب چی بگم ‌دونم با چه کلمه‌ای توصیفش کنم واقعاً و به معنای واقعی کلمه نفس گیر بود تمام طول مدتی که کتاب رو خوندم آدرنالینم بالاترین حد ممکن بود و یک شبه همشو خوندم و اصلاً نتونستم زمین بگذارمش طوری که حتی دستشویی هم نرفتم اصلاً نمی‌تونید پیش بینی کنید به هیچ عنوان نمی‌تونید از رازها سر در بیارید حتی زمانی که فکر می‌کنید ماجرا رو فهمیدید در واقع شما هیچ چیز نمی‌دونید و قراره غافلگیر بشید خدای من بی‌نظیر بود پ.ن. شمام موافقین که شخصیت دن عنکبوتی زیادی کیوت بود ؟🥺

یکی از تفریحاتم اینه که بعد خوندن کتاب های مهیج مک فادن ارتباط داستان رو با جلد کتاب بفهمم قبل خوندن کتاب هیچی از تصویر جلد متوجه نمی‌شم اما بعد خوندن داستان همه ی دنیای من تفاوت پیدا می‌کنه! رمان بخش دی نسبت به کتاب هیچوقت دروغ نگو ترسناک تره و البته که بسیار سر و کارش با موضوعات روحی روانیه در داستان اغراق آمیزی های بسیاری به کار رفته ولی زمانی که شما به پلات‌توییست داستان می‌رسید برای یک آنِ واحد احساس می‌کنید که این داستان اجراییه در واقع شگرد نویسنده محترم اینه که با قلمی نوشته که بتونه تک تک پلان ها رو در ذهن مخاطب تصویرسازی کنه تمام صحنه ها بعد اتمام کتاب با جزئیات بسیار رو به روی چشم شماست و هی تکرار میشن. اشاره به جزئیات تونسته این امکان رو فراهم سازه. در آخر اگه این اولین کتابی هست که میخواید از مک فادن بخونید می‌خوام این توصیه رو بکنم که برای خوندن رمان های این نویسنده کاری به نظرات نداشته باشید حتی شرح کتاب رو هم نخونید و مستقیم برید سراغ خود کتاب. پشیمون نمی‌شید! با تشکر، این نقد ضعیف رو بپذیرید🙏

توی آخرای داستان نویسنده خراب میکنه و تمام جذابیت های داستان از بین میره جوری که من 350 صفحه اول رو با کلی هیجان و ذوق خوندم ولی از اون به بعدش رو دیگه اصن دوست نداشتم بخونم خیلی از حوادث از قبل قابل پیش بینی بودن و من نمیفهمم چرا انقد از این کتاب تعریف شده اگه تینیجرید کتابو بخونید اگه نیستید پیشنهاد نمیکنم

خب! همین حالا تمومش کردم و بقدری قشنگ بود که اصلا نمی‌تونم توضیحش بدم، داستان در مورد ایمی هستش که دانشجوی پزشکیه و باید یه شب رو توی بخس دی بمونه اما برق میره و تمام در ها از کار میوفتن و در قفل میشه.. فکر می‌کنم همین خلاقه گویای این هست که چقدر داستان مهیج خواهد بود اما این تازه اوله داستانه، هر چی صفحات میره جلوتر داستان نفس گیر میشه نقاط داستان که اول کاملا بی اهمیت ان یهو میشن اوج داستان و کاملا با ذهنت بازی می‌کنه، یه جاهایی از داستان انقدر هیجان داشت که قلبم درد می‌گرفت.. پایانش برام دوست داشتنی بود و شوکه کننده..! چند ثانیه فقط خیره داشتم نگاه می‌کردم، این کتاب طی چند ماه خیلییی معروف شد و حالا درک می‌کنم چرا اولش دوستم داستانو گفت و انتظار یه داستان آبکی رو داشتم ولی یک سوم آخر داستان انقدررر به ادم شوک می‌ده که فقط باید وایستادی هضم کنی الان چه اتفاقی افتاد؟!😐😂 هنوز خودم درگیرم چی شد!

به نظرم هر رملن و داستانی از دو جهت قابلِ بررسیه: روند داستان و قلمِ نویسنده (منظرِ ادبیِ داستان). کتاب بخش دی از هردوی جهات یه کتاب معمولی بود. از لحاظِ ادبی، قلمِ نویسنده مبتدی بود و روایت رو با جذابیت به تصویر نکشیده بود. از طرفِ دیگه، داستانی که در ژانر تریلر نوشته میشه قطعا باید از عنصر غافلگیری استفاده کنه و این مسئله ی خیلی عجیبی نیست و تنها جذابیت این کتاب هم توی همین غافلگیری خلاصه میشد که تازه اونقدر هم پخته نبود. در نهایت به نظرم کتاب به صورت اورریتد معروف شده و کتاب های خیلی جذاب تری توی این ژانر وجود دارن.

کتاب کشش قابل قبولی داره جوری هست که بچه های دبیرستانی خوششون میاد و حتی انتخاب مناسبیه براشون ولی داستان خیلی سطحی هست و اصلا تاکید میکنم اصلا لایق اینهمه تبلیغ نیست من اولین کتابی که در این ژانر خوندم پرونده خری کبر بود که اصلا با این کتاب قابل مقایسه نبود برای سرگرمی کتاب خوبیه ... از خوندنش پشیمون نیستم موقع خوندنش بهم خوش گذشت ولی آورده ای برام نداشت

زمان تقریبی برای خواندن کتاب: ۵ الی ۶ ساعت داستان انقدر جذابیت داره که شما رو همراه خودش کنه. از همون ابتدا پرکشش شروع میشه و تا انتها هم این کشش خودش رو ادامه میده. خلاصه داستان اینه که یه دانشجوی پزشکی که اصلا به رشته روانپزشکی علاقه نداره ناچاره برای گذروندن دوره به بخش دی که مخصوص نگه‌داری بیماران روانیه بره و یه شیفت شب رو اونجا بگذرونه... شخصیت‌پردازی خیلی قویه. انقدر قوی که میتونید تک تک شخصیتای داستانو تصور کنید‌. از طرفی داستان رنگ و بوی روانشناختی داره و اگر به این سبک علاقه دارید نمیتونید کتاب رو زمین بذارید(مثل من) اگر این کتاب رو دوست داشتید پیشنهاد میکنم بیمار خاموش رو هم مطالعه کنید:)

داستان عجیب و غافلگیر کننده ای داشت‌ که اصلا نمیشد زمین گذاشت.

راستش خیلی از نظرات رو خوندم بعد کتاب رو خوندم نمیدونم اون همه تعریف از چی بود یه کتاب کاملاً معمولی نمیدونم اینا کتاب خوب تا حالا نخوندن یا چی خلاصه به چشم یک کتاب عالی نگاهش نکنید کاملا معمولیه

با عرض سلام با توجه به اینکه بنده سالها پرستار بخش روانی بودم این کتاب نویسنده بیشتر در تخیلات دور میزد وقایعی که به قلم آوردند هیچ در بخش‌های روانی واقعیت ندارد ممنونم

تنها راهی که بفهمی سلامت عقلی داری این است که یک فرد کاملا دیوانه را ببینی. . فریدا مک‌فادن مرا و روان ذهنی‌ام را متزلزل کرد. کتاب را با ترس تمام خواهید کرد. ترسی متمایز از ترس‌های کلیشه‌ای. در این رمان شما از کُنه می‌ترسید -از تاریکی مفهوم- وقتی جمله‌ای را می‌خوانید برای جمله‌ی بعدی‌اش استرس دارید. زمانی می‌رسد که درست را از غلط تشخیص نمی‌دهید و با شخصیت دیوانه داستان، "ایمی" دچار هیجان تاریکی می‌شوید که حقایق را برایتان تا لحظات آخر متغیر قرار می‌دهد. - ایمی دیوانه بود؟ بله بود. همه‌ی ما دیوانه هستیم.. . تاریکی لذت بخشی در این رمان وجود دارد که ابعاد تاریک موجودیتتان را هدف قرار می‌دهد. و در آخر مغلوبتان می‌کند(: . لذت ببرید!

نسخه چاپی کتاب رو مطالعه کردم. شنیده بودم کتابای فریدا تا تموم بشه مغز ادمو میسوزونه. 😂 واقعا همینطوره! نمیشه گفت ترسناکه نه، ولی هیجان انگیزه و خواننده رو وادار به فکر کردن میکنه. اینکه کدوم شخصیت می‌تونه قاتل باشه؟ تو یه حدثایی میزنی. ولی، اخر داستانِ که شوکه میشی. از این ویژگی کتاب خیلی خوشم اومد. و دلم برای کمرون و مری سوخت، نباید چنین سرنوشتی می‌داشتند😔

چیزای میگم شاید کسی نگه : سلام بیاین یکم ریزتر به این کتاب نگاه کنیم ؛ کتاب خوب و مهیجی بود بخصوص که میتونست اطلاعات درباره بیماری های روانی و چالش های رشته روانشانسی با کمک تخیل ما به تصویری مهیج بکشونه اما یک جایی میلنگید: ۱ ) دکتر بک هر هفته اتید بیمارستان بود و بیمارا بخش دیدنش و حتی میدونستن دیمن سایر دقیقا کیه اما نگفتن چرا؟ و چرا جوری وانمود میکردن دیمن سایر دکتر بک هست؟ ۲) اقاعه که مرد عنکبوتی بود و دنبال دیمن سایر بود تا بکشتش ؛ چرا هربار دیمن سایر که خودشو جای دکتر بک جا زده بود نشناخت و نکشتش درحالی که عدم شناختن افراد به بیماریش ربطی نداشت . ۳)ویل یک هفته اونجا بوده یعنی دکتر بک ندیده ؟ اخه طبق گفته دوست دختر دیمن سایر که از قضا دوست بچگی شخصیت اصلی فقط ۲ روز بود که داشتن نقش بازی میکردن یعنی ویل که سالم بوده نفهمیده که دیمن سایر کیه ؟ یا دکتر بک ماحصل اینکه کتاب خوبیع مهیج اما کمی انقولت داشت برام ...

۱۵۸. یک جنایی جذاب با ترجمه روان که ۲-۳ ساعته تمومش میکنید. ایمی دانشجوی پزشکی باید یک شب رو در بخش روان بگذرونه که درها قفل میشن و آنتن هم نداره. آیا میتونه از این شب زنده بیرون بیاد؟ هرچند شخصیت‌پردازی ایمی رو دوست نداشتم و یجاهایی از خنگ‌بازیاش عصبی می‌شدم اما اتفاقات و توصیفات عالی بودند. اینکه داستان در بخش روانپزشکی روایت میشه باعث شده نتونی به هیچکدوم از شخصیتها اعتماد کنی و این داستان رو جذابتر میکنه. از اواسط کتاب میشه موضوع رو حدس زد و من انتظار پایان بهتری داشتم.

در یک کلام بخوام بگم، بی‌نظیر وهیجان‌انگیز بود. همون کتابی که می‌تونست منو میخکوب کنه تا یک نفس بخونمش. کتابی که با هر خطی که می‌خوندم هیجانِ رو زیر پوستم احساس می‌کردم و صدای کوبش قلبم رو می‌شنیدم. توی خوندنش ذره‌ای شک نکنید.

من این کتاب نسخه چاپیش رو خوندم و عاشقش شدم :)) 😍❤️ یکی از بهترین کتاب های جنایی و معمایی هست و قطعا تا تموم نکنید کتاب رو زمین نمی گذارید :)

کتابو همین الان تموم کردم ( فکر کنم هر بار که نظری میزام اولش همین جمله رو میگم) 🤣🤦🏻‍♀️ و واقعا نمیتونستم کتابو کنار بزارم و یه شبه کلشو خوندم نمیدونم چرا دو هفته بین خوندنش وقفه ایجاد کردم (ده صفحه اول) خیلی خیلی با خوندنش قراره غافل گیر بشید و هر لحظه ممکنه با خوندن هر جمله جیغ بکشید و شوکه بشید، در کل واقعا دوسش داشتم بنظرم اصلا از دستش ندید اینم اضافه کنم برای کسایی که مثل خودم قبل خوندن کتاب میان و نظر ها رو میخونن ، اگه یه اثری رو دلتون میخواد بخونید ،بخونید حالا یا خوشتون میاد یا نمیاد دیگه من خودم خیلی مواجه شدم با نظرات منفی راجع به یه کتاب و خورده تو ذوقم با اینکه خودم ازون کتاب خوشم میومده و باعث شده به سلیقم شک کنم🤷🏻‍♀️ تعداد انگشت شماری (فکر میکنم) از ادم ها هستن که میخوان غیر مستقیم برتری خودشون رو با متفاوت بودن به بقیه نشون بدن ، توجه نکنید من هیچوقت کسایی و درک نکردم که همش دنبال ایراد هستند و میخوان از هر چیزی ایراد بگیرن بنظرم اگر واقعا میخواید این کتاب رو بخونید اصلا وقت تلف نکنید به بقیه نظر ها هم توجه نکنید البته که کاملا سلیقه ای هست ولی ارزشش رو داره.

متن روانی داشت؛فلش بک به گذشته،باعث جذابیت بیشتر کتاب شده بود...

این کتاب اولین تجربه من از این ژانر بود .میتونم بگم که هر لحظه کتاب آنقدر هیجان انگیز بود که فکر می‌کنید دارید یه فیلم با ژانر هیجانی و جنایی رو می‌بینید و اصلا قابل پیش بینی نیست .درکل پیشنهاد میکنم حتی اگر طرفدار این سبک کتاب ها نیستید یبار مطالعه کنید و از جادوی دنیای کتاب لذت ببرید .

شبا حتی وقتی چشمام داشت میرفت همچنان به خوندنش ادامه میدادم تا پای گوشی خوابم میبرد😁خیلی کشش و جذابیت داره داستانش

فکر میکنم رای های خیلی مثبت راجع به این کتاب بیشتر مربوط به گروه سنی پایین تر باشه که هیجان کتاب رو به رئال بودنش ترجیح بدن و از طرفی هیجان بیشتری هم دریافت میکنن. من زیاد آدم خوندن کتاب های صرفا هیجانی نیستم و این رو به علت رای های خیلی مثبتش و اینکه گفته بودن روان شناسانس خوندم و خب درسته که اسم چند تا بیماری مثل اسکیزوفرنی، دوقطبی، اختلال سلوک و غیره رو اورده بود که خب علتش بستر داستانه که توی بخش بستری بیماران مربوط به روان رخ میده ولی اساسا نمیشه این کتاب رو روانشناسانه دونست. شاید بشه یه فیلم جالب ازش ساخت ولی کتاب غیرمنطقی و تاحدی پیش و پا افتاده ست! توصیه ش به رده سنی ۱۸ به بالاهایی که چندان هیجان زده دیگه نمیشن نمیکنم ولی تینیجرها فکر کنم همچنان هبجان بیشتری دارن 😅

خیلی خلاصه بگم واقعا ناامید کننده بود داستان تا حد خیلی زیادی کند پیش میره و در آخر هم به شکل ناامید کننده‌ای رسالت اصلی خودش رو که ترسناک بودنه به جا نمیاره هیچ کشش خاصی هم نداره، به شخصه تنها دلیلی که تا آخر ادامه دادم تعریف و تمجیدهای دور از واقعیتی بود که سایرین توی نظرها نوشته بودن این کتاب حتی ذره‌ای، تکرار میکنم ذره‌ای ترسناک نیست بیشتر در زمینه‌‌ی کمدی بودن خوب عمل کرده نکات مثبتی هم البته داره، که مهم‌ترینش شخصیت پردازی شخصیت اصلیه که داستان از زبان اون روایت میشه ولی به حدی به عنوان یک کتاب ترسناک، ترسناک نیست که اصلا زبان روایت خوب و شخصیت پردازی کامل اصلا به چشم نمیان البته باید گفت که مترجم هم به شکل خیلی خوبی عمل کرده و جای تقدیر داره کتاب‌های ترسناک ایرانی درجه دو به شدت حس وحشت بیشتری رو منتقل میکنن حتی کتاب‌های خیلی نو و تازه‌ای مثل «گادیم تا گاد»

بهترین کتاب از آثار فوق العاده ی فریدا مک فادن این کتاب درباره دانشجوی پزشکی ای هست که مجبور می شه یه شیفت شب رو در قسمت بخش دی بگذرونه.😶‍🌫️ این داستان واقعا من رو بدجوری ترغیب به خوندن کرد. فریدا مک فادن بهترین نویسنده ی جنایی هست که واقعا آثار زیبا و غیر قابل پیش بینی ای داره.🤗 از کتاب های دیگه فریدا مک فادن می تونم به: در قفل شده بانوی طبقه ی بالا خدمتکار (مجموعه چهار جلدی) هیچ وقت دروغ نگو و... اشاره کنم. من خودم انتشارات کوله پشتی خوندم ولی نشر نون هم ثابت شدس😉 😁🫠🙃

رمان بخش D، داستانی پُرتنش و پر از پیچ‌وتاب‌های روانی‌ست که خواننده را تا لحظه‌ی آخر در مرز شک و یقین نگه می‌دارد. روایتی از یک شب ترسناک در بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان، جایی که مرز بین عقل و جنون، واقعیت و توهم، دوست و دشمن مدام در حال جابه‌جایی‌ست. 🔹 قصه از کجا شروع می‌شود؟ امی، دانشجوی سال سوم پزشکی، برای یک شیفت شبانه در بخش دی بیمارستانی مرموز حاضر می‌شود. بخشی که گفته می‌شود یکی از خطرناک‌ترین بیماران، یعنی «دیمن سایر»، در آن نگهداری می‌شود. در طول شب، با ظاهر شدن دوباره‌ی دوست دوران کودکی‌اش (جید)، دیدن خون روی زمین، توهم‌های آشنا از گذشته، و رازهایی که از بیماران می‌شنود، امی آرام‌آرام مرزهای واقعیت را از دست میدهد. ⸻ 🎭 لایه‌های روان‌شناختی رمان در ظاهر، با یک تریلر جنایی سروکار داریم، اما در عمق ماجرا، رمان به شکلی جذاب به توهمات، اختلال اسکیزوفرنی، پارانویا، و اختلال دوقطبی می‌پردازد. امی که خودش در کودکی توهم‌های شدید داشته و هنوز هم دختر موطلایی را می‌بیند، به عنوان یک راوی «تا حدی نامطمئن» ما را مدام به شک می‌اندازد: آیا واقعاً آنچه می‌بینیم، حقیقت دارد؟ آیا امی خودش مشکل روانی دارد و چیزی را پنهان می‌کند؟ آیا قربانی است یا عامل؟ نویسنده به زیبایی این مرز میان «جنون و عقل» را در هم می‌ریزد. ⸻ 🎯 نقاط قوت رمان: ✅ تنش بالا و روایت پرکشش: داستانی‌ست که به‌سختی می‌توان رهایش کرد. دائم در شک و سوال، بین مرگ، توهم، عشق و فریب می‌چرخید. ✅ فضاسازی عالی: بخش دی به‌طرز هنرمندانه‌ای فضای ترس و وهم را القا می‌کند؛ بیمارستانی مرموز، آدم‌هایی که نقش‌شان را نمی‌دانیم، پرستارهایی با رفتار عجیب و نورهای خاموش راهروها… ✅ پیچیدگی داستان و گره‌گشایی: نویسنده خیلی خوب از «اطلاعات ناقص» استفاده می‌کند. تا جایی که حتی لحظه‌ای حس می‌کنید شاید همه‌ی ماجرا توهم امی باشد! ✅ اشاره به اختلالات روانی: رمان در عین هیجان‌انگیز بودن، پیام‌های مهمی درباره تأثیر داروها، ژنتیک، توهمات، و مرز ناپایدار سلامت روان در موقعیت‌های سخت دارد. ⸻ ❌ نقاط ضعف یا جای بحث رمان: 🔺 جای‌گذاری بعضی اتفاقات غیرواقعی 🔺 خواندن برای بار دوم جذاب نیست: این رمان از آن دسته است که بعد از کشف راز اصلی، هیجانش را از دست می‌دهد. بنابراین بیشتر مناسب خوانش یک‌باره و پرتنش است. 🔺 پایان باز و کمی تلخ: امی در پایان هنوز توهم می‌بیند. این یعنی هیچ‌چیز به‌طور کامل حل نشده، و خواننده را با یک حس تلخ از ناامنی روانی تنها می‌گذارد. ⸻ 💊 نکته مهم روان‌شناختی کتاب: نویسنده به‌خوبی اشاره می‌کند که مصرف مواد روان‌گردان یا حتی برخی داروها، ممکن است ژن‌هایی از بیماری روانی را که تا پیش از آن خاموش بودند، فعال کند. به‌خصوص در مورد بیماری‌هایی مانند اسکیزوفرنی، که هم ارثی‌ست و هم وابسته به محرک‌های محیطی. ⸻ 🧠 جمع‌بندی و نظر شخصی: بخش D یک تریلر روان‌شناختیِ پرکشش و هوشمندانه‌ است که توانسته با حفظ تعلیق، مسائل عمیق روانی را در قالب داستانی پرتعلیق روایت کند. برای علاقه‌مندان به داستان‌های معمایی و روان‌شناسی، قطعاً گزینه جذابی‌ست. البته بهتر است توقع فلسفه‌بافی یا عمق اگزیستانسیال نداشته باشید؛ این کتاب بیشتر شما را درگیر هیجان، تعلیق و جنون می‌کند. 📌 نمره من: ۴ از ۵ (برای یک‌بار خواندن، عالی؛ برای بار دوم، صرفاً معمولی) 📽 و اگر هنوز در حال‌وهوای داستان هستید، می‌تونید سراغ دو فیلم عالی برید که به همون موضوعات می‌پردازن: 🎬 A Beautiful Mind 🎬 Shutter Island هر دو درباره اختلالات روانی، توهم، و درک مرز واقعیت و خیال هستن.

جزء کتاباییه که هر وقت خواستم با اطمینان به کسی پیشنهادش بدم به یادم میاد.... بی‌نظیر بود... مشتاق شدم بقیه ی کتابای مک فادن هم بخونم....

بخش دی ...... با این پاراگراف معرفی خودم رو شروع می کنم : بعد از شروع این کتاب نمی توان از آن دست کشید و یکراست تماش می کنید مطمئن باشید . این کتاب تجربیات یک شب ایمی ( دانشجوی پزشکی ) رو در بخش بیماران روانی روایت میکنه ؛ بطور کل آنقدر غیر قابل پیشبینی میره که ممکنه مثل من در انتها دیگه هیچ پیشبینی ای انجام ندید و فقط با کتاب همراه بشید و خودتون رو به داستانش بسپرید که در انتها چه خواهد شد . تو این کتاب با شخصیت بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی ، اختلال دوقطبی ، سادیسم و.... اشنا میشیم ؛ و اینکه اونها چقدر میتونند خطرناک باشند و چه کارهایی ممکنه از اونها سربزنه و در انتها چه فجایعی رو به بار بیاورند ؛ و چیزی که مثل نفت رو شعله برای این بیماران هست چیزی نیست جز مواد !!!! بله مواد ضریب بیماری اونها رو سه ،چهار برابر میکنه و دیگه هیچ کنترلی رو خودشون ندارن و به هرکاری دست می زنند . بشخصه می تونم بگم کتاب های مک فادن مثل یک گره با هزاران نخ تو در تو هست و اصلا نمیشه پیشبینی کرد اونهارا و هر صفحه موضوعی داره که از جذابیتش کم نشه ؛ در کل این کتاب رو پیشنهاد میکنم . ایام به کام 🌹🌹

خیلیم خوب ولی باز هم انتظار پایان هیجان انگیز تری رو داشتم😊 از اواسط داستان تقریبا هیجانش شروع میشه تا نزدیک های آخرش... قدری هم کم بود... در کل خوب...

اول که نظرات بقیه رو میخوندم با خودم می‌گفتم مگه میشه یه کتاب اینقدر نقاط غافلگیرکننده داشته باشه!؟ کتاب رو کامل خوندم و دیدم بله!! میشه، خوبم میشه... از همون اول جذبش شدم. توصیه می‌کنم بخونید حتما.