کتاب صوتی مردگان زرخرید

کتاب صوتی مردگان زرخرید نوشتهٔ نیکلای گوگول با ترجمهٔ فریدون مجلسی و با گویندگی بهناز بستاندوست در انتشارات ماه آوا منتشر شده است. این کتاب را می‌توان در گروه رئالیسم انتقادی طبقه‌بندی کرد. مردگان زرخرید نگاهی منتقد و واقع‌گرایانه به جامعهٔ روسیهٔ قرن نوزدهم دارد.

درباره کتاب صوتی مردگان زرخرید

نویسنده در این اثر به زندگی شهروندان درجه‌ٔ دوم، رعایای شبه‌بردهٔ، روسیه می‌پردازد و سیاست‌های دولتی را به سخره می‌گیرد. آن‌ها به‌دلیل وجود قوانین سخت‌گیرانه، حق مهاجرت به شهر را ندارند و باید روی زمین‌های کشاورزی ملاکان کار کنند. چنین است که چیچیکف، قهرمان طمع‌کار داستان، تلاش می‌کند با استفاده از قوانین موجود، بردگان و رعایایی بخرد. چیچیکوف کارمند یک سازمان دولتی است که رعیت‌های مرده‌ای را که اسمشان از آمار زنده‌ها حذف نشده می‌خرد تا از آن‌ها برای گرو گذاشتن در بنگاه رهنی و گرفتن وام استفاده کند. چیچیکوف ضمن سفرهایی که می‌کند، به شخصیت‌هایی برمی‌خورد که نمایندهٔ طبقه‌های روسیهٔ تزاری و نحوهٔ زندگی‌ این طبقات، سنت‌ها و بی‌عدالتی‌های حکومت‌اند. رمان مردگان زرخرید تصویر واضحی از آداب و رسوم، عادات و روش‌ زندگی مردم روسیه در قرن نوزدهم به دست می‌دهد. 

کتاب صوتی مردگان زرخرید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر به علاقه‌مندان به ادبیات روسیه پیشنهاد می‌شود.

درباره نیکولای گوگول

نیکلای واسیلیِویچ گوگول (۱۸۰۹–۱۸۵۲) نخستین‌بار در ۱۸۲۹ منظومه‌ٔ هانس کوشِل‌گارتِن را به چاپ رساند. این کتاب با موفقیتی روبه‌رو نشد و تقریباً تمام نسخه‌های آن را خود گوگول خرید و آتش زد. این ناکامی، نویسندهٔ تازه‌کار را دلسرد کرد، ولی سرخوردگی او طولانی نبود. در سال‌های ۱۸۳۱–۱۸۳۲ داستان‌های منثور شب‌هایی در قصبهٔ نزدیک دیانکا منتشر شد و تحسین الکساندر پوشکین را برانگیخت. او در ابتدا پیرو مکتب رمانتیسم بود و کمی بعد مکتب رئالیسم انتقادی را انتخاب کرد. گوگول هم‌زمان با ادگار آلن‌پو در آمریکا داستان کوتاه را در روسیه پایه‌ گذاشت. نخستین‌ داستان کوتاه او ‌شنل نام دارد. تورگنیف نویسنده مشهور روسی درباره‌ٔ تأثیر گوگول می‌گوید: همهٔ ما از زیر شنل گوگول بیرون آمده‌ایم. فرانک اوکانر به او لقب پدر قصهٔ کوتاه را داده است.

بخشی از کتاب صوتی مردگان زرخرید

«باید توجه داشت که اگر ما در روسیه هنوز در بعضی امور به پای خارجی‌ها نرسیده‌ایم، ولی مسلما در هنر روابط انسانی از آنها پیشی گرفته‌ایم. تقریبا غیرممکن است که بتوان فهرستی از مدارج و القابی که با آنها اشخاص مختلف را مخاطب قرار می‌دهیم تهیه کرد. یک فرانسوی یا یک آلمانی حتی متوجه این مدارج و عناوین نمی‌شوند. آنها در حطاب کردن یک میلیونر و یک سیگار فروش تقریبا همان لحن و همان عبارت را به کار می‌برند. ما اینجا در روسیه مردان زیرکی داریم که مثلا ملاکی را که ۲۰۰ رعیت دارد به شیوه‌ای کاملا متفاوت نسبت به ملاکی که ۳۰۰ رعیت دارد، خطاب می‌کنند…

اگر در اینجا به دهاتی‌هایت حکومت و با آنها خوش رفتاری می‌کنی و به آنها آزار نمی‌رسانی برای این است که انها مال خودت هستند. سرف‌های خودت. و آزار رساندن به انها موجب زیان خودت خواهد شد اما اگر در پترزبورگ رئیس یک اداره دولتی بودی و کارمندانی زیر دستت کار می‌کردند آخ که با آنها چقدر سختگیر بودی. زیرا فورا فکر می‌کردی که آنها مال خودت نیستند و آنجا تا می‌توانستی در کارهای مردم کارشکنی می‌کردی…»