کتاب کوزه‌ای از آب بحر

محمدرضا سرگلزایی در کتاب کوزه‌ای از آب بحر، به بازخوانی درس‌‌هایی از مثنوی معنوی برای زندگی امروز پرداخته است.

 درباره کتاب کوزه‌ای از آب بحر

دکتر محمدرضا سرگلزایی عرفان را نوعی روان درمانی برای بیماری‌های روحی انسان دانسته است. مدلی که در آن همچون سایر انواع روان‌درمانی، تلاش می‌شود رنج‌های روانی انسان‌ها کاهش یابد و به‌آنها در برآوردن نیازهای روانی‌شان کمک شود. از نظر او کتاب مثنوی، سرشار است از درس‌هاییبرای تسکین آلام روحی انسان و کتاب حاضر، نگاهی است روان‌شناسانه به‌یک میراث گران‌قدر.

 دکتر سرگلزایی در این کتاب کوشیده است تا مدل روان‌درمانی مولانا را در قالب درس‌های روان‌شناسی به‌دنیای امروز معرفی کند.

خواندن کتاب کوزه‌ای از آب بحر را به چه کسانی یپشنهاد می‌کنیم

همه دوست‌داران ادبیات عرفانی ایرانی را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم.

 بخشی از کتاب کوزه‌ای از آب بحر

حکایت اول مثنوی، حکایت یک نیاز عاطفی برآورده نشده است. تصور این که می توان نیازها را سرکوب کرد و با خیال راحت زندگی کرد یک نوع واقعیت‌گریزی است.

همان‌طور که در فیزیک در قالب اصل بقای ماده و انرژی می‌خوانیم: «هیچ چیز به وجود نمی‌آید و هیچ چیز نابود نمی‌شود، تنها از شکلی به‌شکل دیگر درمی‌آید» در روان‌شناسی نیز چنین است که نیازهای روانی ما قابل سرکوب کردن و نابودی نیستند، آنها در شرایط فشار تنها تغییر شکل می‌دهند و به‌گونه دیگری خود را نشان می‌دهند.

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

حکایت از آنجا شروع می‌شود که پادشاهی عاشق کنیزکی می‌شود و او را می‌خرد اما زمانی که کنیزک به دربار آورده می‌شود سخت بیمار می‌شود تا جایی که پادشاه طبیبان مختلف را برای درمان او فرا می‌خواند و آنان نیز تمام تلاش خود را به خرج می‌دهند. اما نه تنها کنیزک بهبود نمی‌یابد که روز به روز وضعش به وخامت می‌گراید و داروها نتیجه عکس می‌دهند:

هر چه کردند از علاج و از دوا

گشت رنج افزون و حاجت ناروا

آن کنیزک از مرض چون موی شد

چشم شاه از اشک خون چون جوی شد

از قضا سرکنگبین صفرا فزود

روغن بادام، خشکـی می‌نمود

از هلیله قبض شد اطلاق رفت

آب، آتش را مدد شد همچو نفت

پادشاه ناامید از طبیبان به مسجد می‌رود و دعا و التماس می‌کند و در حال گریه به خواب می‌رود. در خواب پیری را می‌بیند که به او بشارت می‌دهد:

گفت ای شه مژده حاجاتت رواست

گر غریبی آیدت فردا، زماست

چون که آید او حکیم حاذق است