کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع

کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع نوشتهٔ محمدرضا سرگلزایی است و نشر قطره آن را منتشر کرده است. این کتاب در باب فاشیسم، توتالیتاریسم و کاپیتالیسم است.

درباره کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع

کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع شامل مقالات مستقلی است که وجه مشترک آن‌ها شناخت و نقد قدرت نامشروع و فرایندهای شکل‌گیری و دوام آن است.

این مقالات نگاهی میان‌رشته‌ای دارند و نویسنده از اسطوره‌شناسی و فلسفه گرفته تا روان‌شناسی اجتماعی برای درک اینکه چگونه نهادهای قدرتِ نامشروع بر زندگی ما اعمال سلطه می‌کنند بهره برده‌ است.

نگاه چندوجهی این مجموعه از یک‌سو نقطهٔ قوت نویسنده است و از سوی دیگر نقطهٔ ضعف آن. قوت ازاین‌حیث که گسترهٔ وسیعی از نظریه‌ها و اندیشمندان را به خواننده معرفی می‌کند و خواننده بر اساس علاقه و رشتهٔ خود هر نظریه‌ای را که انتخاب کند پیگیری خواهد کرد. ضعف ازاین‌جهت که نویسنده نتوانسته‌ هیچ‌یک از نظریه‌ها را آن‌گونه که کارشناس آن حوزه در یک کتاب تخصصی به آن می‌پردازد وسیع و عمیق بشناساند.

خواندن کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران نوشته‌های دکتر محمدرضا سرگلزایی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره محمدرضا سرگلزایی

 دکتر محمدرضا سرگلزایی متولد ۴ آبان ۱۳۴۹ در سیستان است. تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و تحصیلات روان‌پزشکی خود را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد گذراند. علاقه‌مندی او به جنبه‌هایی از روان‌پزشکی است که با علوم انسانی عجین است: ادبیات، فلسفه، تاریخ، مذهب و جامعه‌شناسی. بنابراین تمرکز کاری او بر تدریس و تألیف است تا طبابت.

نشر قطره پیش از این کتاب‌های شخصیت سالم، اعتیاد از سبب‌شناسی تا درمان و یادداشت‌های یک روان‌پزشک را از این نویسنده منتشر کرده است.

از کتاب‌های دیگر او می‌توان مجموعهٔ شش جلدی مهارت‌های زندگی، (انتشارات همنشین)، حرف‌هایی برای امروزی‌ها، یک دو سه حرکت، انسان ـ فلسفه ـ عرفان، کوزه‌ای از آب بحر، و بفرمایید نوبت شماست (انتشارات بهار سبز) را نام برد.

بخشی از کتاب جنون قدرت و قدرت نامشروع

«زمانی که فاشیست‌ها در آلمان و اتریش روی کار آمدند، یونگ به قدرت رسیدن آن‌ها را یک پدیدهٔ مذهبی دانست و اسم این پدیده را مذهب اوباش نهاد!

فاشیست‌ها بر شانه‌های اوباش سوار می‌شوند:

تکنیک موفقیت آن‌ها این است که یک مذهب جدید خلق می‌کنند، مذهبی که در آن اطاعت از پیشوا تنها شرط رستگاری است!

در مذهب خلق‌شده توسط فاشیست‌ها، برخلاف اغلب مذاهب رایج عالم، نیازی به پرهیزکاری، پارسایی، درون‌نگری و ارتباط شخصی با الوهیت وجود ندارد. همهٔ آیین مذهبی در مناسک جمعی و با شور و غلیان هیجانات صورت می‌گیرد:

مراسم رژه، گردهمایی‌های عظیم خیابانی، تکان دادن پرچم‌ها و به بازو بستن بازوبندهایی که عضویت در آیین پیشوا را نشان می‌دهند.

اوباش کسانی هستند که فاقد یک هویت فردی و یک نظام ارزشی درونی هستند. آن‌ها نه تمایل به پارسایی و انضباط دارند و نه توان درون‌نگری و گوشه‌گیری و اعتکاف. پس برای چنین کسانی که همیشه دچار احساس گناه و احساس حقارت عمیق بوده‌اند مذهب فاشیست‌ها نور امید رستگاری است: به‌جای سکوت شعار بدهید و فریاد بزنید، به جای تنهایی برای شما اعتکاف گروهی فراهم می‌کنیم و به‌جای ارتباط درونی با الوهیت یک ارتباط جمعی با پیشوا را به شما پیشنهاد می‌کنیم. فاشیست‌ها به اوباش اعتمادبه‌نفس می‌دهند، به آن‌ها وعدهٔ تعمید و رستگاری می‌دهند و این همان چیزی است که اوباش به آن نیاز دارند.

این‌چنین است که فاشیست‌ها به راحتی لشکری از اوباش فراهم می‌آورند، لشکری که خشونت را عبادت می‌داند و همچون یک ماشین غول‌پیکر ارعاب و سرکوب به پیش می‌رود.

هیتلر راجع به نژاد بسیار حساس است، اما آموزهٔ نژادی او پر از تناقض و به لحاظ علمی بی‌اساس است. مفهوم نژاد هرگز تعریف نمی‌شود. مردم، نژاد، قبیله، گونه و ملت تقریباً به یک معنا به کار می‌روند! گرچه او مسئلهٔ نژادی را «کلید تاریخ جهان» می‌داند، واقعیات زیست‌شناسی و ژنتیک ربطی به او ندارند. نظریهٔ او منحصراً در خدمت تبیین و توجیه نفرت و تعصب پیروانش نسبت به «دیگران» قرار دارد. 

همچنین است یهودی‌ستیزی هیتلر: هیتلر همهٔ دشمنانش را بدون استثنا یهودی می‌داند. دموکراسی و جامعهٔ ملل، صلح‌طلبی، مارکسیسم و هنر مدرن همه از ابداعات یهودیت بین‌المللی هستند! به همین دلیل بین اوباش و پیشوا یک تفاهم عمیق ایجاد می‌شود. هیتلر علیه همهٔ نهادهای مدرن اعلام جنگ می‌کند، نهادهایی که برای اوباش غیرقابل درک و ثقیل‌اند، پس هیتلر به اوباش این پیام را می‌دهد: آنچه برای شما غیرقابل فهم است بد است، نابودش کنید!

حزب نازی در انتخابات ۱۹۳۲ پیروز شد، در ۱۰ می ۱۹۳۳ مراسم کتاب‌سوزان در برلین برگزار شد و در ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ «پاک‌سازی» موزه‌ها و گالری‌ها آغاز شد! هیتلر در ۱۹۳۹ کشور آلمان را وارد جنگی بدسرانجام کرد. جنگی که پس از شش سال تخریب و کشتار با نابودی کشور و خودکشی پیشوا پایان یافت!»