کتاب دلهرهی مدام گریختن
معرفی کتاب دلهرهی مدام گریختن
کتاب دلهرهی مدام گریختن، نوشته سابیر هاکا است. این مجموعه شعر خواننده را با خودش به دنیای تازهای از کلمات میبرد، دنیای تعبیرهای تازه و احساسات متفاوت. دنیای شاعران جهان تازهای است که خواننده در زندگی واقعی فرصت تجربهی آن را ندارد.
کتاب دستهایت کولیها را آواره میکند مجموعهای از شعرهای تازه و بدیع است که مخاطب را در دنیای کلمات غرق میکند.
خواندن کتاب دلهرهی مدام گریختن را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
این کتاب را به تمام علاقهمندان به شعر معاصر پیشنهاد میکنیم
بخشی از کتاب دلهرهی مدام گریختن
چگونه میتوان به دستهایی اعتماد کرد
که میدانی
دستی دیگر را رها کردهاند
چگونه میتوان خیره ماند
در نمناکیِ رؤیای لبهایی
که میدانی لبی دیگر را بوسیدهاند
در تکراری مداوم
چرا باید اینگونه باورنکردنی
دوست داشت انسانی را
که باقیمانده از عشق دیگریست
هر انسان باقیماندهٔ انسانِ دیگریست
که نیست
چه بیگانهاند باهم
سیل دستهایی که در خیابان رواناند
و حافظهشان
خالی از حقیقتِ گرم هر نوازشیست
چه بیتفاوت از کنار هم میگذرند
حجم
۲۶٫۶ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۶
تعداد صفحهها
۶۳ صفحه
حجم
۲۶٫۶ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۶
تعداد صفحهها
۶۳ صفحه
نظرات کاربران
تلخ ولی دلنشین،زیبا و دوست داشتنی
تماما زیبایی. خط به خطش قابلیت هایلایت کردن داشت.
بهترین کتاب شعری بود که تا به حال خواندم. همه شعر ها عالی بودند و احساس نزدیکی زیادی به شاعر کردم به خاطر حسی پوچی که در اشعارش جریان داشت و در عین حال زیبایی هم حاکم بود.
بسیار بسیار دلنشین شعر های نویی که بسیار تاثیر گذار وملموس هستند و برای خوانده کتاب انگار تجربه و خاطره ای هست در اعماق گذشته و زندگی زیسته
عده ای سرشت شاعر بودن دارند . به نظرم سابیر هاکا یکی از این نوع انسانهاست که برای شعر گفتن یا پرداخت یک موتیف تلاش خاصی نمیکنه. صرفا شعر رو خلق میکنه و عبور میکنه انتزاعیات بسیار سلیس و روان و
چقدر زیباست این مجموعه شعر کوتاه واقعا لذت بردم شبها قبل خواب خوندمش:)
احساس زنده بودن بهم میده این کتاب. چقدر گریه کردم باهاش
چرا این کتاب، یک کتابِ طویل و پایانناپذیر نبود؟ میتونستم تا ابد روحم رو از اشعار این کتاب تغذیه کنم و هیچوقت سیری نپذیرم! به جرئت میتونم بگم که اولین کتاب شعری بود که تا به الان، با سطر به سطرش، با
شعری کوتاه راجع به زیستن و مردن. چینش کلمات هنرمندانه بود. شعری بود که زندگی شدهبود، صرفاً تخیلی در خیال نبود. زنده و جاندار و حزنانگیز بود. دوستش داشتم. به راستی که زمان انسان را میفرساید و انسان زمان را.
این کتاب خیلی به حال این روزهامون نزدیکه. با هر شعر گریستم. یک قسمتش که دوست داشتم رو اینجا مینویسم:) شخم نزن پدر این خاک پر از خون را بگذار کمی تنها باشد با طراوت تنهای برهنهی در آغوشش اگرچه هنوز بر سینهاش آرام نگرفتهایم اما نان