کتاب دلهره‌ی مدام گریختن

بگذار چشم‌هایت سخن بگویند که زبان توان اعتراف به حقیقت‌ها را ندارد

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را بگذار کمی تنها باشد با طراوت تن‌های برهنهٔ در آغوشش اگرچه هنوز بر سینه‌اش آرام نگرفته‌ایم

تنهایی آرام و بی‌صدا در روحت رخنه می‌کند بی‌آن‌که کسی ببیند بی‌آن‌که کسی بفهمد حتا آن کسی که به تنهایی‌ات کشانده

تنها یک چیز بود که کمی چهرهٔ بدقواره و کثیف زندگی را از آن‌چه که بود کمتر نشان می‌داد و آن ادبیات بود.

به درون خالی‌ام بنگر!

من عشق بوده‌ام پیش از آن‌که انسان بوده باشم

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

نه عشق و نه زندگی هیچ‌چیز این جهان مثل مرگ خود را منصفانه میان ما قسمت نکرده است

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را

مهم مرگ ما نیست مهم مرگ چیزهایی‌ست که با ما می‌میرند

من به اوج زشتی و وقاحت خود رسیده‌ام، خستگیِ کار، خستگیِ زندگی کردن و احساس این‌که هنوز زنده‌ام، خستگی مُردن و دوباره مُردن، خستگیِ تحمل دیگران و زندگی‌های‌شان، خستگیِ خستگی.

چه کسی توانسته از گذشته‌اش زنده بازگردد چه کسی توانسته نمُرده باشد لحظه‌ای که فراموش شده است مگر یک خاطرهٔ کوچک چندبار انسان را تا دمِ مرگ می‌کشاند

کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانهٔ ایستادن و رفتن

چگونه می‌توان به دست‌هایی اعتماد کرد که می‌دانی دستی دیگر را رها کرده‌اند چگونه می‌توان خیره ماند در نمناکیِ رؤیای لب‌هایی که می‌دانی لبی دیگر را بوسیده‌اند در تکراری مداوم چرا باید این‌گونه باورنکردنی دوست داشت انسانی را که باقی‌مانده از عشق دیگری‌ست هر انسان باقی‌ماندهٔ انسانِ دیگری‌ست که نیست

هر روز از تعداد کسانی که بتوان دوست‌شان داشت کم می‌شود

هیچ‌چیز ما را زنده نخواهد کرد نه عشق و نه رؤیا از درون خشکیده‌ایم چنان درختی که با هیچ بهاری سبز ــ نه ــ نمی‌شود

رؤیاها زیباتر از آن‌اند که حقیقت داشته باشند به رؤیا می‌مانی دور و دست‌نیافتنی

هر روز از تعداد کسانی که بتوان دوست‌شان داشت کم می‌شود

هر انسان تکه‌ای از وطن است

و هر روز کم می‌شوم از آن‌چه بوده‌ام تا بازگردم به زمینی که از آن برخاسته‌ام

چه‌قدر تلخ است شاهد فروریختن خود بودن

ناگهان می‌آیی ‫بی‌وقفه و مدام ‫تمام دلتنگی‌های جهان را بر پوستم می‌کشی ‫ناگهان می‌روی ‫همچون بادی که می‌گذرد ‫بیهوده‌ست اگر بگویم «برگرد» ‫دوری‌ام ‫ای دوری‌ام ‫تو را برای زیستن می‌خواستم نه برای مُردن

رودرروی تنهایی‌ام می‌ایستم ‫در پوستم فرورفته‌ام ‫چنان پرنده‌ای ‫که در پرهای خود کز کرده باشد ‫تنهایی ‫این‌چنین دندان‌هایش را در گوشت و استخوان آدمی ‫فرومی‌کند

کاش می‌توانستم بمیرم ‫در اکنون ‫در این‌جا ‫جایی میان نبودن‌ها

رنج‌ها وفادارتر از عشق‌اند وفادار تا دمِ مرگ

همچون آبِ ریخته‌ای که خاک در خود فرومی‌کشد در خود فروکشیده مرا زیبایی‌ات

مگر یک خاطرهٔ کوچک چندبار انسان را تا دمِ مرگ می‌کشاند هر انسان گوری‌ست از هر آن‌چه که در او بوده است در فاصلهٔ دیروز و امروز

همچون صدای شکستن یخ است زیر پا صدای شکستن انسان شاهد ترک برداشتن خود بودن که چگونه دونیمه می‌شوی اندکی مُرده، اندکی زنده کمی آن‌جا، کمی این‌جا کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانهٔ ایستادن و رفتن

همیشه شروع کردن دشوار است، تمام زندگی‌ام پُر از شروع‌هایی است که هیچ‌گاه به پایان نرسانده‌ام و همین قضیه ترس درونم را دوچندان می‌کند، ترس از چیزی که هرگز نه دیده‌ام و نه لمسش کرده‌ام. از کجا معلوم کاری را که به عهده گرفته‌ام می‌توانم به پایان برسانم.

هیچ‌چیز نمی‌تواند تنهاییِ انسان را پُر کند جز تن ــ هایی دیگر