کتاب سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار؛ جلد ششم

کتاب سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار؛ جلد ششم نوشته نیایش پور حسن است. این کتاب به آشنایی ایرانیان با تئاتر و تماشاخانه‌های اتریش در عصر قاجار و آتش‌سوزی تماشاخانه‌ی «رینگ» وین به روایت اسناد و مدارک عصر ناصری می‌پردازد.

درباره کتاب سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار؛ جلد ششم

این مجموعه به‌طور کلی شامل مقوله‌های «پیدایی نمایشنامه‌نویسی در ایران»، «پیدایی تئاتر و تماشاخانه در ایران»، «مقلدان و نمایشگران تقلید» و «نهضت ترجمه در ادبیات نمایشی در ایران» است که با تمرکز بر عصر قاجار به‌ویژه دورهٔ سلطنت ناصری، مظفری و سپس دورهٔ مشروطه با عنوان کلی «سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار» عرضه می‌شود. در این مجموعه از برخی مسائل نمایش‌های ایرانی همانند «تعزیه»، «نقالی» و سایر اقسام نمایش‌های ایرانی که تاکنون به‌وفور راجع به آن نوشته شده پرهیز شده است. مجموعه‌ای از جستارهای تازه‌یاب و ناگفته راجع به جریانات مهم و تأثیرگذار نمایشی، مترجمان، نویسندگان، هنرمندان و آثار نمایشی فراموش‌شده از عصر قاجار است که برای نخستین بار به خوانندگان عزیز تقدیم می‌‌شود.

خواندن کتاب سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار؛ جلد ششم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و پژوهشگران هنر نمایش پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب سیری در تاریکی‌های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار؛ جلد ششم

 درآن وقت دختر وجیه‌ای که صورت علم بود باز از یک سمت بازیگرخانه با صوتی نورانی عبور می‌نماید و نظرش به شخص مخترع بخار می‌افتد، او را غمگین و محزون می‌بیند، او را دلداری داده با جهل منازعهٔ بسیاری می‌نماید و جمعی از مردمان معقول دانا را محرک شده ترویج علم بخار را داده راه‌آهن می‌سازند و کشتی بخار می‌سازند و از شهری به شهری و از مملکتی به مملکتی حرکت می‌کنند و مرم از این معنی خوشحالی‌ها می‌نمایند و برای این شادمانی ترویج و نشر علم یک‌دفعه دختر علم اخبار نموده به قدر شصت نفر دختر بسیار خوشگل وجیه که تمام آن‌ها لباس‌های حریر الوان پوشیده و به‌قدر شصت نفر پسرهای بسیار خوشگل، آن‌ها نیز لباس‌های الوان مختلف برخود پوشیده و به قدر صد نفر دیگر مردها و زن‌ها که هر کدام لباس‌های هر مملکتی را بر خود پوشیده وارد صحن ایوان تیاتر می‌شوند و به دستورالعمل دختر علم این جمعیت دخترها و پسرها و زن‌ها و مردها با هم رقص‌های مختلف می‌نمایند و سازها می‌زنند و هر دختر و پسری دست همدیگر را گرفته شادی‌ها و عیش‌ها می‌نمایند، گاهی دوتا دوتا می‌رقصند و گاهی ده‌تا ده‌تا، گاهی با جمعیت، گاهی درهم و گاهی برهم و جمیع دخترها تماماً جواهر بسیار بر خود زده‌اند و خود را پیراسته نموده زلف‌های بعضی مجعد و بعضی پریشان، بعضی بافته و بعضی باز، گیس‌های بلند همه به دنبال آویخته هر کدام به‌نوعی رقص می‌نمایند. بعد از آنکه رقص تمام شد پردهٔ تیاتر افتاده مردم جمع شده در سر جای خود هر کس می‌نشیند، باز نغمهٔ دیگر می‌زنند.