کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان

کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان، اثر لودویگ ویتگنشتاین، مجموعه نامه‌هایی است که او در طول عمرش برای پائول انگلمان نوشته است و موضوعات مختلفی را در برمی‌گیرد. در اصل این اثر ما را به شناخت او، به عنوان یک انسان عادی رهنمون می‌کند. 

کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان را با ترجمه‌ی حامد عرفان در اختیار دارید.

درباره‌ی کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان

کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان، مجموعه نامه‌هایی است که فیلسوف معروف، لودویگ ویتگنشتاین در طول عمرش برای پائول انگلمان نوشته است. هرچند او را به عنوان یکی از پایه‌گذاران فلسفه‌ی نو می‌شناسیم اما این نامه‌ها ابعاد دیگری از زندگی ویتگنشتاین را به ما نشان می‌دهند. با خواندن کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان، او را به عنوان یک انسان عادی می‌شناسیم. کسی که دغدغه‌های زندگی را مثل تمام افراد دیگر دارد. از احساساتش حرف می‌زند و مشکلاتش را بیان می‌کند. او را در قالبی به جز فیلسوف می‌بینیم، انسانی عادی با ترس‌ها و نگرانی‌های و درگیری‌های خاص خودش زندگی می‌کند. به عنوان مثال اولین نامه‌ای که ویتگنشتاین برای انگلمان، معمار و طراح اتریشی، نوشت، از ماجرای طراحی پروژه‌ای از سوی آدولف لوز (از ممتازترین معماران و طراحان اروپا) است که قرار است انگلمان برای ویتگنشتاین اجرا کند.  

نامه‌های کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان از جنگ جهانی اول آغاز می‌شود و تا پایان جنگ جهانی دوم ادامه پیدا می‌کند.

کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر دوست دارید زندگی و شخصیت لودویگ ویتگنشتاین را بشناسید، نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان را بخوانید.

بخشی از کتاب نامه‌های لودویگ ویتگنشتاین به پائول انگلمان

آن‌چـه کـه می‌توانـد ویتگنشـتاین را بـرای ما دوست‌داشـتنی کنـد،منهای نقش مهم وعمده‌ای ک هدر شـکل‌گیری نظریه‌ها و گفتمان‌های نو در فلسـفه داشـته، روحیاتی اسـت که باعث شباهت شگفت‌انگیز اوبا انسان فرزانه‌ی شرقی شده. شـکل دلتنگی‌هایش، تنهایی‌جویی‌اش، وارستگی‌اش ازمادیات، تسلط و تفوق بی‌چون‌ وچـرای کاریزماتیـک و بلکـه مرادگونـه‌اش درمـدارس و دانشـگاه‌ها بر شـاگردان و درپیچیده‌ترین مباحث علمی بر قراینش. از همین‌جاست و از آرای لون‌ به ‌لونش که باید او را پیوندی (اگرچه نه‌چندان محسوس) میان فلسفه و عرفان دانسـت؛ اگرچه از جمع گفتارها ونوشـتارهای او نتوان با قطعیت درمورد مؤمن بودن یا نبودنش نظـر داد هم در این ‌نامه‌هاسـت (در مفصل‌ترین‌شـان ـ نامه‌ی ۴۳) که در نقدی بر سـلطان قصر سیاه (دراین‌جا شاه اتاق تاریک ترجمه شده) از اشـرافش بر حکمت شرقی و مسیحی مطلع می‌شویم. هم در این‌ نامه‌هاست کـه مـدام بر تلون و تغیر حال درون و برون خود اشـاره می‌کنـد.

ُ