کتاب انجیل‌های من

کتاب انجیل‌های من نوشته اریک امانوئل اشمیت است که با ترجمه قاسم صنعوی منتشر شده است. ریک امانوئل اشمیت در بازارِ بین‌المللی به صورتِ مرجع ادبی فرانسوی در آمده است. ناقدان زبان به تمجیدش گشوده‌اند و خوانندگان تأییدش کرده‌اند، حتی با افتخارِ سینمایی‌شدن آثارش آشنایی یافته؛ او در سطحِ جهانی سیمای پرخواننده‌ترین نویسندهٔ معاصرِ فرانسوی را عرضه می‌کند.

درباره کتاب انجیل‌های من

این کتاب اقتباسی به شمار نمی‌رود، بلکه بازنویسی است، متنی است متفاوت، جاندارتر، عصبی‌تر و با عضله‌های خشک. دو شخصیت اصلی، عیسی و پیلات، برای آن چه روی می‌دهد آماده نشده‌اند: از ابتدا دارای ذهن‌هایی منطقی هستند و می‌خواهند دنیا را به گونه‌ای که به آنان آموخته‌اند، بدون منطقه‌های تاریک یا روشن، جدول‌بندی شده بر اساس دانش، سنت و عمل، ببینند. ابتدا، راز را نمی‌پذیرند. زیرا با چیزی غیر قابل درک، با دو رویداد که لزوماً در ذهن‌شان نمی‌گنجد، یعنی برخاستن از گور برای پیلات و مسیح بودن برای عیسی، روبه رو خواهند شد. حلول روح خدا در عیسی، برخاستن از گور، دو ستون اصلی مسیحیت، دو بخش این کتاب هستند. 

خواندن کتاب انجیل‌های من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی جهان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب انجیل‌های من

ولی حال می‌دانم: از دوران کودکی به در آمده بودم. رشته‌های خواب‌ها و واقعیت را از هم جدا می‌کردم، پی می‌بردم که در سویی رؤیا که در آن بهتر از مرغان شکاری بال می‌گستردم وجود دارد، و در سوی دیگر دنیایی واقعی و به سختی صخره‌هایی که چیزی نمانده بود بر آن‌ها خرد شوم.

و نیز دیده بودم که می‌توانم بمیرم. من! عیسی! معمولاً مرگ به من مربوط نمی‌شد. ولی آن‌جا در آن بازی گرگم به هوای روی صخره‌ها، دَمِ مرطوب مرگ را بر پشت گردنم احساس کرده بودم. طی ماه‌های بعد، چشم‌ها را که ترجیح می‌دادم بسته نگه دارم گشودم. نه، تمامی قدرت‌ها را در اختیار نداشتم. نه، همه چیز را نمی‌دانستم. نه، برایم مسلم نبود که شاید جاودانه باشم. در یک کلام، من خدا نبودم.

زیرا گمان می‌کنم که چون تمامی کودکان، ابتدا خود را به جای خدا گرفته بودم. تا هفت سالگی از مقاومت دنیا بی‌خبر بودم. خود را شاه، قادر مطلق، آگاه از بود و نبود و جاودانه احساس کرده بودم... خود را خدا پنداشتن، عادی‌ترین هوس کودکان خوشبخت است.