کتاب سفرهای گالیور

سفرهای گالیور اثر جاناتان سوئیفت از شاهکارهای ادبیات کمدی به شمار می‌رود. سوئیفت در این رمان آداب و رسوم، عقاید و رفتارهایی را که به باور او احمقانه یا خطرناکند، به باد تمسخر گرفته است.

خلاصه کتاب سفرهای گالیور

سفرهای گالیور شرح چهار سفر گالیور به سرزمین‌هایی عجیب و غریب است. او که یک پزشک دریایی آموزش دیده است ابتدا از سرزمین لی‌لی‌پوت بازدید می‌کند: جایی که اندازه بدن افراد و وسعت کشورشان فقط یک دوازدهم آدم‌ها و چیزهای عادی است.

دومین سفر گالیور به سرزمین براب دینگانگ‌هاست: این‌جا، اندازه افراد دوازده برابر جثه آدم‌های عادی است.

او در سومین سفر خود هم سر از سرزمین‌های شگفت‌انگیزی در می‌آورد.

گالیور در آخرین سفرش از جایی بازدید می‌کند که اسبان خردمند و نجیبی به نام شیهه‌کش‌ها یا هوی‌هن هنمزها اداره‌اش می‌کنند. گالیور تصمیم می‌گیرد همان‌جا بماند اما شرایط اجازه نمی‌دهد.

خواندن کتاب سفرهای گالیور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

داستان ماجراجویی‌های گالیور نه تنها محبوب کودکان است بلکه بزرگسالان هم از خواندنش لذت می‌برند.

درباره جاناتان سوئیفت

جاناتان سوئیفت طنزنویس، شاعر و سیاسی‌نویس ایرلندی بود. او در سال ۱۶۶۷ متولد شد و در ۱۷۴۵ از دنیا رفت. سوئیفت در طول زندگی در جنگ‌های استقلال ایرلند شرکت داشت و فعالیت سیاسی می‌کرد. اودر ایرلند پس از جنگ، ریاست کلیسای جامع را به عهده گرفت و در همین دوره آثار زیادی نوشت. سوئیفت در زمره چیره‌دست‌ترین طنزنویسان ادبیات انگلیسی است.

معروف‌ترین اثر او همین سفرهای گالیور است. از آثار کوتاه‌ترش می‌توان به قصهٔ لاوک، پیشنهاد مؤدبانه و نبرد کتاب‌ها اشاره کرد.

جملاتی از کتاب سفرهای گالیور

سه چهار روز قبل از آزاد شدنم، دربار را با انجام نمایش‌های گوناگون سرگرم کرده بودم. در آن میان یکی از محلی‌ها با اخباری سر رسید حاکی از پیدا شدن چیزی عجیب و غریب: یک جسم سیاه بزرگ با شکلی بسیار غریب که وسطش به ارتفاع قد یکی از آن‌ها برآمده بود.

یکی یکی روی کول هم سوار شده و به نوک آن جسم که پهن و مسطح بود، رسیده بودند و با ضربه زدن به بالایش فهمیده بودند توخالی است. فهمیدم این جسم کلاه خودم است که فکر می‌کردم در دریا گمش کرده‌ام. اما وقتی برایم آوردندش در وضع بدی بود: دو سوراخ در لبه‌اش ایجاد کرده، قلاب‌هایی از آن‌ها رد کرده، طنابی بلند را مثل افسار به آن بسته و تا شهر کشیده بودند.

دو روز بعد از این ماجرا، شاه به من دستور داد روی پاهایم بایستم و پاهایم را آن‌قدر از هم باز کنم که ارتشش بتواند از زیر پایم رژه برود. عبور از زیرشلوار من به آن‌ها بهانه داد تا کلی به من بخندند.