کتاب سفرهای گالیور

کتاب سفرهای گالیور اثری جاودانه جاناتان سوئیفت است که با ترجمه محمد گودرزی منتشر شده است. این داستان که شرح سفرهای یک پزشک دریایی به نقاط مختلف جهان است، نقدی بر آداب و رسوم کهنه و احمقانه دوران خود دارد. 

از این شاهکار ادبیات کمدی، تابه‌حال بارها اقتباس‌های سینمایی، تلویزیونی و انیمشین صورت گرفته است.  

درباره کتاب سفرهای گالیور

سفرهای گالیور سفرنامه ناخدا لموئل گالیور به سرزمین‌هایی عجیب و غریب در جای جای جهان است. او که یک پزشک دریایی آموزش دیده است در کشتی مشغول دریانوری است. اما زمانی که کشتی‌اش غرق می‌شود به سرزمین لیلی‌پوت می‌رسد. در این سرزمین اندازه بدن افراد، یک دوازدهم آدم‌های عادی است و به همین دلیل کشورشان هم حسابی کوچک است. گالیور آنجا مانند یک غول بزرگ به نظر می‌رسد. 

سفر بعدی او به سرزمین براب دینگانگ‌هاست: این‌جا، اندازه افراد دوازده برابر جثه آدم‌های عادی است و حالا گالیور در میانشان حسابی کوچک و ریزه میزه به چشم می‌آید!

او در سومین سفر خود هم به سرزمین‌ شگفت‌انگیزی می‌رسد و سفر چهارم و آخرش، جایی است که به دست اسب‌هایی خردمند و نجیب اداره می‌شود. اسب‌هایی که آن‌ها را شیهه‌کش می‌نامند. گالیور دوست دارد همانجا بماند اما...

کتاب سفرهای گالیور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

کتاب سفرهای گالیور اثری از یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان دنیا است. این کتاب هم برای نوجوانان و هم برای بزرگسالان جالب است و شما را همراه با خود به سفری جذاب در دل دنیاهایی خیالی می‌برد.  

درباره جاناتان سوئیفت 

جاناتان سوئیفت طنزنویس، شاعر و سیاسی‌نویس ایرلندی بود. او در سال ۱۶۶۷ متولد شد. سوئیفت در طول زندگی در جنگ‌های استقلال ایرلند شرکت داشت و فعالیت سیاسی می‌کرد. او در ایرلند پس از جنگ، ریاست کلیسای جامع را به عهده گرفت و در همین دوره آثار زیادی نوشت. سوئیفت در زمره چیره‌دست‌ترین طنزنویسان ادبیات انگلیسی است و او را به دلیل فعالیت‌هایش در راستای دفاع از حقوق مردم ایرلند و ایجاد رفاه آنان می‌شناسند. 

معروف‌ترین اثر او همین سفرهای گالیور است. از آثار کوتاه‌ترش می‌توان به قصه لاوک، پیشنهاد مؤدبانه و نبرد کتاب‌ها اشاره کرد. جاناتان سوئیفت ۱۷۴۵ به دلیل ابتلا به بیماری زوال مغز از دنیا رفت.

بخشی از کتاب سفرهای گالیور

درباره ساکنان لیلیپوت، دانش آن‌ها، قوانین و آدابشان، شیوه تربیت فرزندانشان. شیوه زندگی نویسنده در آن کشور، حمایتش از بانویی بزرگ.

اگرچه قصد دارم توصیف این امپراتوری را برای رساله‌ای خاص کنار بگذارم، مایلم در این اثنا خواننده کنجکاو را با برخی دیدگاه‌های کلی ارضا کنم. ازآنجاکه اندازه معمولی بومیان زیر پانزده سانتی‌متر است، درباره حیوانات دیگر و همچنین گیاهان و درختان نیز درست همین تناسب وجود دارد، مثلاً بلندقامت‌ترین اسب‌ها و گاوها بین ده تا دوازده سانتی‌متر قد دارند و گوسفندان کم‌وبیش چهار سانتی‌متر؛ غازهای آن‌ها تقریباً به بزرگی گنجشک‌اند و به همین ترتیب درجات مختلف را روبه‌پایین طی می‌کنند تا برسند به کوچک‌ترینشان که به چشم من کم‌وبیش نامرئی بودند، اما طبیعت، چشم لیلیپوتی‌ها را به تمام اشیای متناسب با منظره‌شان وفق داده؛ با دقت بسیار می‌بینند اما نه در مسافت دور و برای‌اینکه نشان بدهم که دیدشان برای اشیای نزدیک چقدر تیز است، خوش داشته‌ام آشپزی را تماشا کنم که پرهای چکاوکی را به کوچکی مگسی معمولی می‌کَند و دختری جوان را که سوزنی نامرئی را با ابریشمی نادیدنی نخ می‌کرد. بلندترین درختانشان حدود دو متر ارتفاع دارند؛ منظورم برخی از درختان پارک بزرگ سلطنتی است که دستم با مُشت بسته به‌سختی به نوکشان می‌رسید. سبزیجات دیگر نیز همین تناسب را دارند، اما این را به تخیل خواننده وا می‌گذارم.

اکنون چیز زیادی درباره دانش آن‌ها نمی‌گویم که طی نسل‌ها در تمامی شاخه‌ها میانشان رشد کرده، اما شیوه نوشتنی بسیار خاص دارند که نه از چپ به راست است، مانند اروپاییان؛ نه از راست به چپ، مانند اعراب؛ نه از بالا به پایین، مانند چینیان؛ نه از پایین به بالا، مانند کاسکاجی‌ها، بلکه اُریب است و از یک گوشه کاغذ به گوشهٔ دیگر آن می‌رود، مانند بانوان انگلیسی.

مردگانِ خود را سربه‌زیر و قائم دفن می‌کنند، چون اعتقاد دارند که یازده‌هزار سال بعد همه از گور برخواهند خاست و تا آن زمان زمین (به تصور ایشان تخت است) واژگون خواهد شد و بدین وسیله هنگام رستاخیز سر پا و آماده خواهند بود. فرهیختگانشان اذعان دارند که این دیدگاه بی‌اساس است، اما اجرای این مراسم به تبعیت از عوام همچنان ادامه دارد.

در این امپراتوری قوانین و رسومی بسیار عجیب وجود دارد و اگر درست خلاف قوانین و رسوم کشور عزیزم نمی‌بودند، وسوسه می‌شدم در توجیه آن‌ها اندکی سخن بگویم. فقط می‌توان آرزو کرد که به‌طرزی شایسته اجرا شوند. اولین موردی که به آن اشاره خواهم کرد مربوط به خبرچینان است. اینجا تمام جرم‌هایی که علیه کشور صورت می‌گیرد در نهایت سخت‌گیری مجازات می‌شوند، اما اگر فرد متهم در دادگاه بی‌گناهی خود را آشکارا به نمایش بگذارد، اتهام‌زننده بلافاصله با مرگی ننگین مجازات می‌شود و از اموال یا زمین‌هایش به مرد بی‌گناه بابت وقت ازدست‌رفته، خطری که با آن مواجه شده، مشقت محبس و تمام هزینه‌هایی که برای دفاع از خود متحمل شده، چهاربرابر پاداش می‌دهند یا اگر این دارایی ناکافی باشد، بیشتر مبلغ پاداش را دربار فراهم می‌کند. علاوه بر این، امپراتور او را درملأعام مورد توجه و عنایت خویش قرار می‌دهد و بی‌گناهی‌اش در سراسر شهر به اطلاع عموم رسانده می‌شود.

این مردم کلاهبرداری را جرمی بزرگ‌تر از دزدی می‌دانند و به‌ندرت پیش می‌آید که مجازات مرگ را برایش در نظر نگیرند، چون مدعی‌اند که مراقبت و هشیاری با اندکی درک و شعور ممکن است اموال شخص را از دست سارقان حفظ کند، اما صداقت هیچ حفاظی براب