کتاب زنده میری

چل سال گذشته است زین دفتر شعر او در بر من نشسته من در بر شعر هر چند که خواب دیده‏ام گوهر شعر از خواب و خیال است برون جوهر شعر این شعرواره‏‌ها که بخش نخست آن گزینه‏‌ای از کتیبه‌‏ای بر باد برگرفته شده (شعرهای سال‏های ۴۶ تا ۱۳۵۱ / ۲۲ تا ۲۷ سالگی) و حتی شعرهای دهه‌‏های بعدی خود می‌‏دانم اهمیت چندانی ندارد. در آن ایام، حتی در این ایام هم، برای من گاهی حالی به‏‌هم می‏‌رسد در چنین حالی مهم شعر سرودن است، نه شعر مهم. مگر شعر ماندگار و ماندنی و خواندنی سرودن کار آسانی است؟ با سخت‏کوشی و «به زور و زر میسّر نیست این کار». شاید بتوانم صمیمانه اقرار کنم که برخلاف ضرب‏‌المثل یا قول مشهور عربی که می‏‌گوید: «المرء م��تون بابنه و شعره» (هر کسی دل بسته به شعر خود و فرزند خویش است) هیچ‏گونه مفتونی بدخیم و خودخواهانه‏‌ای نسبت به شعرهای خود و چاپ و نشر آن‏ها ندارم. امّا این پدیده جادویی غریب رهایی‏‌بخش را دوست دارم. به قول حافظ: ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که تو را دمی ز وسوسه عقل بی‏‌خبر دارد باری شیفته خود شعرم ــ و در اغلب قوالب (ژانرهای) کهن، نو و فرا نو شعر سروده‏‌ام ــ که نوابغی چون فردوسی و خیام و مولوی و سعدی و حافظ و چند تن دیگر در ادب فارسی آن را به اوج رسانده‏‌اند.