کتاب رستگاری نزدیک

بهاء‌الدین خرمشاهی( -۱۳۲۴)، حافظ‌شناس، ادیب و قرآن‌پژوه است. این کتاب دربردارنده مجموعه‌ای از نوشتارهای وی در زمینه ادبیات کلاسیک فارسی و قرآن‌پژوهی است. در یکی از نوشتارهای کتاب به نام «از کوچه کتاب تا کتاب کوچه» می‌خوانیم: نخستین برخورد من با ذهن و زبان مردی «که از مفتول کلمات، زره داودی می‌بافت و شعرش سراسر جریحه و عصب بود. کلمه‌ها جا افتاده و خوش نشسته[اند] اما رام و آرام نیستند. مثل دو رشته سیم لخت‌اند که دائما جرقه می‌پراکنند. شاملو دو مشت کلمه را مانند دو گله ابر پربار و پرباران[باران‌زا] به‌هم می‌کوبد و هرگز هیچ جای شعرش بی‌نبض و بی‌ضربان نیست. شعرها از دور دست حافظه جمعی مردم می‌آید و تاریخ مجروح و خونین و مالینی را به‌دنبال می‌کشد. شعر شاملو سرشار از شفقت است؛ ولی مهربانی‌اش مهربان نیست. مهربانی‌اش خشماگین است، همچنانکه خشمش مهرآگین است...» و بی‌شک صدها و هزارها ذهن دیگر را در گیرودار غبارانگیز جنگ و ستیز و آورد و آویز شعر نو، و شعر کهن سرگشته مانده بودند و بیش از نیم قرن از افسانه نیما که هشتاد سال می‌گذرد، کشید تا آنان که احتمالاً هشیاری تاریخی ـ فرهنگی (یا تاریخ فرهنگی) بهتری داشتند دریافتند، که پسران همواره در برابر پدران می‌ایستند، تا به کمالی دست یابند که در کنار همدیگر بنشینند.