کتاب خاری سرگشته در بیابان

کتاب خاری سرگشته در بیابان نوشتۀ باباطاهر با مقدمه و تصحیح عمران صلاحی در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است. این کتاب پژوهشی ادبی در دیوان باباطاهر عریان همراه با مقدمه‌ای از زندگی او به قلم و تحقیق عمران صلاحی است.

درباره کتاب خاری سرگشته در بیابان

خار سرگشته در بیابان درواقع دیوان باباطاهر است که عمران صلاحی آن را تصحیح کرده و بر آن مقدمه نوشته شده است. در مقدمۀ کتاب خار سرگشته در بیابان، صلاحی به‌شیوه‌ای خاص و تازه باباطاهر را معرفی کرده و در دوبیتی‌های او بازنگری کرده است. این مقدمه آمیزه‌ای از طنز و تحقیق است. او افسانه‌های غلوآمیز متون عرفانی را محملی کرده است تا با زبانی شوخ تصور پیشینیان از شاعر این دوبیتی‌ها را نقل و نقد کند. خواننده در این کتاب با روایات متون کهن از زندگی و سلوک باباطاهر آگاه می‌شود. 

در مقدمۀ کتاب خار سرگشته در بیابان، زندگی باباطاهر از اشارۀ راوندی در کتاب راحة‌الصدور به او تا اهمیت دوبیتی‌های باباطاهر نزد احمد شاملو گرد آمده‌ است. باباطاهر عریان نمایندۀ شعر محلی در ادبیات فارسی است. اولین سند تاریخی دربارۀ باباطاهر چنان‌که پیش‌تر آمد در کتاب راحةالصدور آمده است آنجا که طغرل سلجوقی در راه همدان با او برخورد می‌کند و با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند. متن این گفت‌وگو در مقدمه آمده است.

خواندن کتاب خاری سرگشته در بیابان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به پژوهشگران ادبیات فارسی و نیز علاقه‌مندان به شعر کهن فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از متن خاری سرگشته در بیابان

«دونالد ویلبر محقق آمریکایی دربارۀ ترانه‌های روستائی ایران به نکات جالبی اشاره کرده است که تا حد زیادی دربارۀ دوبیتی‌های بابا طاهر هم صدق می‌کند: «... در عروض فارسی تشبیهات دور و دراز و پرزحمت و اغراقهای شاعرانه و تخیلات و کنایات غیرطبیعی و مبالغه‌های ادبی بسیار زیاد و فراوانی است که به طور آشکار تأثیر ادبیات عرب را در شعر فارسی به خوبی می‌رساند و حال انکه در ترانه که انعکاس کامل و دقیقی از افکار و اندیشه‌های دل دهاتیان ایران است، از این نوع اغراقها و مبالغه‌ها و صنایع عروض که در بالا بدان اشاره شد ابداً وجود ندارد، بلکه صرفاً این ترانه‌ها نمایندۀ زندگانی ساده و اندیشه‌های بی‌پیرایۀ کسانی است که طی قرنهای زیاد تغییری در آن راه نیافته و دست نخورده باقی مانده است. با وجود اینکه قسمت بسیار مهمی از زبان فارسی کنونی را لغات و کلمات عربی تشکیل می‌دهد، در این ترانه‌ها از کلمات عربی اثری پیدا نمی‌شود بلکه کاملا با پارسی سره سروده شده و از تأثیر زبان خارجی برکنار مانده است...».