کتاب صید ماهی بزرگ

کتاب صید ماهی بزرگ نوشتهٔ دیوید لینچ و ترجمهٔ علی ظفر‌ قهرمانی نژاد است. نشر بیدگل این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر دربارهٔ مراقبه، هوشیاری و خلاقیت از زبان یکی از مهم‌ترین کارگردان‌های سینمای امریکا است.

درباره کتاب صید ماهی بزرگ

دیوید لینچ در کتاب صید ماهی بزرگ برای اولین بار از سبک شخصی کارش و چگونگی پرورش خلاقیتش در کارهای هنری می‌گوید؛ اینکه چطور تجربهٔ ۳۰ساله‌اش در مراقبه او را در خلق آثار بی‌نظیرش در سینما یاری داده است. این کتاب دریچه‌‌ای است به شیوهٔ فیلم‌سازی و زندگی شخصی این کارگردان بین‌المللی که در آن از تکنیک‌های خودش برای پرورش ایده می‌گوید.

لینچ در این کتاب توضیح می‌دهد که ایده‌ها مانند «ماهی» هستند. اگر در آب‌های کم‌عمق و سطحی بمانید، فقط ماهی‌های کوچک را می‌توانید شکار کنید و اگر می‌خواهید ماهی‌های بزرگ بگیرید، باید به عمق بروید. با مراقبه، هشیاری و خلاقیت می‌توانید به اعماق درونتان بروید و ایده‌های ناب را در آنجا پیدا کنید. «صید ماهی بزرگ» کتاب روان و جذابی است برای تمام علاقه‌مندان به سینما و دنبال‌کنندگان آثار دیوید لینچ و همچنین تمام کسانی که می‌خواهند خلاقیت خودشان را پرورش دهند. پس فراموش نکنیم که ایده‌ها همچون ماهی‌اند.

 گفته شده است که درآمد مؤلف از فروش کتاب «صید ماهی بزرگ» تحویل یک بنیاد داده می‌شود تا صرف برنامه‌های مراقبهٔ تعالی‌بخش در مدارس گردد.

خواندن کتاب صید ماهی بزرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی و افرادی که دوست دارند به ایده‌های ذهن خودشان دست پیدا کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

درباره دیوید لینچ

دیوید کیث لینچ در نظرسنجی روزنامهٔ گاردین که در سال ۲۰۰۳ انجام شد، به‌عنوان بزرگ‌ترین فیلم‌ساز زندهٔ دنیا معرفی شد. او ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۶ در ایالت مونتانا به دنیا آمد، کارگردان معاصر آمریکایی و از فیلم‌سازان سرآمد عصر حاضر به‌شمار رفته است.

لینچ از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ تاکنون پروژه‌هایی سینمایی نظیر «کله پاک کن»، «مرد فیل نما»، «توئین پیکس»، «مخمل آبی»، «مالهالند درایو»، «اینلند ایمپایر» و... را کارگردانی کرده است؛ آثاری که از سوی منتقدان و مردم تحسین شده‌اند. در سطح جهانی، این فیلم‌ها را به‌عنوان آثاری می‌شناسند که مرز بین سینمای هنری و هالیوودی را از میان برداشته‌اند. سبک مفهوم‌گرای او با نماد‌های سورئالیستی باعث شده فیلم‌هایش بیشتر به فیلم‌های اروپایی شبیه باشد. دیوید لینچ تاکنون برندهٔ جایزه نخل طلا در جشنوارهٔ فیلم کن، جایزهٔ شیر طلایی جشنوارهٔ فیلم ونیز شده‌ و ۴ بار نامزد دریافت اسکار بهترین کارگردان اعلام شده است.

کتاب «صید ماهی بزرگ؛ مراقبه، هوشیاری و خلاقیت» نوشتهٔ این هنرمند امریکایی است که در ایران نشر بیدگل آن را با ترجمهٔ علی ظفر‌ قهرمانی نژاد منتشر کرده است.

بخش‌هایی از کتاب صید ماهی بزرگ

«فرانسوی ها را دوست دارم. آنان عاشقان و حامیان سینه چاک سینما در جهان اند. واقعاً از فیلم سازها و حقوق آنان حمایت می کنند و به تدوین نهایی به دست خودِ فیلم ساز باور دارند. بسیار خوش شانس بوده ام که برخی شرکت های فرانسوی پشتیبانم بوده اند.

اما همیشه این طور نبوده است. وقتی فیلم دیون را ساختم، حق فا ین کات اش را نداشتم. تجربهٔ بسیار غم انگیزی بود، زیرا حس می کردم اصولم را زیر پا گذاشته ام، و از آن مهم تر اینکه فیلم در گیشه نیز شکست خورد. اگر کاری را انجام دهی که به آن باور داری و شکست بخوری، همچنان پیش خودت سربلندی. ولی اگر به کارت باور نداشته باشی و شکست بخوری، مثل این است که دو بار بمیری. فوق العاده غم انگیز است.

بسیار بی معنی است که فیلم ساز نتواند فیلمش را آن طور که می خواهد بسازد، گرچه این امر در این حرفه کاملاً عادی است.

من از نقاشی به سینما آمدم و یک نقاش هیچ یک از این نگرانی ها را ندارد. نقاش نقاشی می کند. کسی نمی آید به او بگوید «باید آن رنگ آبی را عوض کنی». مسخره است اگر تصور کنیم دخالت کسی در فیلم معنای خاصی به آن می بخشد. اگر به تو حق فیلم ساختن داده اند، باید این حق را نیز به تو بدهند تا آن طور که می خواهی فیلمت را بسازی. فیلم ساز حق دارد در مورد هر عنصر، هر واژه، هر صدا و هر آنچه در زمان کار پیش می آید تصمیم بگیرد، وگرنه کارش انسجام پیدا نمی کند. شاید فیلمت خوب از کار درنیاید، ولی دست کم این اتفاق به دست خودت افتاده است.

از این لحاظ، فیلم دیون برای من شکست بزرگی بود. می دانستم اگر حق تدوین نهایی را واگذار کنم، دچار دردسر خواهم شد. امید داشتم نتیجه بدهد، ولی نداد. حاصل کار چیزی نشد که می خواستم و این غم انگیز است.

اما نکتهٔ مهم این است؛ وقتی مراقبه کنی و درونت لبریز از سعادت شود، دیگر تجربه ای از این دست آن چنان برایت دردناک نخواهد بود. می توانی با آن مواجه شوی و آن را تاب آوری، گرچه این تجربه افراد زیادی را از پا درآورده و کاری کرده که دیگر میل به فیلم ساختن نداشته باشند.»