کتاب به تاریکی شب

کتاب به تاریکی شب (What You Need From The Night)، نوشته لوران پتیمانژن و ترجمه فرزاد مرادی، رمانی درباره‌ی یک خانواده و زندگی در منطقه‌ای کارگری است که در آن رابطه‌ی پدر و پسر، سوگ، فوتبال، سیاست و شکاف‌های اجتماعی به‌تدریج در هم تنیده می‌شوند. نشر بیدگل در سال ۱۴۰۵ این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده از پدری می‌گوید که بخش مهمی از زندگی روزمره‌اش را به تماشای بازی‌های فوتبال پسرش می‌گذراند و از همین طریق ارتباط خود را با او حفظ می‌کند. با تغییر مسیر زندگی پسر، این رابطه وارد مرحله‌ای تازه می‌شود و پدر با واقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که درک و پذیرش آن‌ها برایش دشوار است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب به تاریکی شب اثر لوران پتیمانژن

کتاب به تاریکی شب، نوشته‌ی لوران پتیمانژن، داستانی درباره‌ی سوگ، تعلق، طبقه‌ی اجتماعی و شکافی است که در جریان تغییرات زندگی میان اعضای یک خانواده شکل می‌گیرد. راوی داستان پدری است که در منطقه‌ای کارگری زندگی می‌کند و روزهایش در میان کار، خانه، خاطره‌ی همسر ازدست‌رفته، فوتبال و رفت‌وآمدهای روزمره می‌گذرد. تغییر رفتار و مسیر زندگی یکی از پسرانش او را با مسئله‌ای خانوادگی روبه‌رو می‌کند که ریشه‌های آن را باید در فضای اجتماعی پیرامون، فرسودگی سیاسی، ناامیدی جمعی و گرایش به هویت‌های تند و افراطی جست‌وجو کرد. زندگی این خانواده با سرنوشت یک شهرک، تجربه‌ی یک نسل و خاطرات جمعی مردم آن منطقه پیوند می‌خورد.

کتاب به تاریکی شب بر نگاه راوی و جزئیات زندگی او تمرکز دارد. زمین فوتبال، دفتر حزب، بیمارستان، خانه و سفرهای کوتاه هرکدام بخشی از وضعیت روحی شخصیت‌ها و فضای اجتماعی داستان را آشکار می‌کنند. مرکزیت داستان رابطه‌ی پدر با دو پسرش است؛ فوس که مسیر زندگی‌اش به‌تدریج تغییر می‌کند و ژیلو که پدر تلاش دارد آینده‌ی بهتری برایش تصور کند. پدر در برابر انتخاب‌های فوس احساس درماندگی می‌کند و نمی‌داند چگونه با فاصله‌ای که میان خود و پسرش ایجاد شده، مواجه شود.

در این میان، خاطرات خانواده و سوگ همسر ازدست‌رفته با خشم، شرم، درماندگی و سکوت در هم می‌آمیزد. لوران پتیمانژن در این رمان، نشان می‌دهد که سوگ حل‌نشده، احساس عقب‌ماندن از زندگی و ازبین‌رفتن چشم‌انداز مشترک چگونه می‌تواند بر انتخاب‌های انسان اثر بگذارد. داستان از این مسیر، رابطه‌ی میان تجربه‌های شخصی و شرایط اجتماعی را بررسی می‌کند و تصویری انسانی از خانواده‌ای ارائه می‌دهد که اعضای آن در تلاش‌ هستند یکدیگر را بفهمند.

خلاصه داستان به تاریکی شب

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی داستان به تاریکی شب پدری است که پس از بیماری و مرگ همسرش، زندگی خود را با کار، مراقبت از دو پسرش و تماشای فوتبال ادامه می‌دهد. او به پسر بزرگ‌ترش، فوس، دل‌بستگی عمیقی دارد و تغییر تدریجی رفتارش را با نگرانی دنبال می‌کند. فوس که سال‌های کودکی و نوجوانی خود را در سایه‌ی سوگ، مسئولیت‌های زودهنگام و آشفتگی فضای خانه گذرانده است، به‌تدریج به جمعی نزدیک می‌شود که گرایش‌های افراطی دارند.

در همین زمان، پدر تلاش می‌کند زندگی پسر کوچک‌ترش، ژیلو، مسیر متفاوتی پیدا کند و آینده‌ی روشن‌تری پیش رویش قرار بگیرد. انتخاب‌های فوس فاصله‌ی میان او و پدرش را بیشتر می‌کند و پدر را با پرسشی دشوار روبه‌رو می‌سازد: چگونه می‌توانیم کسی را که دوستش داریم درک کنیم، وقتی مسیر زندگی‌اش از ارزش‌ها و تصور ما از آینده فاصله گرفته است؟ این رمان کشمکش میان عشق پدرانه، نگرانی و ناتوانی در درک انتخاب‌های فوس را دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب به تاریکی شب را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب به تاریکی شب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان رابطه‌ی میان سوگ خانوادگی و تغییرات اجتماعی را در زندگی یک خانواده‌ی کارگری بررسی می‌کند.
• این داستان تصویری از زندگی در یک منطقه‌ی کارگری، فرسودگی سیاسی و احساس عقب‌ماندن از تحولات اجتماعی ارائه می‌دهد.
• رابطه‌ی پدر و پسر در این رمان با پیچیدگی‌های عاطفی و اجتماعی آن بررسی می‌شود.
• فوتبال، کار، خانه و خاطره در شکل‌گیری فضای داستان و شناخت شخصیت‌ها نقش دارند.
• این کتاب به زمینه‌های عاطفی و اجتماعی گرایش جوانان به جریان‌های افراطی می‌پردازد و تأثیر این انتخاب‌ها بر خانواده را نشان می‌دهد.

خواندن کتاب به تاریکی شب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب به تاریکی شب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی که مسائل خانوادگی را در بستر تحولات سیاسی و اجتماعی دنبال می‌کنند.
• خوانندگانی که به داستان‌هایی درباره‌ی رابطه‌ی پدر و پسر و پیچیدگی‌های عاطفی خانواده علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند تأثیر سوگ، احساس عقب‌ماندن از جامعه و طردشدگی را بر انتخاب‌های جوانان بررسی کنند.
• مخاطبانی که به داستان‌هایی با فضای کارگری و شهری و تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره علاقه‌مندند.
• خوانندگانی که به مسئله‌ی شکاف میان نسل‌ها و دشواری گفت‌وگو میان اعضای خانواده توجه دارند.

درباره لوران پتیمانژن

لوران پتیمانژن نویسنده‌ی فرانسوی است که سال ۱۹۶۵ در منطقه‌ی لورن و در خانواده‌ای از کارکنان راه‌آهن به دنیا آمد. او ۲۰ سال نخست زندگی‌اش را در شهر متز گذراند و پس از پایان دوره‌ی آمادگی در دبیرستان فابر، برای ادامه‌ی تحصیل به مدرسه‌ی عالی بازرگانی لیون رفت. پتیمانژن در دوران خدمت ملی خود دو سال در بنگلادش زندگی کرد و پس از بازگشت به فرانسه به شرکت هواپیمایی ایر فرانس پیوست. علاقه‌ی جدی او به کتاب و مطالعه در کنار سفر و تجربه‌های شغلی بخشی از مسیر زندگی‌اش را شکل داده است.

پتیمانژن نوشتن را حدود یک دهه پیش از انتشار نخستین رمانش به‌طور جدی آغاز کرد. او در سال ۲۰۲۰ رمان «به تاریکی شب» را منتشر کرد که با استقبال گسترده‌ی منتقدان و خوانندگان روبه‌رو شد.

او در ادامه، «آنی برلین» را در سال ۲۰۲۱ و «سرزمین‌های حیوانی» را در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. «سرزمین‌های حیوانی» نیز جایزه‌ی بزرگ ادبی شهر سن‌اتین را برایش به همراه داشت. پتیمانژن در سال ۲۰۲۴ نخستین رمان خود برای نوجوانان با عنوان «نفوذی» و در سال ۲۰۲۵ کتاب «پرتگاه» را منتشر کرد.

رمان «به تاریکی شب» بعدها الهام‌بخش نگارش فیلمنامه‌ی فیلم «بازی با آتش» (Jouer avec le feu) شد؛ فیلمی به نویسندگی و کارگردانی دلفین کولن و موریل کولن که در سال ۲۰۲۵ ساخته شد و ونسان لندون در آن ایفای نقش کرد.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

رمان به تاریکی شب به چندین زبان ترجمه شد و جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی فمینا، جایزه‌ی استعدادهای فرهنگی، جایزه‌ی ژرژ برسنس، جایزه‌ی استانسیلاس برای نخستین رمان و جایزه‌ی ادبی مدرسه‌ی عالی پاریس‌ـ‌ساکلی را به دست آورد.

بخشی از کتاب به تاریکی شب

«صبح‌های آخر‌هفته را این‌طور می‌گذرانم. ساعت هفت بیدار می‌شوم، برای فوس قهوه درست می‌کنم، صدایش می‌زنم، فی‌الفور بلند می‌شود و ابداً غر نمی‌زند، حتی اگر شب قبل دیر خوابیده باشد. خوش ندارم به‌زور بیدارش کنم یا تکانش بدهم، هیچ‌وقت هم لازم نشده چنین کاری کنم. از پشت در‌می‌گویم: «بیدار شو فوس، وقت رفتنه»، و چند دقیقه بعد سر‌و‌کله‌اش توی آشپزخانه پیدا می‌شود. اغلب باهم حرف نمی‌زنیم. اگر هم چیزی بگوییم دربارهٔ بازی روز قبل تیم متس است. ما در‌مورت‌ـ‌ا‌ـ‌موزل زندگی می‌کنیم، ولی طرف‌دار متس هستیم، نه نانسی. همین است که هست. وقتی نزدیک ورزشگاه پارک می‌کنیم همیشه ماشین را می‌پاییم. آدم خل‌مشنگ همه‌جا پیدا می‌شود، کودن‌هایی که پلاک را می‌بینند و جوش می‌آورند و هیچ‌بعید نیست حسابی از خجالت ماشین دربیایند. اگر روز قبل مسابقه‌ای برگزار شده باشد، گزارش روزنامه را برای فوس می‌خوانم. هرکدام بازیکنان محبوب خودمان را داریم، همان‌هایی که کسی حق ندارد کاری به کارشان داشته باشد. آنهایی  که عاقبت یک روز می‌روند. باشگاه بلد نیست چطور نگهشان دارد. به‌محض اینکه در چند بازی می‌درخشند آنها را می‌قاپند و می‌برند. ما می‌مانیم و بقیه، یعنی آنهایی که صبح تا شب زحمت می‌کشند و آخرش هم کارشان تعریفی ندارد، همان‌هایی که دیگر از بازی مزخرفشان جانمان به لبمان رسیده و حین تماشای هر مسابقه بارهاوبارها با خودمان می‌گوییم کاش زودتر گورشان را گم کنند. بااین‌همه تا وقتی که از جان‌ودل مایه می‌گذارند، حتی اگر دست‌وپاچلفتی هم باشند، می‌توانند در‌تیم بمانند. ما سطح تیممان را می‌دانیم و بلدیم با آن کنار بیاییم.»