کتاب اگزیستانسیالیسم غربی از دیدگاه دیگری

دین امید است. و این امید چیست؟ یأس است! و یأس چگونه امکان دارد؟ کسی که در چیزی به‌دنبال امید است، از چیزی دیگر ناامید و مایوس می‌شود و می‌بیند که چیزی جدید در راهی دیگر پیدا شده است پس به آن امید می‌بندد. بنابراین، امید و یأس چیز یکسانی است!

آرزو چیست؟ گرسنگی روح و روان آدمی است!

من تنها نیستم. بنابراین، آزاد نیستم!

اگزیستانسیالیسم به انسان قدرت عمل و اختیار را می‌نمایاند و به او سبویی می‌دهد تا درِ آن را بازکند و با ناشناخته‌ها روبه‌رو شود حتی اگر در پی آن ترس باشد و این دقیقا همان چیزی است که به انسان می‌فهماند که مسئول تمام اعمال خویش است. پس اگزیستانیسالیست بودن در جان آدمی عذاب، نگرانی، و یاس را بارور می‌سازد و به او ثروت گران‌بهایی می‌بخشد

ما محکوم به زندگی هستیم. هنگامی که بر این کره خاکی فرود آمدیم یا هبوط کردیم، بدون هیچ اطلاعی از فلسفه و هدف این زندگی، چه می‌توانیم انجام دهیم! هیچ نمی‌دانیم! و یگانه چیزی که می‌دانیم آن است که باید زندگی کرد و این حکم دائم است، اما آیا برای این زندگی طعم، رنگ و حتی لذتی موقتی در کار نیست؟ این زندگی بدون معنا و طعم است. اما برای این زندگی طعم و معنایی پیدا خواهیم کرد و علت آن هم بر می‌گردد به وجود دین، هنر و عشق! هنگامی که دین نباشد هیچ نقطه امیدی هم نخواهد بود. اگر فن و هنر نباشد معنایی خلق نمی‌شود. اگر عشق و محبت نباشد علاقه هم نخواهد بود و بدون آرزو نیز، معنا و علاقه زندگی میسر نخواهد شد. اما این دین چیست؟

پس تو آزادی! و بیشتر مردم به این عبارت چنان نگاه می‌کنند، گویی که به آنها توهین یا به سوی‌شان سنگ پرتاب کرده‌ای. برای اینکه انسان از آزادی خویش، هنگامی که در آن مسئولیت باشد، می‌گریزد.

آزادی حقی است برای اینکه بتوانی اشتباه بکنی و انسان آزاد کسی است که آزادی را هم برای خود و هم برای دیگران می‌خواهد. او فردی است که خطا می‌کند و حق اشتباه کردن را به دیگران هم می‌دهد.

فلسفه اگزیستانس نوعی طغیان علیه تمام پیش‌فرض‌های ساخته شده دوران کلاسیک و مدرن در باب انسان‌طبیعت و خدا است.

فلسفه اگزیستانسیالیسم دین نیست تا بعضی از مردم به آن ایمان بیاورند بلکه این فلسفه الحادی است و در اینجا ملحدان به الحاد خود تعصب دارند؛ آنها به کافر بودن خود ایمان دارند!

فلسفه اگزیستانسیالیسم در اصل و قبل از همه چیز در پی معنای انسانیت است. انسانیتی که در عصر ضدانسانیت از بین رفته است. بنابراین، ما صندوق و فعلا کلید آن را داریم. در عصر کنونی هیچ ارزشی جز برای جمع و جماعت وجود ندارد. پس تمام ارزش‌ها کلی و جمع گرایانه‌اند، در حالی‌که اگزیستانسیالیسم به انسان قدرت عمل و اختیار را می‌نمایاند و به او سبویی می‌دهد تا بازش کند و با ناشناخته‌ها روبه‌رو شود، حتی اگر از پی آن ترس باشد، و این دقیقا همان چیزی است که به انسان می‌فهماند که مسئول همه افعال خویش است. پس اگزیستانسیالیست بودن در جان آدمی عذاب، نگرانی، و یاس را بارور می‌سازد و به او ثروت گران‌بهایی می‌بخشد. ثروتی ناگهانی که به شایسته‌ترین شکل ممکن آن را انفاق می‌کند. اگزیستانسیالیسم نظاره‌گر است، نظاره‌گر انسانی با طرحی از خویش در پیش رو و کتابی است که هر روز کلمه به کلمه و جمله به جمله بر آن افزوده می‌شود.