کتاب پس از مرگ

کتاب پس از مرگ نوشته‌ی نوئل کاورد و با ترجمه‌ی مهدی فیاضی‌کیا نمایشی چندپرده‌ای درباره‌ی جنگ، قهرمان‌سازی و معنای زندگی پس از کشتار است. داستان از خط مقدم جنگ جهانی اول آغاز می‌شود و سپس در خانه‌ها، اتاق‌های نشیمن و دفتر روزنامه‌ای بزرگ در لندن ادامه پیدا می‌کند. در این نمایش، روح افسر جوانی که در جبهه کشته شده، برای لحظه‌ای به جهان زنده‌ها بازمی‌گردد تا ببیند مرگ او و هم‌رزمانش چه معنایی در زندگی بازماندگان پیدا کرده است. نشر قطره آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پس از مرگ

کتاب پس از مرگ نمایشنامه‌ای از نوئل کاورد است که در چند صحنه‌ی پیوسته، از سنگرهای خط مقدم تا خانه‌های اشرافی و دفتر یک روزنامه‌ی پرنفوذ را به‌هم وصل کرده است. کاورد در این اثر، جنگ جهانی اول را نه از زاویه‌ی حماسه و افتخار، بلکه از دل خستگی، ترس، پوچی و گفت‌وگوهای روزمره‌ی سربازان نشان داده است؛ جایی که چند افسر جوان در پناهگاهی گِلی، بین قهوه و شراب و روزنامه، درباره‌ی مرگ، وطن، خدا و دروغ‌های مطبوعات حرف می‌زنند و ناگهان گلوله‌ای همه‌چیز را قطع می‌کند. کتاب پس از مرگ در ادامه، با جهشی زمانی، روح جان کاوان را به سال ۱۹۳۰ می‌آورد؛ جایی که او در اتاق خواب مادرش، در اتاق نشیمن معشوقه‌ی قدیمی‌اش مونیکا و در خانه‌ی دوست شاعرش پِری لوماس ظاهر می‌شود. هر صحنه بخشی از این سؤال را پی می‌گیرد که جنگ برای بازماندگان چه به‌جا گذاشته است: مادری که ایمانش را از دست داده، زنی که عشق قدیمی را به سبک زندگی پرزرق‌وبرق و روابط سطحی فروخته و شاعری که کتاب ضدجنگش زیر فشار مطبوعات و قدرت‌ها قرار گرفته و به مرز خودکشی رسیده است. در بخش پایانی کتاب پس از مرگ، صحنه به دفتر خصوصی سر جیمز کاوان، صاحب روزنامه‌ی دیلی مرکوری، منتقل می‌شود؛ جایی که زبان تبلیغاتی، تیترسازی و قهرمان‌سازی جنگی عریان می‌شود. ساختار نمایش از پنج صحنه‌ی بلند تشکیل شده است که هرکدام در مکانی متفاوت می‌گذرد و با دیالوگ‌های طولانی، پرجزئیات و گاه طنزآمیز، تضاد میان تجربه‌ی واقعی جنگ و تصویر رسمی و رمانتیک آن را آشکار می‌کند.

خلاصه کتاب پس از مرگ

کتاب پس از مرگ با صحنه‌ای در سنگرهای خط مقدم در سال ۱۹۱۷ آغاز می‌شود؛ جایی که جان کاوان و هم‌رزمانش بین شوخی، خستگی و بحث‌های تند درباره‌ی ریاکاری مطبوعات و شعارهای «خدا و کشور» زندگی می‌کنند. جان هنگام عوض‌کردن شیفت با دوستی که عزادار است، بر اثر شلیک ناگهانی کشته می‌شود. از این‌جا به بعد، روح او برای لحظه‌ای به جهان بازمی‌گردد تا ببیند مرگش چه معنایی پیدا کرده است. او ابتدا نزد مادرش می‌آید؛ مادری که در فاصله‌ی سیزده سال، ایمان مذهبی و باورهای قدیمی‌اش فرو ریخته و فقط پیوند عاطفی با پسرش برایش مانده است. سپس به سراغ مونیکا، نامزد سابقش، می‌رود و با زنی روبه‌رو می‌شود که در میان مهمانی‌ها، روابط پیچیده و شوخی‌های سطحی، عشق گذشته را به خاطره‌ای محو تبدیل کرده است. دیدار بعدی با پِری لوماس، دوست شاعر و نویسنده‌ی کتابی ضدجنگ است که زیر فشار حملات مطبوعاتی و پوچیِ پس از جنگ، به خودکشی رسیده است. در پایان، جان به دفتر روزنامه‌ی پدرش قدم می‌گذارد؛ جایی که زبان قهرمان‌سازی و تحریف واقعیت جنگ، در گفت‌وگوهای سرد و حسابگرانه‌ی مدیران رسانه‌ای آشکار می‌شود.

چرا باید کتاب پس از مرگ را بخوانیم؟

کتاب پس از مرگ تصویری نزدیک از جنگ و پیامدهایش ارائه می‌دهد؛ نه در میدان نبرد، بلکه در ذهن و زندگی آدم‌هایی که سال‌ها بعد با خاطره‌ی آن زندگی می‌کنند. این نمایشنامه نشان می‌دهد چگونه قهرمان‌سازی، تبلیغات و فراموشی جمعی، تجربه‌ی واقعی رنج و مرگ را می‌پوشاند و پرسش‌هایی جدی درباره‌ی معنای فداکاری، ایمان، عشق و مسئولیت روشنفکران و رسانه‌ها طرح کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پس از مرگ به علاقه‌مندان تئاتر و ادبیات نمایشی، دوست‌داران متون ضدجنگ، دانشجویان رشته‌های هنرهای نمایشی و مطالعات رسانه و کسانی که به نقد قهرمان‌پروری، تبلیغات جنگی و تصویرسازی مطبوعات از جنگ علاقه‌مندند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب پس از مرگ

«کاورد نمایشنامهٔ پس از مرگ را در سال ۱۹۳۰ نوشت؛ نمایشنامه‌ای که تفاوت‌های عمده‌ای با سایر آثار او دارد. نوئل کاورد در این اثر، برخلاف سایر نمایشنامه‌هایش که عمدتاً مضامین عاطفی و اجتماعی دارند، به مبحث جنگ پرداخته و جنگ را از منظر رذایل و نقاط ضعف آن مد نظر قرار داده است. کاورد که خود هرگز در هیچ جنگی شرکت نکرده است، با جسارت و شهامت تمام، به انتقاد از این پدیده می‌پردازد و خط بطلانی می‌کشد بر تطهیر بی‌قیدوشرط جنگ و پدیدهٔ قهرمان‌پروری جنگی. درحقیقت، او از مخاطب می‌خواهد که با عینک واقع‌بینی به جنگ نگاه کند و در مواجهه با چنین رویکردی از هیجان و خیال‌پروری بپرهیزد. جنگ در بهترین و ضروری‌ترین حالت ممکن هم متضمن خرابی و مرگ و ویرانی است و با آنچه در اشعار حماسی و داستان‌ها و فیلم‌های پرشور جنگی می‌بینیم زمین تا آسمان تفاوت دارد. این نمایشنامه در زمان خود نظرات مثبت و منفی بسیاری را به دنبال داشت. برخی آن را ستودند و برخی دیگر آن را نمایشی ضد جنگ و افراطی دانستند و زبان به سرزنش کاورد گشودند و او را مردی خطاب کردند که چون هرگز ماشهٔ هیچ تفنگی را در هیچ جنگی نکشیده است، صلاحیت حرف زدن از جنگ را ندارد. پس از مرگ، اولین‌بار، در سال ۱۹۴۴ در اردوگاه اسرای جنگی شهر آیشتت آلمان به نمایش درآمد. در سال ۱۹۶۶، این نمایشنامه در مدرسهٔ گرامر لرد ویلیامز در شهر تیم برای عموم اجرا شد. در سال ۱۹۶۸ با اقتباس از آن یک فیلم تلویزیونی ساخته شد. اما اولین نمایش حرفه‌ای از این اثر در سال ۱۹۹۲ یعنی دو دهه بعد از مرگ نوئل کاورد انجام شد.»