کتاب پس از زندگی

کتاب پس از زندگی (After Life) نوشته جک تورن، در فضایی میان مرگ و زندگی می‌گذرد؛ جایی که تازه‌درگذشتگان فقط چند روز فرصت دارند از میان همه‌ی لحظه‌های عمرشان یک خاطره را انتخاب کنند و همان را با خود به ابدیت ببرند. این ایده، نمایش‌نامه را به تأملی درباره‌ی حافظه، حسرت، عشق و معنای زیستن تبدیل کرده و هر شخصیت از زاویه‌ای متفاوت با این انتخاب روبه‌رو می‌شود. این درام را نشر قطره با ترجمه پریسا رستمی بالان منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پس از زندگی

کتاب پس از زندگی نوشته‌ی جک تورن در قالب یک نمایش‌نامه، جهانی می‌سازد که نه شبیه تصویرهای آشنای بهشت و دوزخ است و نه‌صرفاً یک ایستگاه خیالی پس از مرگ. در این فضا، گروهی راهنما از کسانی که به‌تازگی مرده‌اند می‌خواهند یک خاطره را از میان تمام زندگی‌شان برگزینند؛ خاطره‌ای که قرار است برای همیشه همراه‌شان بماند. همین موقعیت ساده، متن را به مجموعه‌ای از گفت‌وگوها، تردیدها، اعتراف‌ها و بازنگری‌ها تبدیل کرده است. شخصیت‌ها به‌ جای آنکه فقط از مرگ حرف بزنند، مدام به زندگی برمی‌گردند؛ به رابطه‌ها، فقدان‌ها، شادی‌های کوچک، شرم، دلتنگی و چیزهایی که شاید در زمان زیستن عادی به‌ نظر می‌رسیده‌اند اما حالا معنایی تازه پیدا می‌کنند.

کتاب پس از زندگی از دو پرده تشکیل شده و با پیش‌بردن همزمان چند شخصیت، تصویری متنوع از مواجهه با گذشته می‌سازد. بئاتریس، هیروکازو، اوبافمی، جیل و هنری هر کدام با مسئله‌ای متفاوت روبه‌رو هستند: یکی درگیر سوگ و تنهایی است، یکی نمی‌تواند از میان خاطراتش انتخاب کند، یکی اساس این فرایند را پس می‌زند و دیگری میان تصویرهای محو کودکی دنبال چیزی ماندگار می‌گردد. در کنار آن‌ها، خودِ راهنماها هم فقط مجری یک وظیفه نیستند و به‌تدریج گذشته، ضعف‌ها و زخم‌هایشان وارد صحنه می‌شود. 

جک تورن از دل این موقعیت، نمایشی ساخته که هم به سازوکار حافظه فکر می‌کند و هم به این پرسش که آیا یک زندگی را می‌شود در یک لحظه خلاصه کرد یا نه. فضای اثر میان طنز، اندوه، سکوت و مکث در نوسان است و همین رفت‌وآمد، حال‌وهوای نمایش را شکل می‌دهد. این متن نمایشی اقتباسی از فیلمی ساخته‌ی کارگردان ژاپنی، هیروکازو کورئیدا است.

خلاصه نمایشنامه پس از زندگی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

نمایش پس از زندگی، داستان گروهی از مردگان تازه‌وارد را دنبال می‌کند که در مرکزی میان مرگ و ابدیت، باید یک خاطره را برای ماندن انتخاب کنند. هر کدام از آن‌ها در جست‌وجوی لحظه‌ای هستند که بتواند زندگی‌شان را نمایندگی کند؛ از رقصی قدیمی و نشستن زیر شکوفه‌ها تا گفت‌وگویی کوتاه روی نیمکت. در این میان، راهنماها نیز فقط ناظر نیستند و گذشته‌ی خودشان آرام‌آرام وارد ماجرا می‌شود. 

نمایش‌نامه از خلال این انتخاب‌ها نشان می‌دهد که معنای زندگی همیشه در لحظه‌های بزرگ و پرزرق‌وبرق خلاصه نمی‌شود و گاهی یک تصویر کوچک، بارِ یک عمر را با خود حمل می‌کند.

چرا باید کتاب پس از زندگی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پس از زندگی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ایده‌ی انتخاب یک خاطره از تمام زندگی را به محور اصلی درام تبدیل می‌کند و از دل آن پرسش‌های جدی درباره‌ی حافظه و هویت بیرون می‌آورد.
• خواننده با چند شخصیت متفاوت روبه‌رو می‌شود که هر کدام نسبت دیگری با عشق، فقدان، پشیمانی و آرامش دارند.
• نمایش‌نامه نشان می‌دهد لحظه‌های ظاهراً کوچک چگونه می‌توانند از رویدادهای بزرگ ماندگارتر شوند.
• متن فقط بر هدایت‌شوندگان متمرکز نمی‌ماند و زندگی درونی راهنماها را هم وارد ماجرا می‌کند.
• خواندن این اثر برای کسانی که به نمایش‌نامه‌های شخصیت‌محور و گفت‌وگومحور علاقه دارند، تجربه‌ای پربار فراهم می‌کند.

خواندن کتاب پس از زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پس از زندگی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌هایی که بر گفت‌وگو، موقعیت و کشف تدریجی شخصیت‌ها تکیه دارند.
• خوانندگانی که به موضوع مرگ، حافظه و معنای لحظه‌های به‌ظاهر عادی زندگی فکر می‌کنند.
• کسانی که از متن‌های احساسیِ همراه با طنز و مکث‌های تأمل‌برانگیز لذت می‌برند.
• مخاطبانی که دوست دارند روابط انسانی و حسرت‌های پنهان را در قالبی نمایشی دنبال کنند.
• علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی معاصر که به فضاهای میان واقعیت و خیال گرایش دارند.

اقتباس‌ها از کتاب پس از زندگی

این متن نمایشی اقتباسی از فیلم هیروکازو کروئیدا بود که در سال ۱۹۹۸ ساخته و اکران شده بود. فیلم کورئیدا که «زندگی شگفت‌انگیز» نام داشت، جوایزی را در جشنواره‌های سن‌سباستین و تورنتو به دست آورده بود.

بخشی از کتاب پس از زندگی

«پنج: خب، با اون ورود باشکوه و دراماتیک و بادبدبه‌وکبکبه‌ای که ما داشتیم، امیدوار بودین خوشگل‌تر از این باشیم، مگه نه؟ درست نمی‌گم؟ (کلمهٔ "دوشنبه" روی مه نمایش داده می‌شود.) صبح‌به‌خیر. ظهربه‌خیر. شب‌به‌خیر. فکر می‌کنم متوجه وضعیت شده باشین، اما موظفم رسماً به شما اعلام کنم که شما دیروز از دنیا رفتین. واقعاً متأسفم بابت این اتفاق. (لبخند می‌زند.) خب، شما یه هفته اینجا پیش ما مهمونین. هرکسی اتاق شخصی خودش رو داره. بهتون آب و غذا داده می‌شه و ازتون مراقبت می‌شه. فقط متأسفانه خبری از اسپا و این چیزها نیست، چون هفتهٔ پیش یه خانم آمریکایی ازمون پرسید می‌تونه بره بخار بگیره یا نه! که خب ما همچین امکاناتی اینجا نداریم. ولی ازتون می‌خوایم استراحت کنین و راحت باشین و اینجا رو مثل خونهٔ خودتون بدونین. فقط توی این مدتی که اینجایین، یه خواهشی ازتون داریم و اون‌هم اینکه... (به اطراف نگاهی می‌اندازد.) ازتون می‌خوایم یه خاطره‌ رو انتخاب کنین، یه خاطره‌ای که براتون معنادار و مهم باشه، یا خیلی براتون باارزش باشه، خاطره‌ای که باهاش حالتون خوب باشه و دوست داشته باشین همیشه همراهتون باشه. برای این کار فقط سه روز فرصت دارین. بعداز اینکه خاطره‌تون رو انتخاب کردین، تیم ما تمام تلاشش رو می‌کنه تا اون رو بازسازی کنه. روز شنبه این خاطره به شما نشون داده می‌شه، و بعد، وقتشه که اینجا رو ترک کنین و با اون خاطره یه جای دیگه به زندگی‌تون ادامه بدین. (به چهره‌هایشان نگاه می‌کند.) راستش این فرایند ممکنه یه‌کم سخت باشه، حتی شاید دردناک... ولی ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم تاجایی‌که می‌شه براتون قشنگش کنیم. البته بدون سونا و جکوزی. مرسی که گوش کردین. امیدوارم خاطراتتون بال‌های پروازتون باشه.»