کتاب موسای میکل آنژ و هفت گفتار دیگر در روانکاوی

زیگموند فروید (۱۹۳۹ -۱۸۵۶)، پایه‌گذار روانشناسی علمی و شیوه‌های عملی روان‌درمانی است. بسیاری از مسائلی که فروید برای نخستین‌بار مطرح کرد یا مدون ساخت، بعد‌ها خود شاخه‌های بنیادی روانشناسی جدیدی ایجاد کرد. تاثیر فروید بر روانشناسی تا حدی است که ادوین بورینگ - روانشناس تجربی و نویسنده تاریخ روانشناسی معاصر- می‌گوید:« این احتمال وجود ندارد که در سه قرن آینده کسی بتواند یک تاریخ روان‌شناسی بنویسد بی آنکه از فروید نام برد». فروید مقاله‌اش در باب مجسمه «موسی» اثر میکل آنژ را با عذر و توجیه آغاز می‌کند و می‌گوید که دانشش از هنر، بیش از فردی عامی یا غیرحرفه‌ای نیست و در نگرشش نسبت به هنر یا در شیوه‌ای که جذابیت‌های هنر را تجربه می‌کند، در هیچ یک، تخصصی ندارد. با این حال او منکر این موضوع نمی‌شود که نگاهش به آثار هنری از زاویه‌ای خاص و منحصر به فرد است و تا به حال این آثار به این شکل مورد واکاوی و بررسی قرار نگرفته‌ است. فروید برای حصول نیتش به سراغ مجسمه می‌رود تا به مفهوم و محتوای اثر هنری بپردازد. او با دقتی شگفت‌آور جزئیات مجسمه «موسی» را تحلیل می‌کند و به مرور بسیاری از نظرات گفته شده حول این مجسمه می‌پردازد و در این بین نظرات روانکاوانه خود را بیان می‌کند. در این کتاب هم با روش تحلیلی فروید در مورد آثار هنری آشنا می‌شویم و هم با بسیاری از نظرات روانکاوی او.