کتاب برف‌های کلیمانجارو

«برف‌های کلیمانجارو (داستان هایی از ارنست همینگوی، آلبر کامو و دیگران)» مجموعه‌ای از زیباترین داستان‌های کلاسیک است که محمدضا خوب‌صفت ترجمه کرده است. قسمتی از داستان «برف های کلیمانجارو» از ارنست همینگوی را می خوانید: روز کریسمس در «اسکررانز» انبوه برف روی زمین به قدری سفید و روشن بود که چشم‌ها را هنگامی که به آن نگاه می‌کردی، می‌زد و می‌توانستی مردی را که از کلیسا بازگشتند تماشا کنی. آنجا همان محلی بود که بارها در آن به اسکی رفته بود. تپه‌های شیب‌دار درختن کاج، که محل مناسبی برای اسکی و پرش بود. درحالی‌که بعد از پرش، بی‌صدا مثل یک پرنده بعد از پروازی دلپذیر، روی برف‌های نرم و خشک و سفید، مانند دانه‌های شن فرود می‌آمد، لذت می‌برد. در «مادلنرهاوز» که به علت برف سنگین و بسته شدن جاده و ادامه برف و بوران ارتباط با سایر نقاط قطع شده بود، آنها در کلبه‌ای که پر از دود فانوس بود، ورق‌بازی کرده بودند. «هرلفت» بیشتر از سایرین می‌باخت. سرانجام هر چیزی را که داشت، باخته بود. اول درآمد آموزش اسکی آن فصل را باخت و در آخر همه‌ی سرمایه‌اش را از دست داد! او می‌توانست هرلفت را با بینی درازش مشاهده کند که بعد از پایان بازی، کارت‌ها را برداشته بود و به آنها نگاه کرده بود! آنجا همیشه بازی با ورق بازی می‌کردند و زمانی هم که برف انبوهی می‌بارید، آنها بازی می‌کردند و او همیشه درباره‌ی آن فکر می‌کرد که در تمام طول عمرش سرنوشت در حال بازی با او بوده است. اما او تاکنون کلمه‌ای درباره‌ی آن ننوشته بود و نه درباره‌ی آن شب سرد کریسمس که «جانسون» افسران اتریشی را که با قطار به مرخصی می‌رفتند بمباران کرده بود! و وقتی افسران اتریشی از قطار پیاده شده و پا به فرار گذاشته بودند آنها را به مسلسل بسته بود! او به یاد داشت که وقتی جانسون بازگشته بود سر میز غذا ماجرا را تعریف کرده بود که چگونه آن افسران را به قتل رسانده است که شخصی به او گفت: ـ تو یک قاتل حرامزاده بیشتر نیستی! آنها همان اتریشی‌ها بودند که او بعداً با آنها اسکی رفته بود! البته نه دقیقاً همان اتریشی‌ها! هانس مردی بود که با او در تمام طول سال به اسکی رفته بود، آنها در کنار هم خرگوش شکار کرده بودند و در آن هنگام درباره‌ی نبردهای خونین با هم صحبت کرده بودند. جنگ پاسوبیو، پرتیکو و آسالون که او هیچ‌گاه درباره‌ی آنها کلمه‌ای ننوشته بود. او درباره‌ی مونت کارلو، سیته کامون و آرسیدوهم کلمه‌ای ننوشته بود.