کتاب سوزومه

کتاب سوزومه (Suzume) نوشته ماکوتو شینکای، ماجرای دختری دبیرستانی به نام سوزومه را دنبال می‌کند که در شهری ساحلی در کیوشو زندگی می‌کند و ناگهان پایش به جهانی دیگر، درهایی مرموز و نیرویی ویرانگر باز می‌شود. او در این مسیر با جوانی به نام سوتا، گربه‌ای مرموز و موجوداتی که میان جهان انسان‌ها و نیروهای پنهان طبیعت قرار گرفته‌اند روبه‌رو می‌شود و همزمان با سفر در سراسر ژاپن، با گذشته‌ی خود و زخم‌های ناپیدای شهرها مواجه می‌شود. نیلوفر عزیزپور این داستان را ترجمه و انتشارات پرتقال آن را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سوزومه

سوزومه، داستان فانتزی و ماجراجویانه‌ی ماکوتو شینکای، درباره‌ی دختر دبیرستانی ۱۷ ساله‌ای به نام سوزومه ایواتو است که در جزیره‌ی کیوشو زندگی می‌کند. او با مرد جوانی به نام سوتا آشنا می‌شود که به دنبال درهایی می‌گردد که در مناطق متروکه‌ی ژاپن باز شده‌اند. باز شدن این درها باعث آزاد شدن موجودی به نام کرم می‌شود که وقوع زمین‌لرزه‌های ویرانگر را در پی دارد. سوزومه و سوتا سفری را در سراسر ژاپن آغاز می‌کنند تا این درها را پیش از وقوع فاجعه ببندند و قفل کنند.

ماکوتو شینکای در این اثر با تکیه بر مفاهیم اساطیری و جغرافیای ژاپن، روند بلوغ قهرمان داستانش را در بستر یک مأموریت ماوراءالطبیعی روایت می‌کند. سوگواری جمعی، تروماهای ناشی از بلایای طبیعی و اهمیت خاطرات در مکان‌های رها شده از درون‌مایه‌های اصلی داستان سوزومه هستند. شینکای در این اثر از استعاره‌ی بستن درها برای نشان دادن لزوم مواجهه با گذشته و رها کردن دردهای قدیمی استفاده کرده است.

خلاصه داستان سوزومه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

روایت کتاب سوزومه با پیوند میان یک رؤیای صادقانه و واقعیت آغاز می‌شود؛ جایی که سوزومه، دختری دبیرستانی، در جست‌وجوی مادرش با دری تنها در میان ویرانه‌ها روبه‌رو می‌شود. آشنایی ناگهانی او با سوتا، جوانی که وظیفه‌ی بستن درهای مخفی در مکان‌های متروکه را بر عهده دارد، او را به دهکده‌ای ویران می‌کشاند. 

سوزومه با بیرون کشیدن یک مجسمه‌ی سنگی که به گربه‌ای سخنگو به نام دایجین بدل می‌شود، ناخواسته زنجیره‌ای از حوادث را رقم می‌زند که منجر به خروج کرم ویرانگر و طلسم شدن سوتا می‌گردد. سوتا در اثر این طلسم به یک صندلی چوبی سه‌پایه تبدیل شده و دایجین از صحنه می‌گریزد.

ادامه‌ی داستان به یک سفر جاده‌ای و ریلی در سراسر ژاپن تبدیل می‌شود که در آن سوزومه و صندلی زنده، با ردیابی دایجین در شبکه‌های اجتماعی، از شهری به شهر دیگر می‌روند. مأموریت اصلی آن‌ها یافتن درهای باز در مکان‌های متروکه و مهروموم کردن آن‌ها پیش از وقوع فجایع طبیعی است. سوزومه در این مسیر با شخصیت‌های مختلفی آشنا شده و به‌تدریج درمی‌یابد که این مأموریت‌های خطیر و درهای جادویی، ریشه در خاطرات سرکوب‌شده‌ی دوران کودکی و گذشته‌ی خانوادگی‌اش دارد.

چرا باید کتاب سوزومه را بخوانیم؟

برای کسانی که به داستان‌های جاده‌ای، سفر و روایت‌هایی که میان رؤیا و واقعیت حرکت می‌کنند علاقه دارند، این کتاب تجربه‌ای سرشار از تصویر و حس فراهم کرده است. همچنین برای خوانندگانی که دوست دارند در دل یک ماجرا، هم تعلیق و خطر را دنبال کنند و هم تغییرات درونی شخصیت اصلی را، مسیر رشد سوزومه جذاب است.

خواندن کتاب سوزومه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به نوجوانان پیشنهاد می‌شود که به ادبیات ژاپنی، داستان‌های ماجراجویانه، فانتزی و روایت‌هایی با حال‌وهوای احساسی و تصویری علاقه دارند.

درباره ماکوتو شینکای

ماکوتو شینکای (Makoto Shinkai) (متولد ۱۹۷۳)، که با نام اصلی ماکوتو نیتسو شناخته می‌شود، کارگردان، نویسنده و طراح گرافیک ژاپنی است. او دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی ادبیات ژاپنی از دانشگاه چوو است و پیش از ورود حرفه‌ای به دنیای انیمه، سال‌ها در یک شرکت بازی‌سازی فعالیت می‌کرد. او در سال ۲۰۰۰ با هدف تمرکز بر پروژه‌های شخصی خود، از جمله «صداهای ستاره‌ای دوردست»، فعالیت مستقل خود را در دنیای سینما آغاز کرد. آثار شینکای به دلیل سبک بصری خاص و توانایی‌اش در روایت داستان‌های احساسی، توجه منتقدان را جلب کرده و گاهی از او با عنوان میازاکی جدید یاد می‌شود. «اسم تو» معروف‌ترین انیمه‌ی شینکای است. او در حوزه‌ی ادبیات نیز فعالیت دارد که از جمله آثار داستانی او می‌توان به کتاب «او و گربه‌اش» اشاره کرد.

اقتباس‌ها از کتاب سوزومه

ماکوتو شینکای خود این داستان را اقتباس کرد و انیمه‌ای بر اساس آن ساخت. انیمه‌ی سوزومو در سال ۲۰۲۲ اکران شد و توانست نظر مثبت منتقدین در ژاپن و دنیا را به خود جلب کند. در این فیلم تحسین‌شده که نامزد جوایز گلدن گلوب و خرس طلایی جشنواره‌ی برلین هم شده بود، نانوکا هارا صداپیشه‌ی اصلی بود.

بخشی از کتاب سوزومه

«رؤیایی را بارها دیده‌ام، اما در خواب متوجه نمی‌شوم که فقط رؤیاست. می‌بینم دخترکی گمشده‌ام. برای همین بدجور پریشان و نگرانم. اما انگار آن حال‌وهوا برایم آشناست و اطمینان خاطری دارم، مثل اینکه آدم پتوی مورد علاقه‌اش را روی خودش کشیده باشد. غمگینم، اما خیالم راحت است. نمی‌دانم کجا هستم اما احساس غربت هم ندارم. جایی هستم که نباید باشم، اما می‌خواهم تا ابد همان‌جا بمانم. بااین‌حال، انگار غم بر منِ بچه‌سال، غالب می‌شود و با درماندگی تلاش می‌کنم جلوی فوران چشمهٔ گریه‌هایی را که از درون سینه‌ام می‌جوشند، بگیرم. اشک‌های خشکیده‌ام شبیه دانه‌های بلورین شن به گوشهٔ چشم‌هایم می‌چسبند.

بالای سرم، ستاره‌ها می‌درخشند. انگار کسی اشتباهی نورشان را ده برابر معمول کرده باشد، چنان پرفروغ‌اند که آسمان پرستاره به طرز عجیبی نورانی شده است. چنان نور خیره‌کننده‌ای دارند که هر منبع نور انگار با صدایی زنگ‌مانند می‌تپد. درون گوش‌هایم، صدای ستاره‌ها با صدای وزش باد خشک، صدای نفس‌نفس زدن‌های سختم و خش‌خش علف‌های هرز زیر پاهایم، در هم می‌آمیزند. تمام این مدت، داشتم از میان علف‌ها می‌گذشتم. در آن دوردست‌ها، رشته‌کوهی انگار به دور جهان کشیده شده است. آن‌سوی کوه‌ها، دیوار سفیدی از ابر بالا آمده و خورشید زردرنگ بر فرازشان جا خوش کرده است. ابرهای سفید، خورشید و تمام ستاره‌ها هم‌زمان در آسمان‌اند. زیر آسمانی که انگار زمان‌هایش باهم تلفیق شده‌اند، به راهم ادامه می‌دهم.»