کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی (On Kindness) نوشته آدام فیلیپس و باربارا تیلور، مفهوم مهربانی را در بستر تاریخ، فلسفه و روانکاوی بررسی کرده و آن را به مثابه‌ی یک فضیلت، پدیده‌ای روان‌شناختی و اتفاقی اجتماعی تفسیر می‌کند. کتاب با رویکردی تحلیلی و تاریخی، به ریشه‌ها و تحولات نگرش انسان‌ها نسبت به مهربانی می‌پردازد و تلاش می‌کند نشان دهد که چگونه این فضیلت انسانی در گذر زمان، از جایگاهی محوری به حاشیه رانده شده است. امیر قاجارگر این کتاب را برای نشر خوب ترجمه کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی با همکاری آدام فیلیپس، روانکاو و نویسنده‌ی برجسته، و باربارا تیلور، تاریخ‌دان، نوشته شده است. این کتاب با نگاهی چندوجهی به موضوع مهربانی، آن را نه‌تنها به‌ عنوان فضیلتی اخلاقی، بلکه به‌مثابه‌ی پدیده‌ای روان‌شناختی و اجتماعی بررسی می‌کند. نویسندگان با مرور تاریخ اندیشه‌ی غرب، از فلسفه‌ی باستان تا روانکاوی مدرن، نشان داده‌اند که مهربانی چگونه از یک ارزش بنیادین انسانی به امری مشکوک، زنانه و حتی نشانه‌ی ضعف بدل شده است. ساختار کتاب بر پایه‌ی تحلیل تاریخی و روان‌شناختی استوار است و با ارجاع به متفکرانی چون هابز، هیوم، روسو، فروید و دیگران، سیر تحول نگرش‌ها به مهربانی را ترسیم می‌کند. در این مسیر، کتاب به نقش مهربانی در روابط انسانی، به‌ویژه پیوندهای والد و کودک، و همچنین تأثیرات فرهنگی و اجتماعی بر شکل‌گیری یا تضعیف این خصلت می‌پردازد. در باب مهربانی با زبانی روشن و تحلیلی، خواننده را به بازاندیشی درباره‌ی جایگاه مهربانی در زندگی فردی و جمعی دعوت کرده است.

خلاصه کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی دغدغه‌ی اصلی خود را بر این پرسش متمرکز کرده است که چرا مهربانی، با وجود لذت و اهمیت بنیادینش، در جهان معاصر تا این اندازه کم‌رنگ و حتی مشکوک تلقی می‌شود. نویسندگان با بررسی روایت‌های تاریخی و فلسفی، نشان داده‌اند که مهربانی زمانی یکی از ارزش‌های محوری زندگی انسانی بوده و در سنت‌های فلسفی، دینی و اجتماعی جایگاهی رفیع داشته است. اما با گذر زمان، به‌ویژه از عصر روشنگری و با رشد فردگرایی و سرمایه‌داری، به حاشیه رانده شده و حتی به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف یا ساده‌لوحی دیده می‌شود. کتاب با تحلیل دیدگاه‌هایی از رواقیون، مسیحیت، هابز، روسو و روانکاوانی چون فروید، نشان می‌دهد که این رفتار چگونه از یک میل ذاتی و غریزی به امری فرهنگی و حتی جنسیتی تبدیل شده است. نویسندگان تأکید کرده‌اند که جامعه‌ی مدرن، با ترویج خودمحوری و رقابت، مهربانی را به یک لذت ممنوعه بدل کرده است؛ لذتی که اگرچه همه به آن نیاز دارند، اما از ابراز آن واهمه دارند. کتاب همچنین به نقش مهربانی در رشد کودک، روابط والد و فرزند و تأثیرات روانی و اجتماعی آن می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه مهربانی می‌تواند همزمان منبع شادی و آسیب‌پذیری باشد. در نهایت، کتاب از خواننده می‌خواهد به جایگاه مهربانی در زندگی خود بیندیشد و امکان بازگشت آن به مرکزیت روابط انسانی را بررسی کند.

چرا باید کتاب در باب مهربانی را بخوانیم؟

این کتاب با کنار زدن کلیشه‌ها و پیش‌فرض‌های رایج درباره‌ی مهربانی، نشان داده که این خصلت نه‌تنها نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه ریشه در نیازهای عمیق روانی و اجتماعی انسان دارد. خواندن این اثر فرصتی برای بازنگری در نگرش‌های فردی و جمعی نسبت به مهربانی فراهم می‌کند و مخاطب را به تأمل درباره‌ی نقش این فضیلت در روابط روزمره، تربیت فرزندان و حتی ساختارهای اجتماعی دعوت کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

در باب مهربانی به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی روابط انسانی، تربیت فرزند، مسائل روان‌شناختی و اجتماعی یا بازاندیشی در ارزش‌های اخلاقی را دارند. همچنین به علاقه‌مندان به فلسفه، روانکاوی و تاریخ اندیشه این کتاب را پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در باب مهربانی

«مهربانی، یا بی‌بهره بودن از آن، اخیراً توجه زیادی را به خود جلب کرده است. رسانه‌های بزرگ از خودخواهی حاکم بر زمانه می‌نالند و هم‌زمان روزنامه‌ها داستان‌هایی مانند حکایت آن کارگزار ثروتمند بورس را منتشر می‌کنند که در اوج دستاوردهای حرفه‌ای، تصمیم گرفته بود آخرهفته‌های خود را داوطلبانه با کودکان محروم بگذراند و از نتیجه شگفت‌زده شد: "کمک کردن به بچه‌ها خیلی عجیب خوشحالم می‌کند. حس می‌کنم به آدم دیگری تبدیل شده‌ام." گزارش پژوهش‌های جدید دربارهٔ اینکه "چه‌چیز مردم را خوشحال می‌کند" نیز همین شگفت‌زدگی را منعکس می‌کند؛ بر اساس این پژوهش‌ها، مهربانی در مقایسه با رفتارهای خودمحورانه به‌مراتب شادی‌آورتر است. یکی از گزارش‌های اخیر به شرح آزمایش مارتین سلیگمن، روان‌شناس آمریکایی و نویسندهٔ کتاب شادی اصیل، می‌پردازد. او گروهی از دانشجویان را برای آزمایش "نوع‌دوستی در مقابل خوش‌گذرانی" گرد هم آورد. گزارشگر بلندبلند می‌خندید و می‌گفت: "حدس می‌زنید کدام بیشتر برایشان لذت‌بخش بوده؟" و اضافه کرد: "من هم هر بار کسی را نوشیدنی مهمان می‌کنم، همین‌جور لذت می‌برم."

با خواندن این روایت‌ها، آدم به این فکر می‌کند که چرا مردم این زمانه از چیزی چنین واضح این‌قدر شگفت‌زده می‌شوند؟ چرا لذت‌های ناشی از مهربانی ما را به تعجب وامی‌دارد؟ و چرا داستان‌های مربوط به مهربانی غالباً تا این اندازه لوس یا احمقانه به نظر می‌رسند و چیزی را که برای غالب مردم اهمیت زیادی دارد، چنین کم‌اهمیت جلوه می‌دهند؟»