کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی نوشته‌ی آدام فیلیپس و باربارا تیلور با ترجمه‌ی امیر قاجارگر، اثری است که به بررسی مفهوم مهربانی در بستر تاریخ، فلسفه و روانکاوی می‌پردازد. این کتاب توسط نشر خوب منتشر شده است و بخشی از مجموعه‌ای با عنوان «درنگ» به‌شمار می‌آید؛ مجموعه‌ای که هدف آن ایجاد فرصتی برای تأمل و بازاندیشی درباره‌ی موضوعات مهم و مغفول‌مانده‌ی زندگی معاصر است. نویسندگان با رویکردی تحلیلی و تاریخی، به ریشه‌ها و تحولات نگرش انسان‌ها نسبت به مهربانی می‌پردازند و تلاش می‌کنند نشان دهند که چگونه این فضیلت انسانی در گذر زمان، از جایگاهی محوری به حاشیه رانده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی با همکاری آدام فیلیپس، روانکاو و نویسنده‌ی برجسته، و باربارا تیلور، تاریخ‌دان، نوشته شده است. این کتاب با نگاهی چندوجهی به موضوع مهربانی، آن را نه‌تنها به‌عنوان یک فضیلت اخلاقی، بلکه به‌مثابه‌ی پدیده‌ای روان‌شناختی و اجتماعی بررسی می‌کند. نویسندگان با مرور تاریخ اندیشه‌ی غرب، از فلسفه‌ی باستان تا روانکاوی مدرن، نشان داده‌اند که مهربانی چگونه از یک ارزش بنیادین انسانی به امری مشکوک، زنانه و حتی نشانه‌ی ضعف بدل شده است. ساختار کتاب بر پایه‌ی تحلیل تاریخی و روان‌شناختی استوار است و با ارجاع به متفکرانی چون هابز، هیوم، روسو، فروید و دیگران، سیر تحول نگرش‌ها به مهربانی را ترسیم می‌کند. در این مسیر، کتاب به نقش مهربانی در روابط انسانی، به‌ویژه پیوندهای والد و کودک، و همچنین تأثیرات فرهنگی و اجتماعی بر شکل‌گیری یا تضعیف این خصلت می‌پردازد. در باب مهربانی با زبانی روشن و تحلیلی، خواننده را به بازاندیشی درباره‌ی جایگاه مهربانی در زندگی فردی و جمعی دعوت کرده است.

خلاصه کتاب در باب مهربانی

کتاب در باب مهربانی دغدغه‌ی اصلی خود را بر این پرسش متمرکز کرده است که چرا مهربانی، با وجود لذت و اهمیت بنیادینش، در جهان معاصر تا این اندازه کم‌رنگ و حتی مشکوک تلقی می‌شود. نویسندگان با بررسی روایت‌های تاریخی و فلسفی، نشان داده‌اند که مهربانی زمانی یکی از ارزش‌های محوری زندگی انسانی بوده و در سنت‌های فلسفی، دینی و اجتماعی جایگاهی رفیع داشته است. اما با گذر زمان، به‌ویژه از عصر روشنگری و با رشد فردگرایی و سرمایه‌داری، مهربانی به حاشیه رانده شده و حتی به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف یا ساده‌لوحی دیده می‌شود. کتاب با تحلیل دیدگاه‌هایی از رواقیون، مسیحیت، هابز، روسو و روانکاوانی چون فروید، نشان می‌دهد که مهربانی چگونه از یک میل ذاتی و غریزی به امری فرهنگی و حتی جنسیتی تبدیل شده است. نویسندگان تأکید کرده‌اند که جامعه‌ی مدرن، با ترویج خودمحوری و رقابت، مهربانی را به یک لذت ممنوعه بدل کرده است؛ لذتی که اگرچه همه به آن نیاز دارند، اما از ابراز آن واهمه دارند. کتاب همچنین به نقش مهربانی در رشد کودک، روابط والد و فرزند و تأثیرات روانی و اجتماعی آن می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه مهربانی می‌تواند همزمان منبع شادی و آسیب‌پذیری باشد. در نهایت، کتاب از خواننده می‌خواهد به جایگاه مهربانی در زندگی خود بیندیشد و امکان بازگشت آن به مرکزیت روابط انسانی را بررسی کند.

چرا باید کتاب در باب مهربانی را بخوانیم؟

در باب مهربانی اثری است که با رویکردی تحلیلی و تاریخی، به یکی از بنیادی‌ترین اما مغفول‌ترین ابعاد زندگی انسانی می‌پردازد. این کتاب با کنار زدن کلیشه‌ها و پیش‌فرض‌های رایج درباره‌ی مهربانی، نشان داده است که این خصلت نه‌تنها نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه ریشه در نیازهای عمیق روانی و اجتماعی انسان دارد. خواندن این کتاب فرصتی برای بازنگری در نگرش‌های فردی و جمعی نسبت به مهربانی فراهم می‌کند و مخاطب را به تأمل درباره‌ی نقش این فضیلت در روابط روزمره، تربیت فرزندان و حتی ساختارهای اجتماعی دعوت کرده است. همچنین، کتاب با بررسی تاریخی و روان‌شناختی، به درک عمیق‌تری از چرایی تضعیف مهربانی در جهان معاصر و راه‌های احیای آن کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی روابط انسانی، تربیت فرزند، مسائل روان‌شناختی و اجتماعی یا بازاندیشی در ارزش‌های اخلاقی را دارند. همچنین به علاقه‌مندان به فلسفه، روانکاوی و تاریخ اندیشه توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب در باب مهربانی

«مردم در گذشته لذت‌های ناشی از مهربانی را به‌خوبی می‌شناختند. مارکوس اورلیوس، فیلسوف ــ امپراتور روم، مهربانی را «بزرگ‌ترین لذت بشر» می‌دانست و متفکران و نویسندگان در طول قرن‌ها بارها بر این گفته‌اش صحه گذاشته‌اند. اما امروز بسیاری از مردم به‌سختی چنین لذت‌هایی را باور می‌کنند یا دست‌کم نسبت به آن‌ها بسیار بدگمان‌اند. امروز خویشتن را چنان به تصویر کشیده‌اند که گویی از هرگونه سخاوت طبیعی بی‌بهره است. انگار بیشتر مردم باور کرده‌اند که انسان در باطن دیوانه، بدطینت و خطرناک است و برخلاف سایر گونه‌های جانوری، ما نوع بشر عمیقاً و ازاساس خصم یکدیگریم، انگیزه‌هایمان یکسره خودخواهانه و همدردی‌هایمان شیوه‌ای برای محافظت از خود است. در این کتاب، توضیح خواهم داد که این تصویر چگونه و چرا شکل گرفته است. نشان خواهم داد زندگی مهربانانه زندگی‌ای که با همذات‌پنداری ذاتی و مشفقانه نسبت به آسیب‌پذیری‌ها و جذابیت‌های دیگران همراه است همان زندگی است که تمایل بیشتری به آن داریم و در واقع، اغلب بی‌آنکه متوجه باشیم در حال زیستن آنیم. مردم اغلب بدون اینکه زبانی گویا برای بیان آن داشته باشند یا حمایتی فرهنگی نصیبشان شود به‌طور پنهانی مهربانانه زندگی می‌کنند.»