کتاب سراغم را از جنگ بگیر

کتاب سراغم را از جنگ بگیر (World War II Letters) گردآوری تریسی کوئین مک لنن و بیل ادلر، جنگ را از میان نامه‌های کسانی نشان می‌دهد که زندگی‌شان به میدان نبرد، بیمارستان یا اردوگاه اسارت گره خورده است. سربازان در کنار شرح خطرها، از نگرانی برای خانواده و آرزوی بازگشت نوشته‌اند؛ گاهی هم چند خط درباره‌ی لباس و غذا، فاصله‌ی خانه تا جبهه را نشان می‌دهد. احسان طریقت این مجموعه را برای انتشارات خوب ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سراغم را از جنگ بگیر

کتاب سراغم را از جنگ بگیر حاصل گردآوری نامه‌های جنگ جهانی دوم به‌ کوشش تریسی کوئین مک لنن و بیل ادلر است؛ مجموعه‌ای که نوشته‌های دست‌اول افرادی از نیروهای متفقین و متحدین را در کنار هم قرار داده است. نامه‌نگاران، مخاطبان و موقعیت‌های متفاوتی دارند اما نیاز به حفظ ارتباط با خانه در بسیاری از نوشته‌ها مشترک است. توضیحات پیش از هر نامه نیز، هر جا اطلاعاتی موجود بوده، تصویری کوتاه از زندگی صاحب نامه، مسئولیت نظامی و شرایط نگارش ارائه می‌دهد. خواننده به‌ این‌ ترتیب فقط با جمله‌هایی جدا از زمینه روبه‌رو نیست و می‌تواند جایگاه نویسنده‌ی نامه را در موقعیت جنگی بشناسد.

تریسی کوئین مک لنن و بیل ادلر در این مجموعه به‌ جای دنبال‌کردن تصمیم‌های فرماندهان، تجربه‌ی کسانی را برجسته کرده‌اند که پیامد آن تصمیم‌ها را در بدن، روابط و زندگی روزمره‌ی خود احساس می‌کنند. لحن نامه‌ها هم یکسان نیست؛ اطمینان به پیروزی، شوخی، خستگی و تردید در کنار یکدیگر حضور دارند.

کتاب سراغم را از جنگ بگیر در بخش نخست، سه دسته‌ی نبردهای زمینی، نبردهای هوایی و نبردهای دریایی را پیش می‌کشد. بخش دوم، «حمایت و قدرت مذهبی»، نقش ایمان و تجربه‌ی اسارت را وارد تصویر می‌کند. نامه‌ها میان توصیف رویدادهای بیرونی و بیان احساسات شخصی حرکت می‌کنند؛ یک نفر شرایط درمان مجروحان را شرح می‌دهد و دیگری می‌کوشد خانواده‌اش را نگران نکند. همین تفاوت میان خطر واقعی و اطمینان‌بخشی به عزیزان، یکی از زمینه‌های قابل‌تأمل مجموعه است. حضور باورهای تبلیغاتی و داوری‌های خصمانه در بعضی نوشته‌ها نیز نشان می‌دهد که نامه‌ی شخصی لزوماً گزارشی بی‌طرف نیست.

خواندن مجموعه، علاوه‌بر آشنایی با تجربه‌ی جنگ، فرصتی برای توجه به تفاوت میان مشاهده، باور و امید در نوشته‌های شاهدان فراهم می‌آورد.

خلاصه کتاب سراغم را از جنگ بگیر

نامه‌نگاران کتاب سراغم را از جنگ بگیر از موقعیت‌هایی می‌نویسند که در آن‌ها ادامه‌ی زندگی عادی ناممکن شده، اما پیوند با زندگی پیشین هنوز برقرار است. سربازی مجروح از مراقبت‌های بیمارستان خبر می‌دهد، پزشکی شرایط کار زیر آتش را توصیف می‌کند و پرستاری نگران سلامت همسر و فرزندانش است. بعضی نوشته‌ها شرح مأموریت و دشواری تجهیزات‌اند و بعضی دیگر بر انتظار دریافت خبری از خانه متمرکز شده‌اند. مضمون مشترک این تجربه‌ها، تأثیر جنگ بر تصور انسان از خودش و رابطه‌اش با دیگران است.

نامه، هم وسیله‌ی انتقال خبر است و هم جایی برای ابراز محبت، پنهان‌کردن ترس یا معنا‌دادن به رنج. مجموعه نشان می‌دهد که تجربه‌ی نبرد فقط در لحظه‌ی شلیک خلاصه نمی‌شود؛ بی‌خبری، بیماری، دلتنگی و کوشش برای حفظ امید نیز بخشی از زندگی در جنگ‌اند.

چرا باید کتاب سراغم را از جنگ بگیر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سراغم را از جنگ بگیر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نامه‌های دست‌اول، جزئیات زندگی در جبهه را فراتر از گزارش عملیات نشان می‌دهند.
• تفاوت صدای نامه‌نگاران، امکان مقایسه‌ی برداشت‌های شخصی از جنگ را فراهم می‌کند.
• توضیحات زندگی‌نامه‌ای، زمینه‌ی نگارش هر نامه را روشن‌تر می‌کند.
• مجموعه، نقش مکاتبه در حفظ روابط عاطفی هنگام جدایی را نشان می‌دهد.

خواندن کتاب سراغم را از جنگ بگیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب سراغم را از جنگ بگیر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نامه‌ها و اسناد شخصی جنگ جهانی دوم.
• خوانندگان دغدغه‌مند درباره‌ی پیامدهای روانی جنگ و جدایی.
• علاقه‌مندان به تجربه‌های پزشکان، پرستاران و سربازان در شرایط نبرد.

بخشی از کتاب سراغم را از جنگ بگیر

«مامان و بابای عزیز،

... انگار نوروما خیلی نگران من است. من تمام تلاشم را می‌کنم که نگذارم نگران شود، اما گمان می‌کنم که نگرانی‌اش طبیعی است. بااین‌حال، همان‌طور که بارها به او گفته‌ام، به شما هم می‌گویم: همیشه حالم خوب خواهد بود. برای متوقف کردن نیروی دریایی ایالات متحده، بیش از چندهزار ژاپنی ترسو لازم است، و من می‌دانم دارم دربارهٔ چه‌چیزی حرف می‌زنم.

من نیروی عظیم و قدرتی را که بر سرشان فروریخته دیده‌ام؛ آن‌چنان‌که حتی تصورش هم لرزه بر اندامتان می‌اندازد، چه رسد به اینکه مثل من آن را دیده باشی. برایم قابل‌درک نیست که چگونه ممکن است کشوری حتی در خیال خود به جنگ با ما بیندیشد. حتماً پیشاپیش از قدرت، اراده و بالاتر از همه، روحیهٔ آمریکایی ما مطلع بوده‌اند. حالا بالاخره معنی آن را فهمیده‌اند و همه‌شان مثل موش‌های کثیف در تله گرفتار شده‌اند، حتی انگیزه‌ای برای جنگیدن ندارند. بنابراین وظیفهٔ ما این شده که فقط روندی برای نابودی‌شان آغاز کنیم و این کار را همچون درو کردن گندم در مزرعه پیش ببریم.»