کتاب از دست می دهیم

کتاب از دست می دهیم نوشته ولری پرن، رمانی درباره‌ی زنی است که در میان قبرها از زندگی مراقبت می‌کند. ویولت توسن، نگهبان یک قبرستان، روزهایش را میان رسیدگی به گل‌ها، شنیدن حرف‌های سوگواران و ثبت خاطره‌ی مراسم خاکسپاری می‌گذراند. حضور مردی که می‌خواهد دلیل آخرین خواسته‌ی مادرش را بفهمد، آرامش روزمره‌ی او را تغییر می‌دهد. این رمان و ترجمه عباس عبدالملکی را انتشارات خوب منتشر کرده است. داستان، فقدان را در کنار دوستی، لذت‌های کوچک و امکان دل‌بستن دوباره قرار می‌دهد؛ بی‌آنکه اندوه شخصیت اصلی را نادیده بگیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از دست می دهیم

کتاب از دست می دهیم نوشته ولری پرن، مرز میان تنهایی و معاشرت را در مکانی دنبال می‌کند که معمولاً با سکوت شناخته می‌شود. ویولت توسن داستان را از زبان خودش تعریف می‌کند؛ زنی که هم نگهبان قبرستان است، هم شنونده‌ی اعتراف‌های بازماندگان. او مردگان را همسایه‌های خود می‌نامد، نام‌ها و جای قبرها را به خاطر می‌سپارد و از رفتار زنده‌ها، رابطه‌ی گذشته‌ی آن‌ها را حدس می‌زند. روایت میان کارهای روزانه‌ی ویولت و خاطرات کودکی و ازدواجش جابه‌جا می‌شود. این رفت‌وبرگشت‌ها فاصله‌ی میان ظاهر آرام او و رنج‌های پنهانش را آشکار می‌کنند. جمله‌های کوتاه آغاز فصل‌ها، حال‌وهوای سنگ‌نوشته دارند و موضوع یاد، جدایی و مرگ را پیش می‌کشند. طنز نیز در کنار اندوه حضور دارد؛ از توصیف عادت‌های همکاران گرفته تا هدیه‌هایی که ویولت گاهی از پذیرفتنشان معذب می‌شود. قبرستان در این روایت فقط محل پایان زندگی نیست؛ محل کار، معاشرت، مراقبت از حیوانات و پرورش گل‌ها نیز هست. آدم‌های این محیط، از گورکن‌ها تا مراجعه‌کنندگان همیشگی، هریک شکل متفاوتی از کنارآمدن با غیبت دیگری را نشان می‌دهند.
کتاب از دست می دهیم میان مراقبت از یک مکان و مراقبت از خاطره‌ی آدم‌ها پیوند برقرار کرده است. ویولت قبرهای رهاشده را تمیز می‌کند، عکس‌ها را از غبار می‌زداید و جزئیات مراسم را برای کسانی نگه می‌دارد که نتوانسته‌اند حضور داشته باشند. این رفتارها معنایی فراتر از انجام وظیفه پیدا می‌کنند: فراموش‌شدن نیز شکلی از فقدان است. رنگ‌ها در شناخت شخصیت او نقش دارند. لباس‌های تیره برای مواجهه با دیگران و لباس‌های روشن برای خلوت، تفاوت میان چهره‌ی اجتماعی و خواسته‌های شخصی او را نشان می‌دهند. خانه‌اش نیز دو فضای متفاوت دارد؛ پایین، پذیرای غم دیگران است و بالا، جایی برای آسودگی خودش. حضور کمیسری از مارسی، پرسشی درباره‌ی گذشته‌ی یک زن را وارد این محیط می‌کند. این پرسش، کشش داستان را افزایش می‌دهد، اما توجه روایت همچنان به احساسات، خاطرات و دشواری شناخت نزدیک‌ترین آدم‌ها معطوف می‌ماند. خواننده از خلال این جزئیات با شخصیتی آشنا می‌شود که هم به خلوت نیاز دارد، هم نمی‌تواند نسبت به رنج مراجعه‌کنندگان بی‌اعتنا بماند.

خلاصه داستان از دست می دهیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ویولت توسن پس از ازدست‌دادن شغل نگهبانی گذرگاه قطار، همراه همسرش به قبرستانی در برانسیون آن شالون می‌رود. او بیشتر مسئولیت‌ها را بر عهده می‌گیرد و برخلاف همسرش، به محیط تازه دل می‌بندد. ویولت پس از ناپدیدشدن شوهرش، زندگی خود را میان رسیدگی به قبرها، دوستی با کارکنان و پذیرایی از بازماندگان ادامه می‌دهد. صبحی زود، کمیسری از مارسی در خانه‌اش را می‌زند. مادر این مرد خواسته است خاکسترش کنار قبر گابریل پرودان قرار بگیرد؛ کسی که پسر هیچ شناختی از او ندارد. ویولت برای یافتن نشانی از گذشته به دفترهای ثبت مراسم رجوع می‌کند. درخواست کمک مرد برای نوشتن چند جمله‌ی خداحافظی، دیدارهای دیگری را رقم می‌زند. داستان در کنار این آشنایی، به گذشته‌ی ویولت بازمی‌گردد؛ به کودکی بدون والدین و عشقی که همه‌ی زندگی‌اش را به خود اختصاص داده بود.

چرا باید کتاب از دست می دهیم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب از دست می دهیم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• جزئیات شغل نگهبانی قبرستان، موقعیت‌های کمتر دیده‌شده‌ای از مواجهه با سوگ را نشان می‌دهد.
• تفاوت رفتار بازماندگان، امکان اندیشیدن به شکل‌های گوناگون دلتنگی را فراهم می‌کند.
• خاطرات ویولت، زمینه‌ی شناخت وابستگی عاطفی و نیاز او به استقلال را می‌سازد.
• هم‌نشینی طنز، گل‌کاری و دوستی با مراسم تدفین، فضای داستان را از اندوه یکدست دور نگه می‌دارد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب از دست می دهیم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های شخصیت‌محور با محوریت زندگی زنان.
• خوانندگانی که به موضوع سوگ، خاطره و فراموشی علاقه دارند.
• دوستداران داستان‌هایی که گذشته‌ی شخصیت را به‌تدریج آشکار می‌کنند.
• مخاطبانی که از همراهی طنز و اندوه در موقعیت‌های روزمره لذت می‌برند.

بخشی از کتاب از دست می دهیم

«مثل همهٔ شب‌ها دوست دارم تنها باشم، با کسی حرف نزنم، کتاب بخوانم، رادیو گوش کنم، حمام کنم، پنجره‌ها را ببندم، خودم را در کیمونویی از جنس ابریشم صورتی بپیچم. فقط آسوده‌خاطر باشم.
پس از بستن درهای قبرستان، وقتم به خودم تعلق دارد. یگانه صاحب زمان خودم هستم. اینکه صاحب زمان خودت باشی، نعمت است. فکر می‌کنم این یکی از مزیت‌های بزرگی است که هرکسی می‌تواند به خودش هدیه دهد.
هنوز لباس زمستانی‌ام را از روی لباس تابستانی‌ام درنیاورده‌ام درحالی‌که معمولاً در این ساعات، لباس تابستانی‌ام را می‌پوشم. بابت پیشنهادی که به کمیسر داده‌ام که به خانه‌ام بیاید تا کمکش کنم، کمی از دست خودم دل‌خورم.
مثل اولین بار، زنگ درِ خانه را می‌زند. الیان تکان نمی‌خورد. شبش را از قبل آغار کرده و در پتوهای زیاد سبدش قوز کرده است.
کمیسر لبخندی به من می‌زند و سلام و شب‌به‌خیر می‌گوید. هم‌زمان با ورودش سوز سردی وارد خانه می‌شود. صندلی‌ای می‌آورم تا بنشیند. پالتواش را درنمی‌آورد. نشانهٔ خوبی است؛ یعنی خیلی نمی‌ماند.
بدون آنکه سؤالی از او بپرسم، گیلاسی می‌آورم و از شراب پورتو برایش می‌ریزم ـ شراب کرو ۱۹۸۳ ـ همان شرابی که ژوزه لوییز فرناندز برایم می‌آورد. چشمان درشت و سیاه مهمانم با دیدن کلکسیون بطری‌های شراب داخل کمدی که برایم حکم بار را دارد، باز می‌شود؛ صدها بطری از انواع مشروب‌ها، از شراب کهنه و آب‌جو گرفته تا آب حیات.»