کتاب حکایت خانه فیزیک

کتاب حکایت خانه فیزیک (The tale of house of physics) نوشته یوکو اوگاوا، داستانی کوتاه درباره‌ی خاطرات، هویت و پیوندهای انسانی است که در بستر یک محله‌ی قدیمی و خانه‌ای مرموز شکل می‌گیرد. شخصیت اصلی این رمان، ویراستاری بازنشسته است که با نگاهی به گذشته و مرور خاطراتش، تصویری از دنیای درونی آدم‌های زندگی‌اش و تأثیر آن‌ها بر خودش ارائه می‌دهد. این داستان را آنیتا پارسا برای انتشارات دانش آفرین ترجمه کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حکایت خانه فیزیک

کتاب حکایت خانه فیزیک اثری از یوکو اوگاوا است که با روایتی آرام و تأمل‌برانگیز، به زندگی یک ویراستار می‌پردازد که پس از سال‌ها کار، در واپسین روزهای حضورش در انتشارات، به مرور خاطرات و نویسندگانی که با آن‌ها همکاری داشته می‌نشیند. 

شیوه‌ی روایی کتاب بر پایه‌ی خاطره‌نویسی و روایت‌های شخصی شکل گرفته و در دل خود، داستانی از دوران کودکی راوی را بازگو می‌کند که در همسایگی خانه‌ای عجیب و مرموز به نام خانه‌ی فیزیک زندگی می‌کرد. این خانه متعلق به زنی تنها و منزوی بود که گذشته‌ای مبهم دارد و ارتباطش با کودکان محله، به‌ویژه راوی، محور اصلی روایت را شکل می‌دهد. 

یوکو اوگاوا در کتاب حکایت خانه فیزیک با توصیف‌های دقیق از فضا، آدم‌ها و احساسات، تصویری از تنهایی، آرزوها و پیوندهای نادیده‌ی انسانی ارائه می‌دهد و در عین حال، به نقش خاطره و نوشتن در زندگی افراد اشاره می‌کند.

خلاصه داستان حکایت خانه فیزیک

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان حکایت خانه فیزیک درباره‌ی یک ویراستار است که در پایان دوران کاری‌اش، فهرستی از کتاب‌ها و نویسندگانی که با آن‌ها کار کرده تهیه می‌کند. این مرور خاطرات، او را به یاد دوران کودکی و خانه‌ای مرموز در محله‌شان می‌اندازد؛ خانه‌ای که به نام خانه‌ی فیزیک شناخته می‌شود و زنی تنها و عجیب در آن زندگی می‌کند. 

این زن، گذشته‌ای ناشناخته دارد و اهالی محل درباره‌ی هویت و پیشینه‌اش گمانه‌زنی می‌کنند. کودکان محله، از جمله راوی، با این زن ارتباطی خاص برقرار می‌کنند؛ گاهی او را مسخره می‌کنند و گاهی مجذوب داستان‌ها و ادعاهایش می‌شوند. در جریان بازی‌های کودکانه، کودکان راسویی مرده را در باغ خانه‌ی فیزیک دفن می‌کنند و این اتفاق، پیوندی پنهان میان آن‌ها و زن ایجاد می‌کند.

چرا باید کتاب حکایت خانه فیزیک را بخوانیم؟

روایت کتاب، همزمان ساده و عمیق است و با توصیف‌های دقیق از فضا و احساسات، خواننده را به دنیای درونی شخصیت‌ها نزدیک می‌کند. این اثر، تجربه‌ی مواجهه با دیگران، درک تفاوت‌ها و اهمیت شنیدن و ثبت داستان‌های فراموش‌شده را به تصویر می‌کشد. همچنین، نقش نوشتن و خاطره‌نویسی در شکل‌گیری هویت فردی و جمعی، از دغدغه‌های اصلی کتاب است.

خواندن کتاب حکایت خانه فیزیک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این داستان به علاقه‌مندان به ادبیات ژاپن، دوستداران روایت‌های انسانی و کسانی که به موضوعاتی چون خاطره، تنهایی و پیوندهای نادیده میان آدم‌ها علاقه دارند پیشنهاد می‌شود.

درباره یوکو اوگاوا

یوکو اوگاوا (Yōko Ogawa) (متولد ۱۹۶۲)، نویسنده‌ی ژاپنی نامزد جایزه‌ی بوکر است. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه واسدا فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و با نخستین اثرش در سال ۱۹۸۸ موفق به دریافت جایزه‌ی کائین شد. دو سال بعد نیز با کتاب «دفترچه خاطرات بارداری» معتبرترین جایزه‌ی ادبی ژاپن، یعنی آکوتاگاوا را از آن خود کرد. آثار او اغلب با ویژگی‌هایی چون لحنی آرام، منسجم و در عین حال گزنده و رازآلود توصیف می‌شوند؛ ویژگی‌هایی که در رمان مهمش «خدمتکار و پروفسور» هم به چشم می‌خورد. جهان داستانی اوگاوا، قلمرویی است که در آن امر عادی و امر غریب با یکدیگر ادغام می‌شوند؛ فضایی که در رمان‌های «پلیس حافظه»، «هتل آیریس» و مجموعه‌داستان‌های گوتیک و روان‌شناختی «انتقام»، خواننده را با مفاهیمی چون زوال حافظه، فقدان، تنهایی و تاریکی‌های پنهان در روابط انسانی روبه‌رو می‌کند. افتخارات بین‌المللی اوگاوا شامل جایزه‌ی شرلی جکسون و جایزه‌ی کتاب آمریکا است.

بخشی از کتاب حکایت خانه فیزیک

«من از آن ویراستارهایی نبودم که با شنیدن نامشان، صفت‌هایی همانند مشهور، خوش‌ذوق و یا پرانرژی در ذهن آدم پررنگ می‌شود. در حقیقت زمین تا آسمان با آن ویراستارانی که مسئولیت گروهی از نویسندگان پرفروش را برعهده داشتند و در عین حال برای کسب شهرت استعدادهای جدید، اولین آثار درخشان را سازماندهی می‌کردند، فرق داشتم. صفت‌های به دردبخور من ثابت‌قدمی و عزم راسخم بودند ــ به جز این موارد، چیزی نداشتم که بخواهم با آن به خود ببالم و فخر بفروشم. با اینکه بیشتر نویسندگان من با فهرست نویسندگان پرفروش غریبه بودند، اما اهداف والایی داشتند.

ولی با این وجود، حقیقت اینکه این اهداف والا تا حد زیادی ناشناخته باقی ماند، نویسندگانم را زیر فشار بی‌انگیزگی و ناامیدی قرار داد. هربار که می‌دیدم آن‌ها در حال غرق شدن در آن باتلاق خاموشی بودند، وظیفه‌ام فرستادن پیامی برای آنان بود تا بگویم همه‌چیز مرتب است، آن‌ها در راه درستی هستند و جایی برای نگرانی وجود ندارد. پیام نانوشته‌ام این بود: اگر اکنون تسلیم شوید، کتابتان هیچ‌وقت وارد دنیا نمی‌شود.

دسته‌ای از ویراستاران وجود دارند که همانند چراغی راه نویسندگانشان را روشن می‌کنند و دسته‌ای دیگر مچ دست خود را به مچ دست نویسندگانشان گره می‌زنند تا آنان را همانند دوندگانی نابینا در مسابقه‌ای طولانی راهنمایی کنند. باید اعتراف کنم خیلی هم بلندپرواز و جاه‌طلب نبودم. ترس اصلی من این بود که تبدیل به مانعی برای کار نویسندگانم شود. این موضوع مرا گاهی‌اوقات حتی از فکر کردن به چاپ اشتباه روی جلد کتاب‌ها هم بیشتر می‌ترساند.»