کتاب سفر به روزهای جنگ

کتاب «سفر به روزهای جنگ» نوشتۀ سعید علامیان است و انتشارات خط مقدم آن را منتشر کرده است. سفر به روزهای جنگ، روایتگر خاطرات امیر سرتیپ سیدحسام هاشمی است.

درباره کتاب سفر به روزهای جنگ

کتاب سفر به روزهای جنگ، خاطرات امیر سرتیپ سید حسام هاشمی را در برمی‌گیرد. سید حسام هاشمی به‌عنوان همراه شهید علی صیاد شیرازی شناخته می‌شود. آن‌ها با هم دوران انقلاب، دفاع در کردستان و ۸ سال جنگ را سپری کردند و دوستی‌شان تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۸، روز شهادت صیاد شیرازی، ادامه پیدا کرد.

پس از پایان جنگ، شهید صیاد شیرازی، هیئت معارف جنگ را در ارتش تأسیس کرد تا تجربه‌های آن دوره را به نسل جوان و دانشجویان دانشگاه افسری منتقل کند. او برای بازخوانی دقیق عملیات، فرماندهان و پیش‌کسوتان را به صحنهٔ نبرد برد تا با یادآوری خاطراتشان، حقایق و واقعیت‌های تلخ‌وشیرین عملیات را گردآوری و تدوین کند. سید حسام هاشمی در این حرکت نیز همراه شهید صیاد شیرازی و از بنیان‌گذاران این حرکت پژوهشی، آموزشی و فرهنگی بود.

سید حسام هاشمی بعد از شهادت دوست و همراهش شهید صیاد شیرازی علاوه بر تلاش برای مستندنگاری وقایع جنگ، گردآوری خاطرات فرماندهان ارتش را هم با جدّیت دنبال کرده و ده‌ها کتاب منتشر کرد. کتاب سفر به روزهای جنگ یکی از کتاب‌های این مجموعه است. این کتاب وقایعی را بازگو کرده است که بسیاری از آن‌ها از ناگفته‌های جنگ به‌حساب می‌آید.

خواندن کتاب سفر به روزهای جنگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های خاطرات، زندگی‌نامه به‌ویژه علاقه مندان به خاطرات دفاع مقدس پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سفر به روزهای جنگ

«دنیای نظامیگری و افسری برایم دنیایی ناشناخته بود. موقعیت و شأن یک افسر در نظرم مساوی بود با ظاهر و قیافهٔ سروان محمودی؛ رئیس شهربانی آمل. او را می‌دیدم که با آن قدِ بلند و لباس افسری سوار ماشین استیشن آبی خوش‌رنگش می‌شود؛ در میهمانی‌ها و مراسم، در بالای مجلس می‌نشیند، و همه به او احترام می‌گذارند. این می‌توانست خیلی از جوان‌ها را برای افسر شدن ترغیب کند. موضوع وسوسه‌انگیز دیگر را از دایی‌جان یوسف شنیدم. آن شب، دایی‌ام حاج‌آقا یوسف در بارهٔ دبیرستان نظام صحبت کرد. او با این‌که در رشتهٔ ادبیات فارسی دانشگاه تهران درس می‌خواند، از روحانیون مدرسهٔ علمیهٔ فیروزآبادی در خیابان پامنار تهران هم بود. دایی‌یوسف، شاگرد طلبه‌ای داشت که در دبیرستان نظام درس خوانده و بعد از دیپلم به دانشگاه افسری رفته بود. او در دوران دانشجویی، روزهای تعطیل به حجرهٔ دایی‌جان می‌رفت، و دایی، مزایای تحصیل در دبیرستان نظام را از او شنیده بود. دایی‌یوسف برایم توضیح داد دانش‌آموزی که وارد دبیرستان نظام شود، علاوه بر این‌که حقوق ماهانه می‌گیرد، شانس قبولی‌اش در دانشکدهٔ افسری بیشتر است. حاج‌دایی بعد از صحبت مفصل گفت: چطور است امسال برای گرفتن دیپلم به تهران بیایی و وارد دبیرستان نظام شوی؟»