کتاب اهل بیتی ها

کتاب اهل بیتی ها نوشتهٔ محمدرضا عابدینی است. نشر معارف این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب تحقق خانوادهٔ ولایی با مجالس حسینی است.

درباره کتاب اهل بیتی ها

کتاب اهل بیتی ها سیر و سفر الهی را از خانه و خانوادۀ رحم ظاهری (که «اهل‌بیت» طینی انسان است) آغاز کرده و به «بیت الولایه» و رحم ولایی یعنی «اهل‌بیت (ع)» در نظام ولایی رسیده است و از آنجا به رحم رحمانی توجه کرده است. این کتاب از سه گفتار تشکیل شده است. گفتار اول (حقیقت و مراتب خانواده) در باب تکوینی و تشریعی‌بودن سنت خانواده، حقیقت آن و مراتب خانواده از رَحِم جسمانی تا رَحِم رحمانی سخن گفته است. گفتار دوم (پیوندها و گسست‌های خانوادگی) به بحث صلهٔ رحم و قطع رحم در هر یک از مراتب آن پرداخته و آثار آن در زندگی و حیات اجتماعی را بررسی کرده است. در این بخش، هلاکت به‌عنوان نتیجهٔ تقابل با سنت خانواده معرفی شده است. در گفتار سوم (الگوی توسعهٔ خانوادهٔ ولایی) تلاش شده است تا تعامل هیئت و خانواده و ربط و نسبت این دو تبیین شود. در این نگاه، هیئتْ نقطهٔ اتصال رحم طینی به رحم دینی معرفی شده است.

خواندن کتاب اهل بیتی ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تحقق خانوادهٔ ولایی با مجالس حسینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اهل بیتی ها

«عصاره و ثمرهٔ مباحثی که گذشت، این است که با زوجیت و تشکیل خانواده، یک رحم واحد شکل می‌گیرد و این رحمی که شکل گرفته است، در مرتبهٔ بعدی به رحم و بستر توحید ولایی در هیئت‌ها کشیده می‌شود. این نگرش توحیدی در هیئت، ازسویی در نسبتِ با یافتنِ امام و همنشینی با او در مجالس اهل‌بیت(ع) است و ازسوی‌دیگر در نسبت با همنشینی با مؤمنان حول محور رحم ولایی است. درحقیقت مؤمنان با این واسطهٔ ایمانی، ارحام معنوی یکدیگر می‌شوند و آن‌چه آن‌ها را به هم مرتبط می‌کند، حقیقت ایمانی است که از رحم ولایی اخذ شده است.

بعد از رحم ولایی که یکی از مصداق‌های مهم آن حضور در هیئت‌ها و مجالس اهل‌بیت(ع) است، این رحم معنوی به مرحلهٔ ظهور در مرتبهٔ بالاتر رحم رحمانی و الهی می‌رسد. پس اگر خانوادهٔ توحیدی و ولایی بخواهد شکل بگیرد، هر سه رکن این مخروط باید به دنبال هم بیایند. این‌که کسی رکن توحید را طلب کند، اما رکن ولایت را محقق نکند، امکان پذیر نیست. همچنین اگر کسی رکن توحید و ولایت را خواست، اما در امر خانوادهٔ ظاهری و رحم طینی کوتاهی کرد، تحقق آن مراتب رحم ولایی و رحمانی برای او امکان‌پذیر نیست.

در نظام دینی، تحقق و عمل کردن به هر حکم دینی به‌معنای نزدیک شدن به توحید، و تمثّل و تجسم توحید است. بعضی از احکام زیربنای احکام دیگر هستند. وقتی حکمی زیربنای احکام دیگر قرار می‌گیرد، یعنی نسبت توحیدی آن حکم شدیدتر است. بر این اساس هیچ حکمی در احکام پیدا نمی‌شود که عمومیت و سرعتش در ایجاد توحید به اندازهٔ تشکیل خانواده باشد. تشکیل خانواده، حکمی است که به‌سرعت دو نفر را با محبت به یک حقیقت واحد تبدیل می‌کند. ازدواج به‌نوعی چشیدن تبدیل کثرت به وحدت با ملات محبت است؛ بنابراین اهمیت ازدواج و تشکیل خانواده در اسلام به عنوان یک حقیقت توحیدی معرفی شده است.

البته باید توجه داشت، برخی ازدواج‌ها به توحید منجر نمی‌شود و مشکلاتی را به‌وجود می‌آورد. در این صورت، یا اختلالی در نحوهٔ کنارهم قراردادن احکام به وجود آمده، یا عمل نکردن به برخی احکام دیگر اسلام (که همگی ریشه در توحید دارند)، باعث شده حکم تشکیل خانواده از کارکرد اصلی خود فاصله بگیرد یا این‌که روابط، منحصر به ظاهر احکام شرعی شده و به روح احکام توجه نشده است و در مرتبهٔ اخلاق و باورها این رابطه اوج پیدا نکرده است.

همچنین در عمل نیز اختلالاتی از قبیل ازدواج‌های دیرهنگام یا بسیار زود، نخواستن فرزند یا فرزندآوری کم و... سبب بروز مشکلاتی می‌شود. قانون توحید زمانی جواب می‌دهد که همهٔ شرایط آن باهم فراهم باشد و در زندگی و ازدواج، محبت ایجاد شود تا این اتحاد و وحدت به وجود آید.

به‌دلیل این اثر توحیدی است که در روایات آثار عجیبی برای ازدواج بیان شده است. برای نمونه، پیغمبر اکرم(ص) درباب تسهیل و ترویج ازدواج می‌فرمایند:

هرکس در راه ازدواج حلال، سعی و تلاشی کند و عملی انجام دهد که خداوند بین دختر و پسر را جمع کند و وحدت به وجود آید، خداوند آن شخص را به ازدواج با حورالعین در می‌آورد و به‌ازای هر گامی که رفته و هر کلمه‌ای که در این راه گفته است، ثواب عبادت یک سال را به او می‌بخشد.»