کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم

کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم نوشته شهید عبدالحمید دیالمه است. کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم به شما کمک می‌کند در مسیر حقیقی اسلام قرار بگیرید.

درباره کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم

جاده «احیای اندیشه دینی» بیش از آن‌که نیازمند سن و عمر طولانی باشد نیازمند درکی عمیق از رفتارهای پیامبر رحمت (ص)، امامان شیعه(ع)، دست‌پرورده‌های آنان و علمای این مکتب است. لذا می‌توانی در این جاده جای پای جوانی مخلص چون شهید دکتر دیالمه را نیز مشاهده کنی و طنین صدای دردمندش را در این راه بشنوی، آن‌گاه که حرکت خود را «احیاء تفکرات شیعی» نامید. 

دیالمه با نگاه جامعی که به ضعف‌های فکری و انحرافات موجود در جامعه آن روز داشت چاره را در دو حرکت همسو می‌دید:

۱- تدوین مفاهیم صحیح دینی و تبیین آن برای نسل جوان

۲- به نقد کشیدن افکار و اندیشه‌های انحرافی و التقاطی

او سنگرسازی برای حفط و اعتلای اندیشه دینی را از آشفته‌ترین بازار آن روز که دانشگاه نام داشت آغاز کرد و «معیاردهی» ویژگی برجسته کلاس‌های درس شهید دیالمه است تا مخاطبانش را با شاخص‌ها و موازین دینی آشنا کند که در دام گروه‌ها و جریان‌های ضد اسلامی مطرح آن روز جامعه گرفتار نشوند. این کتاب نگاه شهید دیالمه به یکی از مفاهیم مهم اسلام حقیقی است. 

خواندن کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که می‌خواهند در مسیر راه دور بروند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صیرورت انسان بر صراط مستقیم

در یکی دو جلسه قبل صحبت از انسان بود و چگونگی محصور شدنش در زمان، آن‌جا گفتیم که: چگونه انسان در محدودهٔ زمان قالب‌ریزی شده و به واسطه بُعد مادی‌اش دائماً سرمایه‌هایش را می‌بازد، اما اگر بتواند این سرمایه‌ها را تبدیل به یک ماده دیگری بکند و محتوای دیگری را بسازد، شاید بتواند به نوعی جلوی این خُسران و زیانکاری را بگیرد، ولی اگر چنین تغییر شکلی صورت نگیرد، با گذشت زمان و به تدریج سرمایه‌های انسانی کاسته می‌شود و در مقابل چیزی جز خسران برای انسان باقی نمی‌ماند.

هم‌چنین گفتیم اگر انسان این قدرت و توانایی را نداشته باشد که به وسیله بُعد معنوی خود، این زیانکاری را جبران کند؛ آن‌چه که هدف از خلقت بشر بوده، با حرکت زمان، محقق نخواهد شد؛ زیرا مسیر و بستری که انسان در آن حرکت می‌کند یک جریان و حرکتی است از بی‌نهایت کوچک به سمت بی‌نهایت بزرگ و بیان شد که در این مسیر بُعد مادی انسان، او را به بودن وامی‌دارد، به گونه‌ای که تمایل و خواستش این است که در آن محدوده‌ای که وجود دارد، باقی بماند و آن‌چه را که به دست آورده در همان دست‌آوردهایش مرور کند و گاهی اوقات هم به وسیله آن‌ها سرگرم باشد و اما اگر قرار بشود که از این محدوده قالب‌گیری شده خارج شود، می‌بایست به نوعی «شدن» دست بزند و برای این «شدن» که در یک مفهوم خیلی وسیع‌تر با اصطلاح «صیرورت» عنوان می‌شود، نیازمند یک‌سری ضوابط است و اگر آن ضوابط در اختیار انسان نباشد یا در حالت رکود باقی می‌ماند و یا در حرکتش به‌انحراف کشیده می‌شود.

مهم‌ترین عاملی که برای «شدن» انسان اهمیت بسیار دارد چیستی و چگونگی «راهی» است که در آن حرکت می‌کند؛ اگر این راه یک راه بسیار عریض باشد، زمینه‌های انحراف در آن فراوان خواهد بود؛ یعنی اگر ضابطه سنجش در داخل یک راه یک فاصله تنظیم شده، حساب شده و بسیار دقیق نباشد، انسان در هنگام حرکت در این مسیر به خطا می‌افتد.

امروزه یکی از ساده‌ترین مثال‌ها برای این موضوع، چیزی است که شما در یک مفهوم کلی دائماً شنیده‌اید که همه گروه‌ها و همه طرز تفکرها - به جز آن‌هایی که از ابتدا خطشان را جدا کردند - مدعی حرکت در این مسیر و پیروی از «خط امام» هستند و چون این مسیر و راه که به خط امام مشهور شده به صورت یک بزرگراه وسیع و عریضی ترسیم شده، گاهی اوقات می‌بینید که حتی گروه‌ها و طرز تفکرهای غیر اسلامی هم در محدوده این بزرگراه جا گرفته‌اند. به تعبیر دیگر امروزه محک و ضابطه مشخصی برای تعیین این‌که چه کسی در خط امام هست و چه کسی نیست، وجود ندارد؛ یعنی ملاک و معیاری در دست شما نیست که بیانگر این موضوع باشد که چطور می‌شود سِره را از ناسره تشخیص داد.