کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی

کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی نوشتهٔ پل شریدر و ترجمهٔ علی عامری مهابادی است. نشر گیلگمش این کتاب را منتشر کرده است. این اثر برابر با درسگفتارهای دانشگاه کلمبیا است.

درباره کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی

کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی (Beyond the silver screen) برابر با مجموعه‌ای از درس‌نامه‌های تدریس‌شده‌ٔ پل شریدر در دانشگاه کلمبیا است که به رابطهٔ دوجانبهٔ سینما و تکنولوژی پرداخته است. نویسنده با توضیح بینش منحصربه‌فردش، بسیاری از اصول سینمایی را به چالش کشیده و فیلم‌های مختلفی را از این منظر بررسی کرده است. کتاب حاضر تکنولوژی‌های مختلف را زیر ذره‌بین برده و از امکانات و فرصت‌های جدیدی که هر کدام برای فیلم‌سازان فراهم می‌کنند، سخن گفته است. این اثر علاوه‌بر بحث‌های صرفاً نظری، فیلم‌های مختلف تاریخ سینما را نیز از جنبهٔ تأثیر تکنولوژی و سایر مباحث بررسی کرده است.

خواندن کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب هنر سینما پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی

«فیلم‌نامه‌نویس‌ها از غر زدن خوش‌شان می‌آید. تهیه‌کنندگان چندان بهایی به آن‌ها نمی‌دهند، کارگردانان فیلم‌نامه‌نویس‌ها را جزء آن‌هایی می‌دانند که باید زودتر از شرشان خلاص شد. منتقدان در نوشته‌های خود چندان به فیلم‌نامه‌نویس‌ها نمی‌پردازند و اعتبار زیادی برای آن‌ها قایل نمی‌شوند، بازیگران هم آن‌ها را کارمندان خود می‌دانند. البته فیلم‌نامه‌نویس‌ها به‌ندرت از بابت دستمزدهای فراوانی که از قدیم‌الایام دریافت کرده و می‌کنند گله‌مند بوده‌اند. موضوع دیگری که آن‌ها از بابتش گله‌ای ندارند «فرسودگی روایت» است، گرچه بار این موضوع به‌شدت روی ذهن‌شان سنگینی می‌کند. وقتی فیلم‌نامه‌نویسان بابت اندک بودن ایده‌های نو شکایت می‌کنند، به فروشندگانی شبیه می‌شوند که از کسری صورت کالاهای‌شان شاکی‌اند. چنین وضعیتی برای کسب‌وکار خوب نیست.

نویسندگان همیشه می‌دانند که شمار پیرنگ‌ها محدود است. کریستوفر بوکر، در هفت پیرنگ اصلی، شمار آن‌ها را هفت عدد دانست و نظرش خریداران بسیاری پیدا کرد، اما کسان دیگری هم بوده‌اند که از سه، بیست و سی و شش پیرنگ داستانی سخن گفته‌اند. البته رادیارد کیپلینگ تعداد آن‌ها را ۶۹ تا دانسته است. این موضوع جدیدی نیست، ما مدام واریاسون‌های تازه‌ای از همان داستان‌های همیشگی ارائه می‌دهیم. منظور من از «فرسودگی روایت» این نیست. نکتهٔ جدید فراگیر بودن پیرنگ و حضور همه‌جانبهٔ آن است که بر اثرِ ازدیاد رسانه‌ها به وجود آمده است. ما از روایت اشباع شده‌ایم، ما در پیرنگ‌ها غوطه‌ور هستیم.

بیایید به یک‌سری عددورقم فرضی فکر کنیم. فردی مثلاً سی‌ساله را در نظر بگیرید که کاملاً با رسانه‌ها آشنایی دارد و با آن‌ها در ارتباط است. وقتی جد این مثلاً اُلی اُوروِلمد سی‌ساله بوده، شاید حدوداً ۲۵۰۰ ساعت روایت صوتی ـ تصویری (پیرنگ) ملاحظه کرده است. پدربزرگ او در سی‌سالگی شاید حدوداً شاهد ده‌هزار ساعت روایت صوتی ـ تصویری بوده است و این رقم دربارهٔ پدرش به بیست‌هزار ساعت می‌رسد. اُلی در ۲۰۰۹، در سی‌سالگی ۳۵۰۰۰ ساعت روایت صوتی ـ تصویری تماشا کرده است. این‌ها اعداد دور از ذهنی به شمار نمی‌آیند و هر چند برآمده از نظرسنجی نیستند، اما درست به نظر می‌رسند. پس می‌شود ۳۵۰۰۰ ساعت پیرنگ، شامل فیلم، برنامه‌های تلویزیونی، کارتون، پخش ویدیو اینترنتی، کلیپ‌های یوتیوب و داستان‌های کوتاه و بلند از جمله کمدی‌های مخصوص نوجوانان، سریال‌های تلویزیونی خانوادگی، داستان‌های عشقی، نمایش‌های جنایی، درام‌های تاریخی، فیلم‌های مملو از جلوه‌های ویژه، آثار ترسناک، هرزه‌نگاری، آثار نخبه‌گرا و آثار عامه‌پسند. او ساعت‌به‌ساعت، روزبه‌روز و سال‌به‌سال در معرض آن‌ها بوده است. این انبوه روایت‌هاست که به فرسودگی و خستگی می‌انجامد.»