کتاب درخت کیک

کتاب درخت کیک به‌قلم آکی یوکی نوساکا و  ترجمهٔ فریناز بیابانی را انتشارات دانش‌آفرین منتشر کرده است. این کتاب مجموعه‌ای است از ۱۲ داستان کوتاه با درون‌مایه‌های از جنگ و تأثیر آن بر کودکان و محیط‌زیست.

درباره کتاب درخت کیک

جنگ، بدترین بلایی است که انسان بر سر هم‌نوعان خود می‌آورد. به‌خصوص آن‌جا که دامنه‌اش از میدان جنگ و نبرد تن‌به‌تن خارج می‌شود و به شهرها و مردم عادی و بی‌دفاع می‌رسد. کتاب درخت کیک روایتی از روی زشت جنگ و بلایی است که بر سر کودکان و محیط‌زیست می‌آورد، بخش‌هایی که کمتر به آن‌ها توجه می‌شود اما بیشترین آسیب و تلفات متوجه آن‌هاست. آکی یوکی نوساکا، خود از بازماندگان جنگ جهانی دوم و از کودکانی بود که والدینش را در بمباران شهر کوبه و خواهرش را بر اثر گرسنگی و قحطی از دست داد. این داستان‌ها متأثر از تجربه‌های زیستهٔ نوییسنده و غم و اندوه اوست.

خواندن کتاب درخت کیک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

دوستداران ادبیات ژاپن و علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه ضدجنگ از خواندن این کتاب لذت خواهند برد.

درباره آکی یوکی نوساکا

آکی یوکی نوساکا (متولد ۱۰ اکتبر ۱۹۳۰، متوفی در ۹ دسامبر ۲۰۱۵) رمان‌نویس، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده و از نمایندگان مجلس مشاوران ژاپن بود. نوساکا بخشی از نسل خاکستر، از بازماندگان بمباران‌های ژاپن در جنگ جهانی دوم است که اعضای خانواده‌اش را در بمباران شهر کوبه و قحطی پس از آن از دست داد. او بعداً تصمیم گرفت که داستان کوتاه خود مدفن کرم‌های شب‌تاب را بر اساس این تجربیات بنویسد. او به خاطرروایت داستان‌های کودکان در مورد جنگ شناخته شده‌ است.

بخشی از کتاب درخت کیک

«نهنگی که عاشق یک زیر دریایی شد

در جنوبِ جنوب شرقی جزایر ایزو در آب‌های جزیره‌ای کوچک و دورافتاده یک نهنگ زندگی می‌کرد. او شنا نمی‌کرد و آب را به اطراف نمی‌پاشید و تنها بادکرده و روی آب شناور بود؛ انگار همه چیز آزارش می‌داد. هرازگاهی چشمانش را می‌بست گویی تنها دلش می‌خواست بخوابد. انبوهی از ماهی‌های تن بونیتو و ساردین - ماهی موردعلاقهٔ نهنگ - از کنارش رد می‌شدند ولی او آن‌ها را نادیده می‌گرفت و تنها مثل یک کندهٔ درخت در جایش شناور بود؛ هر چند برای کنده بودن زیادی بزرگ بود. او یک نهنگ ساردین بود و به خاطر خوراکی محبوبش چنین نامی به خود گرفته بود. طول نهنگ‌های ساردین به‌طور میانگین حدود شانزده متر است. اما نهنگ بی‌رمق و کم‌انرژی ما به طرز غیرمعمولی بزرگ بود و بیست متر طول و سی تن وزن داشت تازه از این‌ها بدتر او یک نهنگ نر بود. برخلاف گونهٔ انسان، نهنگ‌های ماده بزرگتر از نهنگ‌های نر هستند و هر چه بزرگتر باشند باشکوه‌تر به شمار می‌روند. چنین مسئله‌ای، هم در نظر انسان‌هایی که آنها را به خاطر گوشت و روغنشان شکار می‌کردند و هم به چشم همنوعانشان یکسان بود. برای نهنگ‌های نر کوچک بودن اندامشان چندان ویژگی بزرگی محسوب نمی‌شد اما اگر بر خلاف آنچه مرسوم بود سایزی بزرگتر از نهنگ‌های ماده می‌داشتند در نظر آنها نفرت‌انگیز بودند و نمی‌توانستند جفتی پیدا کنند. نهنگ‌ها با رسیدن به سن بلوغ جفت خود را می‌یابند و سراسر اقیانوس را در کنار او شنا می‌کنند و هر دو سال یک‌بار یک بچه نهنگ به دنیا می‌آورند. اما این نهنگ زیادی بزرگ بود و هر چه‌ قدر تلاش می‌کرد با ارسال سیگنال‌های مادون صوت نهنگ‌های ماده را از وجود ماهی‌های ساردین باخبر کند و یا به آنها میگو هدیه بدهد و جذبشان کند ماده‌ها تنها غذا را می‌خوردند و بی هیچ حرفی شناکنان از او دور میشدند؛ گویی دیدن بدن بزرگش حال آن‌ها را به هم می‌ریخت.»