کتاب حافظه

کتاب حافظه نوشتهٔ پیتر وی. رابینز و ترجمهٔ فاطمه مبشری است. نشر قطره این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی شرحی از بیماری‌های مرتبط با حافظه، دلایل آن‌ها و توضیحی در باب روش‌های پیشگیری و درمان این بیماری‌ها.

درباره کتاب حافظه

کتاب حافظه از مجموعه کتاب‌های دانشگاه جانز هاپکنز است. این دانشگاه که یکی از معتبرترین مراکز آموزشی و پژوهشی علوم پزشکی درجهان است، آثار خود را برای عموم مخاطبان منتشر می‌کند. این آثار توسط متخصصان برجستهٔ این دانشگاه نوشته می‌شوند و موضوع‌های مرتبط با حوزهٔ پزشکی را بر مبنای جدیدترین پژوهش‌های علمی تبیین می‌کنند. با بالارفتن متوسط سن در جامعهٔ ایرانی مسئلهٔ حافظه و بیماری‌های مربوط به آن نمود بیشتری یافته و در سطحی گسترده شماری از سالمندان و خانواده‌های آنان را با این معضل روبه‌رو کرده است. پیتر وی. رابینز این اثر را هم برای مخاطبان متخصص و هم کسانی که خانوادهٔ بیماران دارای مشکل حافظه هستند، نگاشته است. متن کتاب روان و گویا است، اما در قسمت‌هایی که اصطلاح‌هایی تخصصی مطرح شده، پانوشت‌هایی قرار دارد تا طیف گسترده‌تری امکان بهره‌مندی از کتاب را داشته باشند.

خواندن کتاب حافظه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزه‌ٔ سلامت و پزشکانی که در حوزهٔ بیماری‌های مرتبط با حافظه فعالیت می‌کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حافظه

«شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهند که سکتهٔ مغزی و حتی عامل‌های خطر سکتهٔ مغزی، با افول شناختی مرتبط هستند. برای مثال در یک مطالعه که در نشریهٔ «استروک» به چاپ رسید، پژوهشگران عامل‌های خطر سکتهٔ مغزی مانند فشارخون بالا، دیابت، و کشیدن سیگار را در بیش از ۲۰۰۰ زن و مرد برای ارزیابی خطر سکتهٔ مغزی در ده سال آیندهٔ آن‌ها بررسی کردند. نتیجهٔ مطالعه این بود که هر چه خطر سکتهٔ مغزی افزایش یابد، عملکرد شناختی بیش‌تر افول می‌کند. به‌خصوص در کارکردهای «اجرایی» مانند توجه، سازمان‌دهی، حافظه دیداری ـ فضایی و تفکر انتزاعی.

حتی تأثیر سکته‌های کوچک مغزی بر روی عملکرد شناختی در مطالعهٔ مشهور دربارهٔ راهبه‌ها داده شده است. این آزمایش بر روی ۶۷۸ خواهر کاتولیک در سنین ۷۵ ـ ۱۰۷ سال انجام شد. این مطالعه فرصت نادری را فراهم ساخت تا عامل‌های خطر زوال عقل در این زن‌ها بررسی شوند و سپس رابطهٔ آن‌ها با تغییرهای فیزیکی مغز که بعد از مرگ‌شان تأیید شده، بررسی شود. در این مطالعه راهبه‌هایی که کالبدشکافی آن‌ها شواهد مغزی معناداری از بیماری آلزایمر داشت، ۲۰ بار بیش‌تر احتمال داشت هنگامی‌که زنده بودند ـ اگر شواهدی از سکته‌های مغزی کوچک نیز داشتند ـ علایم زوال عقل را نشان دهند. این امر نشان می‌دهد که وجود هم‌زمان آسیب‌های عروقی یا آسیب‌های مرتبط با سکتهٔ مغزی اثر آلزایمر را بر عملکرد شناختی افزایش می‌دهد.

یک گزارش از «بایگانی‌های عصب‌شناسی» پیش‌تر نشان داد که افرادی با پیشینهٔ سکتهٔ کامل مغزی در حدود ۶۰% بیش‌تر از آن‌هایی که سکتهٔ مغزی نکرده‌اند احتمال دارد تشخیص آلزایمر دریافت کنند. پژوهشگران گمان می‌کنند بیماری‌های عروقی که سبب سکتهٔ مغزی می‌شوند ممکن است در پیشرفت آلزایمر نیز دخیل باشند یا این‌که سکتهٔ مغزی ممکن است شروع علایم بیماری آلزایمر را در کسانی که مستعد زوال عقل هستند تسریع کند. کاهش اضافه‌وزن، داشتن یک رژیم غذایی سالم، ورزش هوازی منظم، و ترک سیگار خطر سکتهٔ مغزی و بیماری قلبی را کاهش می‌دهد. به‌علاوه درمان ضد پلاکت (مانند آسپیرین) یا ضد انعقاد (مانند وارفارین[کومادین]) ممکن است برای کسانی که اخیراً یک سکتهٔ مغزی داشته یا در معرض خطر بالای آن هستند لازم باشد.»