کتاب چمدان

کتاب چمدان نوشتهٔ سرگئی دولاتوف و ترجمهٔ معین محب علیان است. انتشارات مهرگان خرد این رمان کوتاه روسی را منتشر کرده است.

درباره کتاب چمدان

کتاب چمدان (Chemodan) حاوی یک رمان کوتاه روسی است که خاطرات و تجربیات نویسنده در زمینهٔ مهاجرت از روسیه به آمریکا را در بر گرفته است. نویسنده این تجربیات را در قالب اثری نوستالژیک و طنزآمیز روایت کرده است. سرگئی دولاتوف (Sergei Dovlatov) یک روز با یک چمدان از کشورش خارج شد. ازآنجاکه روسیه اجازهٔ چاپ آثارش را نمی‌داد، به‌همراه پدر و مادرش، وطن را به مقصد آمریکا ترک گفت. ادارهٔ مهاجرت به سرگئی هشدار داده بود که تنها اجازهٔ خروجِ سه چمدان را از کشور دارد. فکر به اینکه ۳۶ سال زندگی را در سه چمدان جا بدهد، اول ترسناک به‌ نظر می‌رسید، اما سپس زندگی‌اش را فشرده در یک چمدان با خود به دوش کشید. او چمدانی را که مهم‌ترین وسایلش را در بر می‌گرفت، چندین سال بعد از زیر گردوغبار بیرون کشید و باز کرد؛ کت چهاردکمه‌ای، پیراهن زنانهٔ پوپلین، کلاه زمستانی با پوست خوک آبی، سه جفت جوراب کرپ نایلونی فنلاندی، دستکش‌های رانندگی و کمربند چرمی ‌پلیس، چند عکس و یک نقاشی از کارل ماکس محتویات چمدان بود. بیرون‌کشیدن این محتویات و زنده‌شدن خاطرات مهاجرت پس از چندین سال، سرگئی دولاتوف را بر آن داشت تا کتاب چمدان را بنویسد و هر داستان از کتاب را به اسم یکی از وسیله‌هایش نام‌گذاری کند. عنوان برخی از این داستان‌ها که رمان کوتاه حاضر را شکل داده‌اند، عبارت است از «جوراب‌های کرپ فنلاندی»، «از کت‌های شیک با دو ردیف دکمه»، «کمربند افسر» و «ژاکت فرناند لِگِر»‌.

خواندن کتاب چمدان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی روسیه و قالب رمان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چمدان

«"به‌جای بلغور آخر کتاب"

چمدون روی میز آشپزخونه‌ست؛ تخته‌چندلای مستطیلی که با پارچهٔ سبز پوشیده شده و از گوشه‌هاش زنگ‌زدگی معلومه. لباس‌های پاره‌م که ساخت شورویه کنارشه. کت‌شلواری قدیمی با دو ردیف دکمه و پاچه‌های پهن تاخورده. پیراهن پوپلینِ زرد روشنِ رنگ‌ورو رفته هم کنارشه. کفش‌های تخت که شبیه قایقن. ژاکت مخملی راه‌راه که هنوز یادآور تنباکوی یکی دیگه‌ست. کلاه زمستونی پوست خوک آبی. جورابای کرپِ براق. دستکش‌هایی که به‌درد کوتاه‌کردن موی سگ شکاری گرسنهٔ جزیزهٔ نیوفاوندلند بخورن. کمربندی با سگک سنگین یه‌کم بزرگ‌تر ار زخم پیشونی‌م... تموم این سال‌ها توی کشورم چی به دست آورده بودم؟ خروجی‌م چی بوده؟ این حجم از آشغال؟ یا چمدونی از خاطرات؟... ده ساله که دارم آمریکا زندگی می‌کنم. جین دارم، کفش کتونی، کفش با چرم سبک، تی‌شرت‌های استتار جنگی شرکت بنانا ریپابلیک. لباس به‌اندازهٔ کافی. اما سفر تموم نشده. آخرش فرصتی که بهم داده شده دوباره از دروازهٔ دیگه‌ای درمی‌ام و چمدون ارزون آمریکایی رو تو دستم خواهم داشت و خواهم شنید: «با خودت چی آوردی؟» منم می‌گم: «ایناهاش، یه نگاهی بهش بنداز.»

این هم می‌گم که: «حتماً دلیلی داره که هر کتاب، حتی اونی که خیلی هم جدی نیست شبیه یه چمدونه.»»